Το παραμύθι αυτό σχετίζεται με το μάθημα των κοινωνικών σπουδών .Μέσω του παραμυθιού αυτού επιδιώκω στο να έρθουν τα παιδιά σε επαφή με την έννοια της αγάπης του εαυτού και όχι μόνο της εξωτερικής εμφάνισης .

Μια φορά και έναν καιρό σε ένα αγρόκτημα ζούσε μια πάπια έτοιμη για να γεννήσει.Η πάπια καθόταν πάνω σε κάτι κλαδιά και κλωσούσε τα αυγά της. 

Ένα απόγευμα σπάσανε τα αυγά και βγήκαν πανέμορφα κατακίτρινα πουλάκια εκτός από ένα. Η πάπια καμάρωνε τα παιδάκια της, αλλά κοιτούσε με ανησυχία ένα αυγό που δεν είχε ακόμα σπάσει.

Περνούσανε οι μέρες, οι νύχτες μα τίποτα .......

Ώσπου το αυγό σπάει και βγαίνει από μέσα ένα πανέμορφο πολύχρωμο παπάκι 

Τι όμορφα παπάκια έκανες Ντάκη,να σου ζήσουν .Όμως,δεν μπορώ να σου πω ποιο είναι το πιο όμορφο γιατί όλα είναι εξίσου

Ευχαριστώ πολύ Ντακ ,τα παπάκια μου είναι όντως υπέροχα και δεν μπορώ να σταματήσω να τα θαυμάζω .

Σε καμία άλλη λίμνη δεν υπήρχε ομορφότερο παπί και όλοι ερχόταν για να το θαυμάσουν .Το πολύχρωμο σώμα του ,τα μεγάλα μάτια του ήταν κάποια από τα χαρακτηριστικά του που το έκανε αξιοζήλευτο. Όμως,ο εσωτερικός του κόσμου ήταν ακόμα καλύτερος καθώς πάντα μιλούσε με χαμόγελο και μια θετική αύρα 

Το παπάκι ένιωθε μόνο του καθώς ναι μεν οι άλλοι το θαύμαζαν αλλά αυτό ένιωθε ότι δεν κάνει κάτι και έτσι καθότνα τα βράδια και έκλαιγε.