Bir sabah denizin tatlı kokusuyla uyanan Nermin, güneşin yeni doğduğunu gördü. Nermin köpeği Limon'la sahile gitme kararı verdi.

Limon, Nermin'in en iyi arkadaşıydı. Küçük ve sevimli bir köpek olan Limon, her zaman neşeliydi.

 Sahile vardıklarında, Limon hemen kumsalda koşmaya başladı. Nermin, ayakkabılarını çıkardı, deniz suyu parmaklarına dokunurken  bir rahatlık hissi kapladı.

"Haydi Limon, koş!" diye bağırdı Nermin, gülerek. Limon, her zaman olduğu gibi hemen koşmaya başladı, kumların üzerinde... Nermin, Limon'un arkasında, bir yandan da dalgaların nasıl sonuna kadar kıyıya vurduğuna dikkat etti..

Yavaşça ilerliyor, kumsalın daha sessiz bir köşesine doğru yöneldiler. Burada yalnızca rüzgarın sesi ve denizin huzurlu melodileri vardı. Limon, Nermin'e bakıyor, sonra koşmaya devam ediyordu.

Bir süre sonra Limon bir şey fark etti. Küçük bir şey denize doğru sürükleniyordu. Hemen o yöne koştu ve suda bir yelkenli oyuncak buldu. Nermin, gülümseyerek yaklaştı.

"Sen hep bir şeyler buluyorsun, değil mi?" dedi, Limon'a başını okşayarak.

Nermin, oyuncak yelkenliyi alıp denizin biraz daha içine doğru attı. Limon neşeyle suya atladı, oyunla oynamaya başladı. Nermin, bu kadar mutlu olmasına sevindi.

Bir süre sonra, gün daha da yükseldi ve sıcaklık arttı. Nermin, Limon'u yanına çağırarak yürüyüşlerine devam etti. "Yavaş yavaş dönelim mi?" dedi. Limon, başını sallayarak ona doğru koştu. Birlikte sahilin sonuna kadar yürüdüler ve Nermin, o anın ne kadar değerli olduğunu fark etti. .

Nermin ve Limon, kumsalda, birlikte çok şey paylaşmışlardı. Belki de gerçek mutluluk özellikleri... kim bilir?