Doğa, sabah uyandığında güneş ışıklarını pencerenin tülleri arasından sızarken gördü. En sevdiği küçük evcil hayvanı olan sarı tüylü kedisi Bal, yatağının üzerinde onu izliyordu. Doğa, Bal’ın gözlerindeki meraklı bakışları görünce heyecanlandı. Bugün önemli bir gündü çünkü yeni bir parka gitme planları vardı. Daha önce hiç görmediği kadar büyük bir oyun alanı olduğunu duymuş ve Bal’la birlikte keşfetmek için sabırsızlanmıştı.

Kahvaltıda annesi Doğa'ya gülümsedi. “Hazır mısın?” diye sordu. Heyecanla annesine bakan Doğa; ''Evet, anneciğim!'' dedi.

‎ 

Doğa, parlak turuncu tişörtünü giymiş, Bal'ı güvenli seyahat çantasına yerleştirmişti bile. Parka vardıklarında kocaman kaydıraklar, rengârenk salıncaklar ve geniş bir koşu alanı Doğa'yı karşıladı. Bal çantanın içinden etrafa bakarken hafifçe burnunu oynatıyor, sanki “Haydi maceraya!" diyordu.

‎ 

Doğa, parkın ortasındaki kum havuzunun yanına oturdu. Yakınlarda top oynayan çocukları, su fıskiyesi altında neşeyle koşturanları seyrediyordu. Tam o sırada Doğa, bir köşede sessiz duran küçük bir çocuğu fark etti. Siyah saçlı, gözleri hüzünle bakan bu çocuk tek başına oturuyordu. Doğa onun yanına yaklaştı. “Merhaba, ben Doğa,” dedi. Çocuk başını kaldırdı ve yavaşça gülümsedi. “Ben de Emir,” diye cevap verdi. Emir’in yüzünde mahcup bir ifade vardı. Doğa, “Neden oynamıyorsun?” diye sordu. Emir biraz sıkılarak, “Yeni taşındık, kimseyi tanımıyorum,” dedi

‎ 

Doğa, Emir’in haline üzüldü. Bal'ı göstermek için çantasını açtı. Kediyi gören Emir, önce biraz şaşırdı sonra gözleri parladı. “Ne kadar yumuşak görünüyor!” diyerek avuçlarını heyecanla ovuşturdu. Doğa, “İstersen onu sevebilirsin,” dedi. Mert ellerini dikkatlice uzattı ve Bal'ın sarı tüylerine dokununca yüzündeki hüzün kayboldu, yerini sevinç aldı. İşte bu, Doğa için harika bir duyguydu: Paylaşmak ve birlikte mutlu olmak.