Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μαγικό κάστρο, γεννήθηκε ένα πανέμορφο κοριτσάκι με κατάξανθα μαλλιά και γλυκιά καρδιά. Οι γονείς της ήταν γεμάτοι χαρά, γιατί αυτό ήταν το πρώτο τους παιδί, η μικρή τους πριγκίπισσα που μια μέρα θα γινόταν βασίλισσα. Για τη βάπτισή της, διοργάνωσαν μια μεγάλη γιορτή και κάλεσαν όλο το βασίλειο να χαρεί μαζί τους. Όλους εκτός μία νεράιδα, τη Μαλέφισεντ. Ήταν διαφορετική από τις άλλες καθώς ζούσε μόνη της σε έναν σκοτεινό πύργο στην άκρη του δάσους, και πολλοί τη φοβούνταν. Η Μαλέφισεντ όταν το έμαθε στεναχωρήθηκε.Όχι γιατί δεν είχε γλυκό να φάει, αλλά γιατί ένιωσε πως την άφησαν στην απέξω.

Η μέρα της βάπτισης είχε φτάσει και το παλάτι ήταν γεμάτο χαρά. Όλοι ήταν ενθουσιασμένοι, ώσπου ξαφνικά εμφανίστηκε η Μαλέφισεντ . Η παρουσία της άπλωσε τρόμο στην αίθουσα. Μα εκείνη,με ένα ήρεμο χαμόγελο, τους διαβεβαίωσε πως δεν είχε έρθει για κακό. Είχε έρθει για να χαρίσει κι εκείνη ένα δώρο στην πριγκίπισσα. Όχι ένα συνηθισμένο δώρο, αλλά μια προφητεία που είδε στ΄όνειρο της. Το οποίο ήταν πως σε δεκαέξι χρόνια, το βασίλειο θα κινδύνευε από πόλεμο για τον θρόνο, κι η Αυγή θα εξοριζόταν για να μη γίνει βασίλισσα. Για να σωθεί το βασίλειο , το δώρο της θα ήταν μία εύχη. Όπου έλεγε πως στα 16α γενέθλια της, η πριγκίπισσα θα τρυπηθεί από μια ανέμη και θα πέσει σε βαθύ ύπνο, μαζί με όλους τους κατοίκους για να τους δουν οι εχθροί και να φύγουν. Θα ξυπνούσαν

 μόνο από ένα φιλί αληθινής αγάπης. Για να προστατευτεί η πριγκίπισσα και να καθυστερήσει ο κίνδυνος, η Μαλέφισεντ πρότεινε στους γονείς της , να μεγαλώσει το κορίτσι έξω από το παλάτι,

παρέα με τις νεράιδες, μακριά από τα βλέμματα της εξουσίας.

Η Μαλέφισεντ μαζί και με τις τρεις νεράιδες έχουν μεγαλώσει την μικρή πριγκίπισσα σαν να είναι δικό τους παιδί. Της έδωσαν το όνομα Αυγή, γιατί πίστευαν πως θα έφερνε φως και χαρά σε όλο τον κόσμο. Η μικρή ζούσε ξέγνοιαστη στην εξοχή, παίζοντας με τα ζώα του δάσους και γελώντας κάτω από τον ήλιο. Αγαπούσε τα ζώα, τις νεράιδες που τη μεγάλωσαν, μα πιο πολύ απ΄όλους, αγαπούσε τη Μαλέφισεντ, τη μητέρα της, όπως την αποκαλούσε. Τη λάτρευε γιατί της μαγείρευε τα αγαπημένα της φαγητά, της έλεγε ιστορίες τις νύχτες που φοβόταν, έπαιζε μαζί της και έκανε ό,τι μπορούσε για να τη βλέπει χαρούμενη. Για την Αυγή, δεν υπήρχε καλύτερη μαμά στον κόσμο!

Δεν ήταν πια η μικρή Αυγούλα που όλοι γνώριζαν. Εκείνη τη μέρα, γιόρταζε τα 16α γενέθλια! Είχε μεγαλώσει τόσο γρήγορα, που κανείς δεν θυμόταν την παλιά κατάρα που πλησίαζε σιωπηλά. Σαν μια όμορφη μέρα, οι νεράιδες και η Αυγή βγήκαν μαζί έξω στον κήπο να μαζέψουν λουλούδια, για να στολίσουν τη γιορτή της. Μα καθώς προχωρούσαν ανάμεσα στα χρώματα και τα αρώματα της φύσης, ένα παράξενο φως άρχισε να ξεπροβάλλει σιγά σιγά και να πλησιάζει προς το μέρος τους. Κάτι μαγικό ή ίσως μοιραίο ερχόταν.

Ένα μυστηριώδες φως  άρχισε να λάμπει στα μάτια της Αυγής. Ένα φως που μόνο εκείνη μπορούσε να δει. Κάτι στην καρδιά της την καλούσε να το ακολουθήσει, σαν να της ψιθύριζε πως προοριζόταν για εκείνη. Χωρίς να διστάσει, το ακολούθησε βήμα βήμα, μέχρι που έφτασε σε μια μυστική πόρτα μέσα στο κάστρο. Την άνοιξε προσεκτικά και βρέθηκε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, όπου το φως έλαμπε πάνω σε μια τεράστια ανέμη. Ήταν τόσο λαμπερή που φώτιζε το σκοτάδι με πράσινη λάμψη. Η Αυγή πλησίασε με απορία. Μέχρι που το δάκτυλο της άγγιξε τη βελόνα, έπεσε απαλά σε βαθύ ύπνο και μαζί της, αποκοιμήθηκαν και όλοι στο παλάτι, σαν να πάγωσε ο χρόνος.