Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μακρινή χώρα, ήταν μια λύκαινα, η Ρόζι η οποία ένιωθε μεγάλη στενοχώρια, γιατί δεν είχε την ευκαιρία να αποκτήσει παιδάκια. Η Ρόζι ήθελε από μικρή να γίνει μαμά, ήταν το όνειρό της. Η απογοήτευσή της που δεν τα κατάφερε ήταν μεγάλη. Από τη θλίψη της, αποφάσισε να κλειστεί μέσα στο σπίτι. Σπάνια έβγαινε έξω από αυτό

Πριν φύγει φώναξε τα κατσικάκια κοντά της και τους λέει:«Παιδάκια μου εγώ θα βγω στο δάσος, για αυτό εσείς θα πρέπει να προσέχετε. Ειδικά να φυλαχτείτε  από την λύκαινα γιατί αν μπει μέσα στο σπίτι, θα σας φάει όλα όπως είσαστε με τη μία. Έχετε τον νου σας γιατί η κακούργα μπορεί και μεταμφιέζεται και να αλλάζει όσες μορφές θέλει.  Ότι και να κάνει όμως, πάντοτε η φωνή της παραμένει βραχνή και τα πόδια της είναι μαύρα».

Τα κατσικάκια απάντησαν: 
 «Μητέρα μη φοβάσαι θα προσέχουμε, πήγαινε εσύ και μη στεναχωριέσαι». Έτσι η κατσίκα ξεκίνησε ήσυχη για το δάσος. 

Δεν πέρασε πολύ ώρα και κάποιος χτύπησε την πόρτα φωνάζοντας: «Ανοίξτε παιδιά μου, είμαι η μαμά σας και έφερα κάτι για τον καθέναν από εσάς».  Αλλά τα κατσικάκια άκουσαν την βραχνή φωνή και κατάλαβαν ότι είναι η λύκαινα. «Φύγε λύκαινα και δεν θα σου ανοίξουμε, η μητέρα μας έχει μια λεπτή γλυκιά φωνή ενώ η δικιά σου είναι βραχνή», της είπαν!

Τότε η λύκαινα πήγε στον φούρναρη και πήρε ένα βάζο μέλι. Το έφαγε όλο και έτσι η φωνή έγινε γλυκιά κα ψιλή. Πήρε και μερικά γλυκίσματα για να κεράσει τα παιδιά, ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά θα της άνοιγαν και η ίδια θα είχε την ευκαιρία να αισθανθεί τη συντροφιά μικρών παιδιών που τόσο πολύ της είχε λείψει.

Μετά επέστρεψε και χτύπησε την πόρτα φωνάζοντας: «Ανοίξτε παιδιά μου, είμαι η μαμά σας και έφερα κάτι για τον καθέναν από εσάς!» Αλλά η λύκαινα είχε ακουμπήσει το μαύρο πόδι του στο παράθυρο. Τα κατσικάκια είδαν το μαύρο πόδι του και απάντησαν: «Δεν σου ανοίγουμε, η μαμά μας δεν έχει μαύρο πόδι όπως εσύ: εσύ είσαι η λύκαινα».