მკვეხარა ქოთანი

     ( კითხულობს მე-3 კლასის მოსწავლე გიორგი მერებაშვილი)

ქოთნები ერთად შეგროვილიყვნენ.

ერთი უფრო მაღლი ქოთანი შუაში ჩამდგარიყო და იკვეხნიდა: მე თქვენისთანა როდი ვარ, მე ოქროს ძირი მაქვსო.

უცებ თავს წაადგა ციცხვი.

- ერთი ამას დამიხედეთ, მე მაინც ხომ ვიცი რა ოქროს ძირიც გაქვსო!

მკვეხარა ქოთანს შერცხვა და ხმა გაკმინდა.

ტყუილს მოკლე ფეხები აქვსო

                          კეთილი სანდალა

           (კითხულობს მე-4 კლასის მოსწავლე ანა პავლიაშვილი)

სოფლის სკოლაში მოსწავლეებს საუზმის დრო დაუდგათ.

ყველა ჭამას შეუდგა. მხოლოდ ერთი ბავშვი არ საუზმობდა, საგზალი შინ დარჩენოდა და ხელცარიელი მოსულიყო .

იდგა საწყალი და თვალი გაურბოდა ამხანაგების საუზმისაკენ.

კეთილმა სანდალამ დაინახა ეს, მაშინვე შუაზე გაყო თავისი ყველი და პური და ამხანაგს შესთავაზა.

                                ნუცას სკოლა

(კითხულობს I კლასის მოსწავლე ბარბარე ბერიანიძე)

პატარა ნუცამ თქვა: ჩემს დედოფალებს უთუოდ კითხვა უნდა ვასწავლოო. 

გადმოიღო დედოფალები, დაუდო წინ წიგნი, გადაუშალა და ეუბნებოდა:

- ეს არის "ანი", ეს არის "ბანი"; ისწავლეთ, გენაცვალეთო!

           სწავლაში ზარმაცი, ცეკვაში მამაცი

(კითხულობს I კლასის მოსწავლე თორნიკე თოფჩიშვილი)

- ვანო, სკოლაში წადიო!

- ფეხები საშინლად მტკივაო .

- ვანო, მოდი, რა, ლეკური დაუარეო!

- აბა, ერთი კარგი ტაში დაუკარითო!

                            ურგო ამხანაგი

            (კითხულობს I კლასის მოსწავლე თინიკო მერებაშვილი)

- კოტე, მელანი მასესხე.

- შენთვის როდი მიყიდიაო?

- კოტე, აჰა ვაშლიო.

- მოიტა, ჩქარა მომეციო!

                 ცხვირს მაღლა ვინ იწევს?

(კითხულობს მე-4 კლასის მოსწავლე მარიამ მერებაშვილი)

მამა და შვილი დამწიფებული ყანის პირას იდგნენ.

შვილი დააცქერდა თავთავებს და მამას ჰკითხა: - მამილო, რისგან არის, რომ ზოგ თავთავს თავი ძირს დაუხრია, ზოგს კი ზევით აუშვერიაო?

მამამ უპასუხა:

- რომელი თავთავიც სავსეა მარცვლებით, თავი დაუღუნავს, ცარიელს, ფშუტეს კი, თავი აუშვერიაო.

- ჰო, ახლა კი მივხვდი, ჩემი უვიცი ამხანაგი ცხვირს მაღლა რად იწევსო, - თქვა შვილმა.

                                ცალი ხარი

(კითხულობს მე-4 კლასის მოსწავლე ანანო ჩახვაშვილი)

ცხრა ძმას ცხრა ხარი ჰყავდა. ბევრი ეგონათ. გაიყარნენ და ხარები გაიყვეს. თითეულს ცალ-ცალი ხარი ერგო.

ძმები დაღონდნენ: რა სისულელე მოგვივიდა, რომ გავიყარეთო. მერე კი გული ასე გაიმაგრეს: სულ არარაობას ისევ ცალ-უღელა ხარი სჯობიაო.

                           ყვავი და კაჭკაჭი

(კითხულობს მე-3 კლასის მოსწავლე ელენე მამალაძე)

ერთ ხეზე ყვავი და კაჭკაჭი ისხდნენ. ჭრელი კაჭკაჭი ხის ტოტებზე მოუსვენად დახტოდა და განუწყვეტლივ ჩხაოდა და ყბედობდა. ყვავი კი გაჩუმებული იჯდა.

კაჭკაჭმა ჰკითხა: - რას გაჩუმებულხარ, ნათლიავ, იქნებ არა გჯერა, რასაც მე გიამბობო?

- შენი არაფერი მჯერაო, - მიუგო ყვავმა: ვინც შენსავით ბევრს ყბედობს, ის ბევრსაც სტყუისო.

                                   მუქარა

(კითხულობს მე-3 კლასის მოსწავლე გაბრიელ გიგაური)

მთვარიანი ღამე იყო. სოფლის მოედანზე ბიჭები მოგროვილიყვნენ და ერთობოდნენ.

სანდრომ თავი მოიწონა:

- თქვენზე ხელის გასვრა არ მინდა, თორემ ყველას ერთად მოგერეოდითო!

მეგობრებს გული მოუვიდათ და სანდრო სასაცილოდ აიგდეს:

- ჩვენს მკვეხარა დევს გაუმარჯოსო!

- მთვარიანი ღამე არ ყოფილიყო, მე თქვენ გიჩვენებდით სეირსო, - მუქარით თქვა სანდრომ .

- რას იზამდიო?

- რას და დავიმალებოდიო.

                        ნაპოვნი სავარცხელი

(კითხულობს მე-4 კლასის მოსწავლე ნონა მერებაშვილი)

ორი კაცი ერთად მიდიოდა, ორივე ქაჩალი იყო.

გზაზე სავარცხელი იპოვეს და წაიჩხუბნენ:

არა მე მერგება, არა მეო.

მესამემ დაინახა, გაიცინა და უთხრა:

სავარცხლისთვის რა გაჩხუბებთ? დასავარცხნი თმა არც ერთს გაქვთ და არც - მეორესო.