Bir zamanlar, güzel bir şehirde Mert adında tatlı mı tatlı bir çocuk yaşardı. Mert çok kibar, çalışkan ve yardımseverdi. Ama bazen okula gitmek istemezdi. Çünkü okulda Ömer Salih ve Can adında iki çocuk vardı. Bu çocuklar bazen Mert’e kötü davranırdı.

Bir sabah Mert annesiyle vedalaşıp okul çantasını sırtına aldı. Yolda yürürken içi biraz buruktu. “Bugün yine bana isim takarlar mı acaba?” diye düşündü. Ömer Salih ve Can, Mert’in gözlük takmasını garip buluyor, onunla dalga geçiyorlardı. Halbuki Mert’in gözlükleri çok havalıydı!

Okul bahçesine geldiğinde, Ömer Salih ve Can yine oradaydı. Bu sefer Mert’in saçını çektiler ve defterine karalamalar yaptılar. Mert çok üzülse de hiçbir şey demedi. Sadece sınıfa koşup oturdu.

O gün öğretmenleri Ayla Hanım, Mert’in sessizliğini fark etti. Yanına gelip konuştu:

— Mert, canın mı sıkkın?

Mert başını eğdi ama sonra olanları anlattı. Ayla Öğretmen çok üzüldü ve hemen harekete geçti. Tüm sınıfla bir konuşma yaptı.

Ertesi gün okulda “Empati Günü” düzenlendi. Çocuklar sırayla başkasının yerine kendilerini koymayı öğrendiler. Ömer Salih ve Can da bir etkinlikte gözlük takıp yürümeye çalıştı. O zaman Mert’in yaşadıklarını daha iyi anladılar.

Bir hafta sonra, Mert bahçede oynarken yanına gelen iki çocuk oldu. Ömer Salih ve Can!

— Mert, seninle top oynamak istiyoruz. Özür dileriz. 

Arkadaşın olabilir miyiz?

Mert biraz düşündü, sonra gülümsedi:

— Olur! Ama kimse kimseye kötü davranmasın, tamam mı?

O günden sonra üçü çok iyi arkadaş oldu. Mert artık okul yolunda korkmuyordu. Çünkü biliyordu: Cesaretle konuşmak, her şeyi değiştirebilir!