ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ, σελ. 3

2. ΜΕΡΟΣ Α: ΤΑ ΒΡΑΒΕΥΘΕΝΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ι. ΛΥΚΕΙΟ, σελ. 13

ΙΙ. ΓΥΜΝΑΣΙΟ, σελ. 26

3. ΜΕΡΟΣ Β: ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΤΕΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ

Ι. ΓΥΜΝΑΣΙΟ, σελ. 37

ΙΙ. ΛΥΚΕΙΟ, σελ. 80

4. ΜΕΡΟΣ Δ: ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ 

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ, σελ. 125

1. ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ «ΤΟ ΠΟΥΛΑΚΙ» ΤΟΥ Ι. ΒΗΛΑΡΑ: 4ο ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ 

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΑΠΠΑ, σελ. 126

2. ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ «ΙΘΑΚΗ» ΤΟΥ Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗ: ΓΕΛ ΘΡΑΚΟΜΑΚΕΔΟΝΩΝ 

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΩΣΤΙΝΟΥΔΗ, σελ. 130

 3. ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ «ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ Μ ΑΓΑΠΗΣΕΣ» ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ. 4ο ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΑΠΠΑ, σελ. 142

4. ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

6ο ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΤΗΡΗ, σελ. 148

5. ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΤΟ «ΓΚΙΑΚ» ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΠΑΠΑΜΑΡΚΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ BLACKOUT PAGES ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ

1o ΓΕΛ ΣΠΑΤΩΝ, ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΑΡΜΠΗ, σελ. 152

Εμείς που διδάσκουμε ανακαλύπτουμε καθημερινά τον πλούτο των ιδεών και τα χρώματα των συναισθημάτων των νέων ανθρώπων. Θελήσαμε να αναδείξουμε την υπέροχη δημιουργικότητα των παιδιών μας μέσα από την ΠΟΙΗΣΗ, δηλαδή τη δημιουργία, μέσα από την πανάρχαια τέχνη της γλώσσας μας οργανώνοντας έναν διαγωνισμό ποίησης στον οποίο ανταποκρίθηκαν οι εκπαιδευτικοί μας και οι μαθητές τους.

Τα αποτελέσματα βρίσκονται εδώ για να τα απολαύσουν όλοι.

Ο Διαγωνισμός συνδιοργανώθηκε από την Εταιρεία Συγγραφέων και τη ΔΔΕ Ανατολικής Αττικής Σχολείων 4 Θέσης.

(αρ. πρωτ. Προκήρυξης: 35637/ 13-12-2024)

Μέλη της κριτικής επιτροπής για το Γυμνάσιο ήταν:

Η κα Τασούλα Καραγεωργίου, μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, ποιήτρια, π. Σύμβουλος Εκπαίδευσης Φιλολόγων, η κα Παπαχριστοφίλου Σοφία, ποιήτρια, φιλόλογος του 4ου ΓΕΛ Αχαρνών, η κα Κατερίνα Χαρμπή, φιλόλογος του 1ου ΓΕΛ Σπάτων και η κα Χρυσάνθη Κουτσιβίτη, Σ. Ε. Φιλολόγων Ανατολικής Αττικής.

Μέλη της κριτικής επιτροπής για το Λύκειο ήταν:

Η κα Ερασμία Σταυροπούλου, αντιπρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων, ομότιμη καθηγήτρια Ν.Ε. Φιλολογίας ΕΚΠΑ, η κα Σακελλίου Λιάνα, μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, ποιήτρια, καθηγήτρια Λογοτεχνίας στο ΕΚΠΑ, η κα Ασκαρίδου Ροδούλα, φιλόλογος του 9ου Γυμνασίου Αχαρνών και η κα Σινοπούλου Ουρανία, φιλόλογος του Διαπολιτισμικού Γυμνασίου Αχαρνών.

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ Κ ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ

Ι. ΓΥΜΝΑΣΙΟ

1 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ: ΖΩΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΙΩΜΟΥ, ΣΟΦΙΑ ΣΙΩΜΟΥ, ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

1 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΝΑΥΣΙΚΑ ΝΑΝΟΥ, ΘΕΟΦΑΝΗ ΔΗΜΙΖΑ, ΕΛΕΝΗ ΡΙΖΟΥ

2 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΔΗΜΗΤΡΑ ΠΟΛΙΤΑΚΗ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΠΑΝΑΪΚΑΣ, ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΧΙΩΤΗ

4 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΒΑΣΩ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

5 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΤΖΟΥΛΙΑ ΕΦΕΤΖΗ

6 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΑΘΗΝΑ ΒΕΡΙΓΑΚΗ, ΑΝΔΡΙΑΝΗ ΔΟΥΒΑΛΗ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

7 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ ΝΤΟΥΝΗ 

9ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΡΟΔΟΥΛΑ ΑΣΚΑΡΙΔΟΥ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΛΑΜΠΑΚΗ, ΚΑΒΒΑΔΙΑ ΕΥΑΝΘΙΑ, ΦΩΤΕΙΝΗ ΧΑΡΔΑΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΕΛΛΑ ΜΟΣΧΟΥ 

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ: ΟΥΡΑΝΙΑ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

10 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΒΑΡΒΑΡΑ ΡΟΖΟΥ

12 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΤΙΝΑ ΖΗΛΑΚΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΤΣΑΡΟΥ, ΖΩΗ ΜΠΟΥΣΟΥΛΑ

ΙΙ. ΛΥΚΕΙΑ

1 ΓΕΛ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ: ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΚΟΥΛΟΥΔΗ, ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΠΑΘΗ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΝΕΛΛΟΥ

1 ΓΕΛ ΣΠΑΤΩΝ: ΚΑΣΣΙΑΝΗ ΚΡΑΣΣΑ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΑΡΜΠΗ

1 ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΚΟΝΤΑΚΗΣ, ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΒΕΝΟΥΤΣΟΥ, ΕΛΠΙΔΑ ΑΔΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

2 ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΠΠΟΥ, ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΖΑΡΩΤΙΑΔΗΣ, ΧΡΥΣΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΡΕΤΗ ΧΑΛΚΙΑ

2 ΕΠΑΛ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΜΑΚΡΟΠΟΔΗ

3 ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΓΟΥΡΝΑ

3 ΕΠΑΛ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΣΟΥΜΑΛΗ

4 ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΥ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΑΠΠΑ, ΑΡΙΣΤΕΑ ΤΣΟΥΛΟΥ

6 ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΛΤΣΑ, ΑΙΜΙΛΙΑ ΤΣΑΤΣΟΥΛΗ, ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ, ΙΩΑΝΝΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΤΗΡΗ

7 ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΣΑΜΑΡΙΔΗ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ

ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ: ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

ΓΕΛ ΘΡΑΚΟΜΑΚΕΔΟΝΩΝ: ΜΑΡΩ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ, ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΚΟΛΛΙΑ,  ΑΘΗΝΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΕΛΟΥ, ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΩΣΤΙΝΟΥΔΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΡΕΛΗ, ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΝΤΑΒΑΣ, ΕΥΡΥΚΛΕΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ (ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ)

Θερμές ευχαριστίες στην κα Έρη Σταυροπούλου, ομότιμη καθηγήτρια Ν. Ε. Φιλολογίας του ΕΚΠΑ,  που μάς ενέπνευσε, μάς στήριξε, μάς βοήθησε με γνώση και αγάπη εκ μέρους της Εταιρείας Συγγραφέων.

Αντίδωρο στην κα Έρη, λίγα λουλούδια από τη μαθήτρια ΒΑΣΙΛΙΚΗ Ν. από το 

5ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

Έρη Σταυροπούλου

Ομότιμη Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας ΕΚΠΑ

Πρόεδρος της Εταιρείας Παπαδιαμαντικών Σπουδών

Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων

Ομιλία στην απονομή των βραβείων

    Αγαπητές και αγαπητοί, μαθήτριες και μαθητές, καθηγήτριες και καθηγητές, γονείς, φίλοι, φίλες,

    Είναι πολύ μεγάλη η χαρά μου που βρίσκομαι εδώ μαζί σας σήμερα γιατί έχουμε μια ωραία γιορτή. Γιορτάζουμε την ποίηση, γιατί αυτός ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. To 1998 με πρόταση του Μιχαήλ Μήτρα και της Λύντιας Στεφάνου, η Εταιρεία Συγγραφέων θέσπισε την Ημέρα Ποίησης, επιλέγοντας για τον εορτασμό της την 21η Μαρτίου, ώστε να συμπίπτει με την εαρινή ισημερία και την αρχή της άνοιξης. Το 2001, ύστερα από εισήγηση του τότε Μόνιμου Αντιπροσώπου της Ελλάδας στην UNESCO Βασίλη Βασιλικού, o οργανισμός υιοθέτησε την «Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης» και ανέθεσε στη χώρα μας να οργανώσει τον πρώτο διεθνή εορτασμό. Η Ημέρα Ποίησης εορτάζεται κάθε χρόνο με ποικίλες εκδηλώσεις.

    Μαζί με τη λογοτεχνία όμως, γιορτάζουμε για σας τους νικητές και τις νικήτριες αλλά και για όλες και όλους που είχαν συμμετοχή σε αυτό το διαγωνισμό, αλλά κυρίως γιορτάζουμε μια άλλη μεγάλη νίκη.

    Στις ειδήσεις των εφημερίδων και στις συζητήσεις ακούμε και μιλάμε συνήθως για το μπούλιγκ στα σχολεία, για τις χαμηλές επιδόσεις των μαθητών, για την αδιαφορία τους σε πολλά ζητήματα και άλλα δυσάρεστα θέματα. Αλλά εσείς μπήκατε στις στήλες μιας μεγάλης καθημερινής πανελλήνιας κυκλοφορίας εφημερίδας (Ζωή Λιάκα, Διονυσία Μαρίνου, «Ζούμε στο κενό των λέξεων», εφημ. Τα Νέα, 27 Μαρτίου 2025, σ. 10-11) και γνωρίσατε τη δημοσιότητα για κάτι πολύ ευχάριστο, γιατί ασχοληθήκατε με την τέχνη. Και αυτό είναι μια μεγάλη νίκη για όλους μας. 

    Η αλήθεια λοιπόν είναι συχνά πολύ διαφορετική από όσα βγαίνουν στην επιφάνεια στον Τύπο και την επικαιρότητα, γιατί το καλό, όπως ένα ωραίο ποίημα, δεν φωνάζει δυνατά, δεν τραβά πάντα με την πρώτη ματιά την προσοχή, όπως το κακό. Το καλό όμως είναι πάντα εκεί και μας φωτίζει στο δρόμο της ζωής.

    Δεν σας λέω μεγάλα λόγια σαν δασκάλα, άσχετο που είμαι. Σας μιλάω με την πείρα μιας αναγνώστριας πολλών δεκαετιών. Το να διαβάζετε και να γράφετε λογοτεχνία δεν είναι απλά μια ωραία απασχόληση για να περνάει ο καιρός, σάς βοηθάει ουσιαστικά στη ζωή, βελτιώνει τη γλωσσική σας ικανότητα, ακονίζει το μυαλό σας, σάς μαθαίνει για ένα σωρό ζητήματα, για τις ανθρώπινες σχέσεις και για τις ωραίες ή άσχημες καταστάσεις που μπορεί να αντιμετωπίσετε, οξύνει την αντίληψή σας, δίνοντάς σας ποικίλα παραδείγματα. Και να ξέρετε ότι η μόνη περιουσία που κανείς δεν μπορεί να σας πάρει ούτε εσείς να χάσετε είναι οι γνώσεις που έχετε στο μυαλό σας.

    Άλλωστε, η λογοτεχνία είναι παντού στη ζωή μας, στους στίχους ενός τραγουδιού, σε μια ταινία ή ένα τηλεοπτικό σήριαλ, σε ένα βιντεοπαιχνίδι που στηρίζεται σε ένα μύθο. Κι εσείς είστε ανάμεσα σε εκείνους/ες που διαβάζετε και γράφετε ήδη και δεν ξέρετε, αν συνεχίσετε αυτή την ενασχόληση, πόσο μακριά μπορεί να σας φτάσει η λογοτεχνία και ποιες χαρές ακόμη να σας βοηθήσει να γευτείτε. 

    Να πω ακόμη ότι ως μέλος της επιτροπής κρίσης και από τις συζητήσεις μου με άλλους/ες κριτές διαπίστωσα ότι όλα τα ποιήματα ήταν αξιόλογα. Το ότι μερικά κρίθηκαν καλύτερα συγκριτικά και βραβεύτηκαν, δεν μειώνει την αξία των υπόλοιπων που παρουσιάστηκαν στο διαγωνισμό. Αντίθετα ο συναγωνισμός μάς οδηγεί στη βελτίωση των ικανοτήτων μας, γιατί όταν παρατηρούμε τους άλλους, τότε αυτοαξιολογούμαστε και αυτοδιορθωνόμαστε. 

    Τέλος, απευθύνομαι σε σας που φοιτάτε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση για να σας πω: εκμεταλλευτείτε αυτά τα χρόνια για να πάρετε όλες τις γνώσεις που σας δίνει το σχολείο, ακόμα και όσες σας φαίνονται μη ελκυστικές για σας τώρα. Στην κατοπινή ζωή σας θα σας φανούν τα πιο πολλά από όσα διδάσκεστε χρήσιμα, αν και τώρα δεν τα αξιολογείτε έτσι. Είστε νέοι και νέες, η ζωή είναι μπροστά σας και σας βεβαιώνω ότι υπάρχουν πολλές ευκαιρίες εκεί έξω, φτάνει να έχετε εφοδιαστεί με γνώσεις, με καλλιέργεια, με δύναμη χαρακτήρα για να τις κατακτήσετε. Σας το εύχομαι ολόψυχα. Και να ξέρετε πάντα στη ζωή σας και απέναντι σε πρόσκαιρες κακοτυχίες ή απογοητεύσεις: όπου κλείνει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο, γι’ αυτό μην βιάζεστε και κυρίως μην απογοητεύεστε.

    Με την αγάπη μου και καλή επιτυχία σε ό,τι κάνετε.

    Να τελειώσω με τις ευχαριστίες μου, πρώτα στην κυρία Χρυσάνθη Κουτσιβίτη, Σύμβουλο Εκπαίδευσης Φιλολόγων Ανατολικής Αττικής, που μαζί σχεδιάσαμε και πραγματοποιήσαμε αυτό τον διαγωνισμό.

    Επίσης στις κυρίες Σακελλίου Λιάνα, μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, ποιήτρια, ομ. καθηγήτρια Λογοτεχνίας στο ΕΚΠΑ, Καραγεωργίου Τασούλα, μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, ποιήτρια, π. Σύμβουλο Εκπαίδευσης Φιλολόγων, Παπαχριστοφίλου Σοφία, ποιήτρια, φιλόλογο του 4ου ΓΕΛ Αχαρνών, Χαρμπή Κατερίνα, φιλόλογο του 1ου ΓΕΛ Σπάτων, Ασκαρίδου Ροδούλα, φιλόλογο του 9ου Γυμνασίου Αχαρνών και Σινοπούλου Ουρανία, φιλόλογος του Διαπολιτισμικού Γυμνασίου Αχαρνών.

    Ευχαριστίες ακόμη στον διευθυντή του Τομέα Νεοελληνικής Φιλολογίας αναπλ. Καθηγητή κύριο Γιάννη Ξούρια, για την όλη φροντίδα και την εδώ παρουσία του, στην Κοσμητεία, που μας παραχώρησε αυτό το ωραίο Αμφιθέατρο, στις Εκδόσεις Κέδρος που προσέφεραν ωραία βιβλία στους/στις βραβευθέντες/θείσες, όπως και στην Εταιρεία Συγγραφέων που επίσης μας προσέφερε από τις εκδόσεις της.

Ζωγραφιές:

ΕΥΑ ΠΑΥΛΙΔΗ

 9ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ 

Γράμμα στον ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη

                                                                                                       Αγαπητέ μου ποιητή,

διαβάζω τα λόγια σου και νιώθω το βάρος τους να πέφτει πάνω μου σαν σκιά. Μιλάς με πίκρα, με έναν τόνο που θυμίζει προφητεία ή προειδοποίηση. Η φωνή σου βγαίνει από το χτες, κουβαλώντας μαζί της τις πληγές του κόσμου, τις απογοητεύσεις μιας γενιάς που πίστεψε, αγωνίστηκε, μάτωσε και ίσως δεν είδε ποτέ την ανταμοιβή. Νιώθω την αγωνία σου για εμάς, για εμένα, το παιδί του αύριο που μεγαλώνει πάνω στα συντρίμμια των ελπίδων σας. Μα θέλω να σου πω πως δε φοβάμαι.

    Δε δέχομαι να ζήσω σε έναν κόσμο όπου τα όνειρα σβήνουν πριν προλάβουν να γεννηθούν. Δε θέλω να βαδίσω σε δρόμους χαραγμένους από άλλους, να σκύψω μπροστά σε αλήθειες που μου επιβάλλουν. Δεν μπορώ να δεχτώ πως η ιστορία είναι ένας κύκλος που δε σπάει, πως το αίμα και ο πόνος είναι το αναπόφευκτο τίμημα κάθε αλλαγής. Το μέλλον που ονειρεύομαι είναι αλλιώς. Θέλω να ζω σε έναν κόσμο όπου η ελευθερία δεν είναι μια λέξη χαραγμένη σε μνημεία, αλλά μια πραγματικότητα που τη νιώθουμε σε κάθε μας ανάσα﮲ όπου η δικαιοσύνη δε θα είναι προνόμιο των λίγων, αλλά θα είναι δικαίωμα όλων﮲ όπου η δημοκρατία δε θα είναι μια εύθραυστη έννοια που φοβάται τους ανέμους της εξουσίας, αλλά ένα δέντρο βαθιά ριζωμένο στις ψυχές μας. Ονειρεύομαι ένα μέλλον, όπου αντί για σφαίρες να ανταλλάσσουμε ιδέες, αντί για αλυσίδες να φτιάχνουμε γέφυρες που να ενώνουν την ανθρωπότητα, παρά να τη σφίγγουν στα χέρια της τυραννίας. Δε θέλω να μου μάθουν να φοβάμαι ούτε να αποδέχομαι τη βία ως λύση. Δε θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο, όπου η ιστορία γράφεται πάντα με αίμα.

    Ξέρω πως το παρελθόν σου μου αφήνει βαριά κληρονομιά. Ξέρω πως οι αγώνες σας δεν έφεραν πάντα το αποτέλεσμα που περιμένατε. Μα δεν θα αφήσω το μέλλον μου να μοιάσει στο παρελθόν σου. Ούτε θα αφήσω τα λάθη σας να επαληθευτούν. Γιατί το αύριο ανήκει σε εμάς, όχι στο σκοτάδι, αλλά στο φως που ονειρεύομαι!

  19/2/2025                                                                                                                         Με σεβασμό και ελπίδα,

                                                                                                                                 Το παιδί του αύριο

     Τζέισαν Σινγκ, μαθητής Γ τάξης 

1ο Γυμνάσιο Αρτέμιδας

Σελίν Μπασά, 9ο Γυμνάσιο Αχαρνών

ΛΥΚΕΙΟ

1ο ΒΡΑΒΕΙΟ

 1ο ΓΕΛ Αχαρνών, Ουρανοξύστης του Θεόφιλου Βασίλειου Φέλλιου

Έλα καταιγίδα έλα!

Εγώ θα είμαι εδώ, στη κορυφή του ουρανοξύστη

Έλα καταιγίδα!

Δε θα χάσω εγώ αυτή τη θέα

Έλα να κατακλύσεις αυτή τη πόλη,

όπως κατέκλυσες τα βουνά παραπέρα.

Δε θα χάσω εγώ αυτή τη θέα.

Κεραυνοί σε συνοδεύουν, μεγαλειώδη καταιγίδα

που θα κάνουν το σώμα μου δικό τους

ρίχνοντάς το στην ηλεκτρική τους την παγίδα.

Αλλά δε θα χάσω εγώ αυτή τη θέα!

Ακόμα και αν με αγκαλιάσει η δύναμη σου

δε θα τη χάσω, γιατί θα είμαι ελεύθερος.

Ελεύθερος, γιατί θα σε κρατήσω και εγώ σφιχτά.

Ελεύθερος.

ΜΕΡΟΣ Α: ΤΑ ΒΡΑΒΕΥΘΕΝΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΚΟΥΡΤΙΔΗΣ ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ 

2ο ΕΠΑΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΛΥΚΕΙΟ 2ο  ΒΡΑΒΕΙΟ

1ο ΓΕΛ Σπάτων, Τα κενά των λέξεων της Νιόβης Γεωργάκη

Τα κενά των λέξεων

Αν έπρεπε να περιγράψω τον κόσμο σε μία λέξη

θα τον βάφτιζα ακατανόητο.

Πάντα ζήλευα τις λέξεις, την απλότητα τους,

με το να λες το όνομα τους κατευθείαν ξέρεις και την έννοια τους.

Πόσο θα καταλάβαινα τον κόσμο αν η λέξη είχε μόνο μια σημασία

αν συμφωνούσε η λέξη με την πραγματικότητα.

Μήπως από ευφημισμό ονόμασαν στολίδι αυτό το χάος;

Ή όταν λες το όνομα σου σε κάποιον, τους ανοίγεις όλη την ψυχή; ;

Αν το όνομα μου σου έδειχνε και ποια είμαι, θα μου έδινες το χέρι;

Η ζωή όμως δεν είναι ποτέ τόσο απλή

Γιατί στην πραγματικότητα είμαστε ό, τι δεν λέει το όνομα μας.

Ζούμε στα κενά των λέξεων, βγάζοντας από τον κόσμο συμπεράσματα.

ΑΝΝΑ ΣΙΑΤΡΑΒΑΝΗ Ανθρώπινες Σχέσεις 3ο ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΛΥΚΕΙΟ 3ο ΒΡΑΒΕΙΟ

7ο ΓΕΛ Αχαρνών, Η θυσία του Γεώργιου Δούλου

Η θυσία

Και με τι δικαίωμα τα άστρα, 

τὸ φῶς τὸ τεθνηκός, 

Τα βήματα του ανθρώπου φανερώνουν

τη δημιουργική φαυλότητα 

την ομοιογενή ετερότητα 

Το αέναο, ακόρεστο 

μ α (άβυσσος) τ ι

Το δάκρυ του σοφού 

τη σπίθα του πάθους

το θρήνο, τον απόηχο του διθυράμβου

Και τι μπορεί να σημαίνουν; 

Σημαίνουν; 

Η διάνοια εκτινάσσεται, 

παραμορφώνεται, 

επιτείνει τα άκρα της 

Μα προτού αρπάσει το κράσπεδο της ἀληθείας

Θυμάται 

Χοῦς εσμέν 

Κρίμα 

Πόσο κρίμα 

να εκφράζονται αυτά μόνο ψιθυριστά, 

μέσα από τους κτύπους της καρδιάς 

Μην τις φοβάσαι τις τροπές 

και η φωτιά, 

με τη μορφή της ακαθόριστη, 

φέρει στα στήθη την θέρμη 

που ευωδία προσφέρει στους αθάνατους θεούς 

Θυσία: ο Άνθρωπος.

ΠΡΟΔΡΟΜΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ 3ο ΕΠΑΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΛΥΚΕΙΟ ΕΠΑΙΝΟΙ

1 ΓΕΛ Σπάτων Ειρήνη Μελαμπιανάκη

Τουτ’ η ανοιχτωσιά με πνίγει…

Και περνώ απ΄ τις συμπληγάδες πέτρες.

Σαν κανείς να μην μου το πε

Πως μπορεί να κλείσουν πάνω μου

Την ώρα που περνώ …ας πονέσω

Πιο πολύ κι απ' το κενό;

Δρόμους είχε.

Πως μπορώ άλλωστε να κρύψω την εξέλιξη του κόσμου;

Τόσοι δρόμοι 

Που οι άνθρωποι δεν ακούμπησαν ποτές…

Ήταν τόσο βολικά 

Τόσος χώρος τόσος ντόρος ποιος θα πέσει στα νερά;

Πέφτω εγώ.

Τούτ ΄η ανοιχτωσια με πνίγει…

Δεν τους άντεξα τους δρόμους τους μεγάλους τους τρανούς…

Στης ανοιχτωσιάς τους πόνους με χτυπά στυγνά ο νους 

Κρυφά τ' αγέρι πεφταστέρι μέρα νύχτα αναζητώ 

Να ευχηθώ την αγκαλιά τους

Κι απ' τον δρόμο να χαθώ.

Κλείστε πέτρες συμπληγάδες

Κλείστε πως να στηριχτώ ;

Και τα δάκρυα μου να πέσουν στο γδαρμένο το νερό. 

Τούτη η παγωνιά ζεσταίνει την καρδιά μου πιο πολύ ...

Το νερό που σας αγγίζει 

Δίνει μέλλον στην σιωπή

Τόσοι δρόμοι μα σωπαίναν

Μάλλον σώπαινα κι εγώ

Όλη η πλάση έχει βουρκώσει

Έναν ήχο αναζητώ

Που σ' αγγίζω που σε χάνω

Και το βλέμμα σου ξεχνώ

Κόβω δρόμο για να σε βρω

Μάλλον χάθηκα και εγώ

Κλείστε τώρα συμπληγάδες

Κλείστε κάθε μου πληγή 

Ίσως κάποτε να ανοίξει κι η δικιά μου η ψυχή…

Στου θαλάσσιου του στενού σας την γωνία κάπου πενθώ,

Τις φωνές που χετε πάρει

Και τις κάνατε ηχώ

Σε ένα δρόμο περιμένω

Έναν άνθρωπο να ιδώ

Τελευταία φορά πιστεύω

Που μ΄ ελπίδα καρτερώ…

Ξέρω μπλέχτηκαν οι δρόμοι

Σε πλεξίδα περπατώ

Το μαλλί κοντό και πέφτω στο γδαρμένο το νερό.

Κάπου εδώ,  οι πέτρες κλείσαν

Και με ‘σφιξαν μα είν΄ αργά…

Τώρα νύχτωσε και πέφτει το φεγγάρι στα στεγνά

Ειν' ο κόσμος που στεγνώνει

Ούτε δάκρυ δεν βαστά

Και ποτέ δεν ξημερώνει 

Ο ήλιος ειν' που ξεψυχά.

Αννα Σιατραβάνη 3ο ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΛΥΚΕΙΟ ΕΠΑΙΝΟΙ

Εσπερινό ΓΕΛ Αχαρνών  Χατζητζάνου Γιαννούλα

Όνειρο

Σιμά μες τα μεσάνυχτα

τα βλέφαρα σαν γέρνουν,

όμορφα κρινοδάχτυλα

στην αγκαλιά με παίρνουν.           

Κυρά μου καταγάλανη

και στα λευκά ντυμένη,

στ’ όνειρό της  να’ ρχεσαι

φτωχή καρδιά προσμένει.

Αχνοπερπατημένη μου

νεράιδα ξωτικό μου,

μες της αυγής το φίλημα

χάνω  το όνειρό μου.

Ονειροκρουσταλλένια μου

στο πρώτο φως της μέρας

μόλις τα μάτια άνοιξαν

εχάθης σαν αγέρας.

ΚΕΡΑΝΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ 6ο ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

 ΛΥΚΕΙΟ ΕΠΑΙΝΟΙ

4 Γενικό Λύκειο Αχαρνών - Ανδρομάχη Σοφία Σιδηροπούλου

 ΔΙΑΦΥΓΗ

 Η απέραντη θάλασσα,

η σκοτεινή νύχτα,

τα λαμπρά αστέρια,

μόνο ένα πράγμα έλειπε.

Όσο και να φωνάζω δεν ακούει,

σαν να μην υπήρξα ποτέ.

Τα μάτια του γεμάτα άγνοια, σαν αλεπού

τα δικά μου με δάκρυα, σαν λαγός.

΄Ημουν σαν ένα θύμα που έκανε το θέμα πιο μεγάλο.

Αγνοούσα τα πάντα,

δεν γινόταν άλλο,

έφυγα και δεν κοίταξα πίσω.

Πάλι στην απέραντη θάλασσα

στη σκοτεινή νύχτα,

αλλά κάτι άλλαξε

τα λαμπρά αστέρια έγιναν πιο λαμπερά,

Ξέφυγα.

7ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΓΥΜΝΑΣΙΟ 1ο ΒΡΑΒΕΙΟ 

9ο Γυμνάσιο Αχαρνών   -  Σοφία Αλμπάνη 

Έτσι όπως ρέει το νερό 

Μια σκιά ταξιδεύει στο

σκοτάδι

αγγίζει τις φλέβες της

σιωπής

Σαν χάδι που ξεγλιστρά απ’

τα χέρια

και όμως μένει

Κι εκεί που ο χρόνος

σταματά

εκεί που οι ανάσες

γίνονται κύμα,

δύο βλέμματα ανοίγουν

δρόμους,

δύο ψυχές που δεν μιλούν

και όλα λέγονται

Τι όνομα να έχει τούτη η

φωτιά

που δεν καίει,

μα τρέμει σαν φύλλο στην

αυγή;

Τι είναι αυτό που κυλά στα

ημιτελή όνειρα

σαν φως,

σαν σιωπηλή υπόσχεση;

Πίσω απ’ το σύννεφο που

κρύβει τον ήλιο

υπάρχει πάντα ένα κομμάτι

ουρανού

Έτσι και στις καρδιές

κάτι μένει άθικτο

σαν το φως που διαπερνά

ένα μετάξι.

Μην μιλήσεις,

μην το ονομάσεις ποτέ

Είναι το μυστικό

που δεν ειπώθηκε,

ο ήχος μιας ανάσας που

φοβήθηκε να ακουστεί.

Και όμως,

είναι εκεί,

στη ρωγμή ανάμεσα

σε δυο κόσμους.

Ίσως να είναι η σιωπή που

παίρνει μορφή

το άγγιγμα που βρίσκει

τον δρόμο χωρίς χέρια.

Κάθε βήμα μακριά

μα και κάθε κοντινός

αντίλαλος,

να είναι το ίδιο

ένα ανεπαίσθητο σύμπαν

που στριμώχνεται στον

αέρα.

ΚΑΓΚΕΛΙΔΗΣ 

4ο ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ                         

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΠΤΙΝΗ

9ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΓΥΜΝΑΣΙΟ 2ο  ΒΡΑΒΕΙΟ

1ο Γυμνάσιο Αχαρνών – Ακριβογιάννη Μαγδαληνή

Οθόνες με ψεύτικα χαμόγελα 

Η οθόνη γεμάτη εικόνες, σώματα χωρίς ψυχή,

τέλειες στιγμές, χαμόγελα, μα καμία αληθινή.

Κοιτώ τους άλλους, και το βάρος μεγαλώνει,

σύγκριση που σιγά με καταβροχθίζει, με πληγώνει,

το μυαλό συνεχίζει και ψιθυρίζει λέξεις που με νικούν.

Τα λόγια τους αιχμές, κόβουν σαν μαχαίρι,

κι εγώ σωπαίνω, ενώ το μέσα μου υποφέρει.

Το γέλιο γίνεται κραυγή, το δέρμα μια πληγή,

κι η νύχτα με τυλίγει, σαν φίλη πιστή.

"Γιατί να μην είμαι κι εγώ; Γιατί να μη χωράω;

Γιατί το τέλειο τους φως, εγώ να μην κρατάω;"

Φωνές που δεν με ξέρουν, με κάνουν να λυγίζω,

κι εγώ μονάχη, στο κενό πάλι βουλιάζω.

Στο βλέμμα τους κρύβεται μια λεπίδα λεπτή,

μια λέξη μονάχα, κι η ψυχή μου ραγεί.

Θέλω να φωνάξω, μα δε βγαίνει η φωνή,

μόνο σιωπή.

Στον καθρέφτη κοιτάζω και θέλω να σβήσω,

Κι αν πέφτω, θα σηκωθώ, κι αν σπάω, θα φτιαχτώ,

θα κλείσω τις πληγές μου, με αγάπη θα σταθώ.

Γιατί η ομορφιά δεν είναι συγκρίσεις,

είναι η δύναμη μέσα μου, κι όχι εξηγήσεις.

Αντόνιο

 Ντουμιτράκε

9ο Γυμνάσιο

 Αχαρνών

Πουμπουρίδη Μαρία, 9ο Γυμν. Αχαρνών

 ΓΥΜΝΑΣΙΟ 3ο ΒΡΑΒΕΙΟ

9ο Γυμνάσιο Αχαρνών – Παναγιώτα Κονόμη

Για εκείνες που έφυγαν

Δεν ήταν λάθος, δεν ήταν η μοίρα

ήταν τα χέρια που έγιναν θηλιά

ήταν η νύχτα που έγινε γύψος

μια κραυγή που έμεινε μισή σκιά

Έλεγαν «αγάπη» μα έσταζε φόβος

ήταν η «ζήλια», το είπαν «κακιά στιγμή».

τους είπαν «σώπασε», τους είπαν «φταις»

τις κάναν σκιά, τις κάναν πληγές.

Μα η φωνή τους ακόμα αντηχεί

όταν σωπαίνει η γη.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΚΟΥΝΕΛΗ

8ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΚΛΕΙΩ ΚΟΝΤΟΓΟΝΗ

8ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΕΠΑΙΝΟΙ

7 Γυμνάσιο Αχαρνών- Κωνσταντίνος Καλαφάτης

Ιστορία δύο Νέων

Μόλις πρώτη φορά στα μάτια σου σε κοίταξα,

τα μάγουλά σου ροδοκοκκίνησαν.

Άνοιξη έγινε ο χειμώνας μας.

Τα χελιδόνια ήρθαν και μας μίλησαν.

Μου τραγούδησες τα όνειρα

που κρύβεις κάτω από το μαξιλάρι σου.

Αλήθεια σου είπα πως δράκους και μάγισσές

θα σκότωνα για σένα;

 Όμως η άνοιξη βροχή μας έφερε

και ο βοριάς μακριά σε πήρε.

Δεν με κοιτούσες,

μονάχα ανάσα

κάποιο ταξίδι που ναυάγησε.

 Όλο τον κόσμο ανάποδα γύρισα

με ελπίδα να δω ξανά ανθισμένο

το χαμόγελο που τότε μου χάρισες.

 Και τώρα ξανά η άνοιξη ακούστηκε

σηκώθηκα όρθιος, μα και κουρασμένος,

δε μου πε για σένα ούτε για τα μάτια σου.

Μα μου είπε πως θα είμαι ευτυχισμένος…

1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΕΠΑΙΝΟΙ

1 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ – ΧΡΥΣΑ ΠΡΕΒΑΖΙ

ΤΑΞΙΔΙ ΕΠΟΥΛΩΣΗΣ

Πόσο απρόσμενα μπορεί να τα φέρει η ζωή…

Ξέρω πως όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος.

Όμως δεν ήθελα για σένα αυτό το τέλος…

Θυμάσαι τις συζητήσεις μας, τα τηλεφωνήματά μας, τις βόλτες μας;

Εγώ τα θυμάμαι… για πάντα…

Γιατί το πάντα δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος.

Μου έλεγες «Εύχομαι να βρίσκεις χρόνο να είσαι χαρούμενη,

όχι μόνο δυνατή».

Και εγώ σου απαντούσα «Να είσαι εδώ να με βλέπεις χαρούμενη».

Κι εσύ χαμογέλασες…

Τώρα… μοναξιά.

Θέλω να φύγω, ένα ταξίδι, να μην υπάρχει άνθρωπος,

να μην ακούω κανέναν και τίποτα.

Έφυγες… με πλήγωσες.

Ξέρω ότι δεν το ήθελες,

αλλά σε αυτό το ταξίδι επούλωσης, θα είσαι εκεί να με βλέπεις

και να με προστατεύεις.

Και ξέρεις κάτι;

Θα χρησιμοποιήσω τη μοναξιά μου,

για να γίνω χαρούμενη.

Έτσι, θα χαίρεσαι κι εσύ και θα έρχεσαι να μου λες

πως τα κατάφερα.

Θα τα καταφέρω!

Έφυγες…αλλά ταυτόχρονα είσαι εδώ.

Χαίρομαι που η καρδιά μου θα έχει μέσα και τη δική σου παρουσία.

Όχι πια μοναξιά!

ΛΙΣΕΝΚΟ ΔΕΣΠΟΙΝΑ 

2ο ΕΠΑΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΤΣΟΥΛΦΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ 

2ο ΕΠΑΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΕΠΑΙΝΟΙ

2o Γυμνάσιο Αχαρνών   Διονυσία Μαρία Τσαφαρά

Σε ευχαριστώ

Φροντίζω να κρατάω τις καλές αναμνήσεις

Και τις κακίες να κάνω πέρα.

Όταν η αγάπη μας ανθίζει σαν λουλούδι

Και σε συνδέω με οποιοδήποτε τραγούδι  

Με αυτόν τον τρόπο ακούω το όνομα σου και χαμογελώ.

Τη στιγμή που σε γνώρισα δεν ξεχνώ.

Κοντά σου ο χρόνος σταματά να κυλά

Κι η σκέψη μου πάντα σε εσένα γυρνά.

Νιώθω λες και είναι κάτι από σινεμά.

Όταν όλα γύρω μου φεύγουν,

Πάντα ξέρω που να πάω.

Δεν θα είμαι ποτέ μόνη ,

Όσο έχω να αγαπάω .

Εσύ μπορεί να μην κινείσαι πάντα μαζί μου,

Αλλά βρίσκεσαι παντού.

Για κάποιους άλλους μέσα στο σπίτι

Και για κάποιους πάντα αλλού.

Και είναι τώρα η σειρά μου να σου πω ευχαριστώ,

Όπως έχουν κάνει τόσοι άλλοι ,

Πριν ακόμη ,

Έρθω εγώ

ΧΑΡΙΤΟΥ ΑΝΝΑ-ΜΑΡΙΑ 

 1ο ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

Σε ευχαριστώ που είσαι εξαίρεση,

Όταν λένε πως, η αγάπη δεν υπάρχει

Κι έχει γίνει πια απάτη

Σε ευχαριστώ που αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να με τρομάζει.

Όσο έχω να σου γράφω δεν με νοιάζει, αν αλλάζει.

Σε ευχαριστώ για τις μέρες που είχε κρύο η ψυχή ,

Αλλά εσύ ήσουν εκεί

Για να με ηρεμείς

Σε ευχαριστώ ,

Γιατί   όσο περνάει ο καιρός,

Γίνεσαι όλο και πιο καλός.

Μπορεί να μην υπάρχει η μαγεία,

Αλλά είσαι μαγικός.

Σε ευχαριστώ γιατί, αν σε χρειάζομαι όταν είμαι 8 μίλια μακριά.

Θα περπατήσω το ένα,

Και θα τρέξεις τα επτά..

Και έτσι λοιπόν, η σχέση μας νικά

ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ: 1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ

ΦΛΩΡΑ ΠΑΝΑΓΟΥΛΙΑ 

1ο ΓΕΛ ΣΠΑΤΩΝ

ΜΕΡΟΣ Β. ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΤΕΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ: Ι. ΓΥΜΝΑΣΙΟ

1 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ – Ανδριάνα Δρυμώνη

 ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΓΙΑΓΙΑΚΑ

Γιαγιάκα μου, έφυγες σκληρά.

Έσβησες σαν ένα κερί

που έσβησα με ένα φύσημα

και πόνεσε σκληρά

όταν έμαθα τα νέα αυτά.

Σαν άστρο φωτεινό

λάμπεις στον γαλάζιο ουρανό

δεν πρόλαβα να σου πω αντίο

και η καρδιά μου κόπηκε στα δύο.

Γιαγιά μου, στα όνειρά μου

θέλω να σε δω,

ώστε να σου πω

πόσο σ΄ αγαπώ.

Στην κηδεία σου όταν ήρθα,

τα φώτα όλα σβήσαν…

που σε είδα πια νεκρή

και αναρωτήθηκα τι ζωή που είναι αυτή…

1 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ – ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΩΔΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ

Μες στο παρελθόν βλέπεις ό,τι δε βλέπεις στο παρόν.

Άλλοι, πριν από εμάς, στο χώμα τούτο ορθώνονταν.

Σαν να ’ρχεται και ο Διόνυσος να πιει κρασί, να ερωτευθεί.

Σε μια μορφή που γεννά μουσική.

Δε θέλει χολή, δε θέλει λυγμό,

θέλει μονάχα έναν ρυθμό.

Σε λίγο η μορφή χάνεται γεμίζοντας με ευφορία την καρδιά των ανθρώπων.

Το σούρουπο έπεσε

και θα ξαναρχίσει το τραγούδι απ’ την αρχή

στης Αφροδίτης το κάτασπρο παλάτι.

Με τα μακριά του βέλη

στα ασημένια τους χείλη

σμίγει ο έρωτας καρπούς, γεννιούνται καινούριοι αγγέλοι.

Φτάνοντας η νύχτα, το τραγούδι ξαναρχίζει απ’ την αρχή.

Κι εγώ θα γράφω ποιήματα…

Χαμένα τα μέτρα, χαμένα τα στίγματα.

Κι αδημονώντας μια μέρα που θα ’χω έμπνευση,

καινούριοι στίχοι, καινούρια γένεση.

Συνθέτω για λίγους, όχι πολλούς,

γι’ ανθρώπους που υπάρχουν,

αληθινούς…

Η τέχνη τώρα χάνεται, δε σ΄ ανησυχεί;

Την έκανες επιχείρηση, την έκανες βιομηχανία.

Δεν το ’κανες απ’ ανάγκη

αλλά για να σε πουν καλλιτέχνη.

Για σένα, δύσμοιρε Παντελή,

το χρήμα σου μόνο κυριαρχεί.

Μα η ελπίδα είναι

πως πάλι το τραγούδι ξαναρχίζει απ’ την αρχή.    

ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ: 

1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ

1 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ – Τζέισαν Σινγκ

Στον έρωτά σου…

Γενιά μετά από γενιά, μαζί να πορευτούμε.

Ορκίζομαι σε εσένα, εδώ να συναντηθούμε.

Μια ψυχή, αν και τα σώματα χωρίζουν,

πάντα δικιά μου να ’σαι, ποτέ να μην απομακρύνονται.

Στον έρωτά σου χάνομαι, σαν φλόγα μες στη νύχτα,

σαν άνεμος που σμίλεψε του πόθου σου την αλήθεια.

Στα μάτια σου τα φωτεινά, δυο θάλασσες απέραντες

και στην καρδιά σου ηχώ γλυκιά, σαν άνοιξης ανάσες.

Η αυγή μου είσαι εσύ

και η νύχτα μου εσύ.

Εσύ ο πόνος κι η χαρά,

η προσευχή μου φέρνει αυτή τη φωνή, την αγάπη ξανά:

Πάντα δικιά μου να ’σαι,

ποτέ να μην μπεις αντίο, ποτέ να μη φύγεις.

Αν μ’ αγγίξεις, σαν κερί θα λιώσω,

στην αγκαλιά σου θα χαθώ, θα ενδώσω.

Σαν το κύμα που βρίσκει τη γη να πεθάνει,

στην αγάπη σου αφήνομαι, τίποτα να μη με φτάνει.

Αν θυμώσω, μ’ ένα σου χάδι γαληνεύω,

Πώς να σε αρνηθώ, να φύγω, δεν αντέχω.

Τα μάτια σου με ταξιδεύουν, χάνω τον εαυτό μου,

Κάθε χαμόγελό σου, η αρχή και ο προορισμός μου.

Εσύ η επιθυμία μου, εσύ η αγάπη μου,

εσύ η ποίηση και η μουσική μου.

Η επιθυμία μου… μόνο εσύ με γεμίζεις,

Στις φλέβες μου το μεθυστικό σου άρωμα, κυλάς, με ζαλίζεις.

Στην αγκαλιά σου βρίσκω όλο τον κόσμο μου,

εκεί που είσαι εσύ, εκεί κι ο παράδεισός μου.

Η φλόγα που καίει, αμοιβαία δυνατά,

να μη σβήσει ποτέ, η ευχή μου για σένα ίδια.

Αν πονέσω, σαν σκιά στην αγκαλιά σου σβήνω,

η αγάπη σου είναι φλόγα που όλο μέσα μου αφήνω.

Μη με αφήσεις, μη χαθείς σαν όνειρο στη νύχτα,

γιατί είσαι η ζωή μου, η ανάσα μου, η αλήθεια.

1 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ – Ιωάννης Χατζηδαυίδ

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΜΙΛΙΑ

Και αν πουλί εγώ γενώ

και πετώ στον ουρανό,

τι θα δω, τι θα πω.

Ανθρώπους εγώ θα ιδώ

να πετάνε στο κενό

σκουπίδια έναν σωρό.

Μα όσο εγώ παρατηρώ,

καμινάδες που καπνίζουν

και τους πάγους λιώνουν

συναντώ…

Αλλά εγώ τι να πω, τι να πω…

Κι αν μάντης εγώ γενώ,

Στο μέλλον θα δω

πολιτισμούς να χάνονται,

ανθρώπους να καίγονται,

πόλεις να βυθίζονται…

Κι όλα αυτά γιατί;

Γιατί ο πανέμορφος πλανήτης Γη

έχει υπερθερμανθεί,

τους πόρους της έχουν υπερεκμεταλλευτεί

και η θερμοκρασία συνεχώς ανεβαίνει…

Αλλά εμείς ως άνθρωποι πάμε να βοηθήσουμε,

αλλά είμαστε όλοι πιόνια

από κάποιους που μας χαλάνε τα μυαλά

από κάποιους που σκέπτονται μόνο το κέρδος

από κάποιους που βασίζονται στη Γη…

Μα, η Γη σε ποιους βασίζεται;

Στους απλούς ανθρώπους,

τους ανθρώπους της καθημερινότητας

που τη νιώθουν και προσπαθούν

κάθε μέρα να τη βοηθούν.

Αλλά η θερμοκρασία ανεβαίνει,

η τρύπα στην ατμόσφαιρα μεγαλώνει,

ο κίνδυνος μεγαλώνει,

όλα δυσκολεύουν.

Οι άνθρωποι μπορούν να μιλήσουν,

χρειάστηκε πολλές φορές να το αποδείξουν.

Η Γη είναι το σπίτι τους, το σπίτι μας

κι έτσι είναι καθήκον μας

να τη συμπονέσουμε,

να τη νιώσουμε

και να τη γλιτώσουμε,

να γλιτώσουμε…

Η κλιματική αλλαγή είναι

ένας σκοπός

για να συσπειρωθούμε όλοι

και να δείξουμε γιατί είμαστε το κυρίαρχο είδος.

Ο κίνδυνος-θάνατος έρχεται όλο και πιο κοντά.

Έχει έρθει η ώρα να δράσουμε…

Και να ζήσουμε…

                            ΟΛΕΣ ΟΙ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ ΠΟΥ ΚΟΣΜΟΥΝ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ 

                                                           1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ

1 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ – ΓΕΩΡΓΟΥΛΑΚΗ ΝΑΣΙΑ

Η ΑΓΑΠΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Στο σχολείο κάθε μέρα,

σε βλέπω να γελάς

και η καρδιά μου χτυπάει δυνατά.

Τα μάτια σου είναι όμορφα,

σαν αστέρια τη νύχτα

κι όταν μιλάς, νιώθω τη ζέστη,

σαν ήλιος που φωτίζει.

Στην αυλή παίζουμε όλοι

μπάλα και κρυφτό,

αλλά εγώ προσέχω εσένα

κι ας κάνω πως δεν το ’χω.

Όταν μου λες ένα αστείο,

γελάω πιο δυνατά,

αλλά μες στην καρδιά μου

νιώθω μια ντροπή γλυκιά.

Μια μέρα θα σου πω

πως σ’ αγαπάω πολύ,

όπως στις ταινίες.

Μέχρι τότε θα φαντάζομαι

πως είμαστε μαζί

σε έναν κόσμο μαγικό,

όπου ο έρωτας είναι αληθινός.

Κι αν ξαφνικά με δεις,

με τα χέρια μες στην τσέπη,

μην τρομάξεις,

γιατί η αγάπη είναι απλή,

σαν παιχνίδι στον ήλιο,

κι εγώ είμαι εδώ,

περιμένοντας να πω το μυστικό μου!

Ελπίδα για Ζωή 

Παγκάκης Παναγιώτης

6ο Γυμνάσιο Αχαρνών

Είμαι μόνος

Μόνος και ανήμπορος

Ποιος θα με βοηθήσει;

Κανένας!

Λένε ότι μυρίζει η ζακέτα μου,

η ζακέτα, ο μόνος φίλος μου.

Αχ! Να ένας Κύριος

που ξέρει από φτώχεια

η μόνη μου ελπίδα

ελπίδα για ζωή

που δεν έχει απομείνει.

Το Συρματόπλεγμα του Αίσχους  

Παπαργυροπούλου Μαριέττα

6ο Γυμνάσιο Αχαρνών

Στολίδι της Μεσογείου, νησί της Αφροδίτης

« κοιτίδα»  του φωτός και της Ρωμιοσύνης, 

του Σεφέρη έγινες δεύτερη πατρίδα

σε ανάμνηση της χαμένης του πατρίδας 

 Σε ποιον τόπο  να ζήσω; 

εκεί που «έσβησε» το Φως του ήλιου;

Εκεί που ακούστηκε η φωνή του Μακαρίου; 

πόσες στιγμές  στα Βαρώσια χαθήκαν»;

πόσοι στο Ριζοκάρπασο αγωνιστήκαν;

Πόσοι σε επορθήσαν  από ματαιοδοξία;

Πόσοι στην Κερύνεια αντισταθήκαν για την

 ανεξαρτησία,

Νησί της Αφροδίτης, της θαλασσογεννημένης

του Κυπριανού έγινες αιώνια κατοικία

Και του μυθικού Τεύκρου η δεύτερη Σαλαμίνα

ΦΛΩΡΑ ΓΚΙΚΑ 6ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

Μπομπόνη Σοφία, Πρεμέτη Παρασκευή,             ΠΟΛΥΞΕΝΗ ΜΠΕΡΟΥ  6ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

Παγκάκης Παναγιώτης, Μπούκουρης Ιωάννης

ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΚΑΡΚΑΝΗΣ 

ΠΟΛΥΞΕΝΗ ΜΠΕΡΟΥ

6ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

Ανάθεμα στους αίτιους.

σκοτάδι και θρήνος το ξημέρωμα του Ιούλη

παντού θλίψη, φθορά και εγκατάλειψη

πόσοι περιμένουν την ημέρα της ανάληψης, 

όταν θα ηχήσει «η καμπάνα της Ανάστασης»

Χρόνια περιμένουν στην Αμμόχωστο τ΄ άνθη να μοσχοβολήσουν, 

το συρματόπλεγμα του αίσχους, όλοι να γκρεμίσουν.

 Χρόνια περιμένουν τα βαλς τ΄ ουρανού, το « τραύμα» να γιατρέψουν

και με την θεά του έρωτα- στα κύματα- ξέφρενο χορό να στήσουν.

ΚΟΝΙΑΒΙΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ 

2ο ΕΠΑΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

Ελένη-Σοφία Μπαμπάμτση

2ο ΓΥΜΝ ΑΧΑΡΝΩΝ

6ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

Εγώ και Εσύ….τόσο ξεχωριστοί! Μπόη Βέρα, 

6ο Γυμνάσιο Αχαρνών

Εγώ και εσύ είμαστε διαφορετικοί

αλλά τόσο ξεχωριστοί.

Ζούμε στην ίδια γη 

και μεγαλώνουμε μαζί.

Δεν φταίει το χρώμα 

ή η φυλή

μα το μίσος που καραδοκεί.

στις σκέψεις των ανθρώπων

που δεν μπορεί να εξαλειφθεί.

Εγώ και εσύ μαζί

θα αλλάξουμε την γη

ενωμένοι, δυνατοί

για μια καλύτερη ζωή.

Σταματήστε αυτή την προσβολή,

που ελλοχεύει στην ψυχή

και μας κάνει από φόβο 

να μην είμαστε μαζί!

Δανάη Φραγκούλη, 2ο ΓΥΜΝ ΑΧΑΡΝΩΝ

Βελάι Θεοδώρα- 7 Γυμνάσιο Αχαρνών

Μια μέρα μες το δάσος

Μια μέρα μες το δάσος

βρήκα αυτό το πάθος

που μου έριξε μια ματιά

και μου κόπηκε η μιλιά.

Την έβλεπα κάθε μέρα

και δεν είχα αυτό το θάρρος

να της μιλήσω μια στιγμή

και να φύγουν όλα σαν βροχή.

                ΖΩΓΡΑΦΙΑ: 1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ

7 Γυμνάσιο Αχαρνών- Γιάννης Απατσίδης

 Το παγκάκι

 Σε εκείνο το παγκάκι

για πρώτη φορά γνωριστήκαμε

ήμουν μικρό παιδάκι 

όταν πρωτοχαιρετηθήκαμε.

 Γίναμε φιλαράκια απ’ το πρώτο λεπτό 

στο σχολείο δίπλα καθόμασταν

απ’ το δημοτικό.

Έξι χρόνια πέρασαν σαν νερό

όμορφα και ευχάριστα

τώρα τα αναπολώ.

Ήρθε η ώρα στο Γυμνάσιο να μπω 

και από δυο που ήμασταν γίναμε οχτώ

όλοι μαζί μα διαφορετικοί 

είμαστε ενωμένοι σαν μια γροθιά

δυνατή.

Και τα χρόνια θα περάσουν 

και οι παρέες θα αλλάξουν

οι χαρές και οι στιγμές θα μείνουν

τη σκέψη μας να χαράξουν.

ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ: 

1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ

9 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ -  Ίριδα Σπυροπούλου

Το Αντίο που δεν είπα

Με τσάκισαν τα νέα

που δεν περίμενα να πάρω

Με πόνεσαν οι σκέψεις

που δεν ήθελα να κάνω

Με σκοτείνιασε η παρηγοριά

που δεν αρκέστηκα να έχω

Εκείνοι όλοι, εσύ, αυτό

γιατί το ταξίδι το ξαφνικό;

Κι εγώ πώς ξανά θα δω

το βλέμμα το ζεστό,

το χαμόγελο το φωτεινό;

Ή τον αγέρωχο βηματισμό

και το χαιρέτισμα το βροντερό;

Φύγατε δίχως αποχαιρετισμό.

Μείνατε μόνο στην ψυχή και στο μυαλό,

για να θρηνώ, να θυμώνω, ν’ αγαπώ.

Εύχομαι μόνο να σας ξαναβρώ!

ΖΩΓΡΑΦΙΑ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΕΖΥΡΗΣ 

12ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

9 Γυμνάσιο Αχαρνών  

Σελίν Μπάσα 

Από τον πόλεμο δεν έχει διαφυγή

Ξημερώνει μία νέα αρχή

χωρίς ίχνος ζωής.

Ακούγεται μία κραυγή

ένα μικρό παιδί

που κρυώνει,

που ψάχνει μια άκρη

να κρυφτεί

κάτω από μία στέγη

να σκεπαστεί

που από το κρύο νοσταλγεί

και ζητάει

από μια αγνή ψυχή

να του δώσει

μια θερμή αγκαλιά

να ζήσει ειρηνικά

χωρίς φόβο και μοναξιά

να πρέπει κάθε μέρα

να κλείνει τα αυτιά

μέσα στα ερείπια

για κάθε βόμβα

που περνά

χωρίς οικογένεια…

χωρίς νερό…

χωρίς τίποτα

που θα τον κάνει να πιστέψει

ότι υπάρχει ακόμα ίχνος ελπίδας.

ΖΩΓΡΑΦΙΑ:

Φ.Καϊτιαλίδη

11ο Αχαρνών

ΜΠΟΧΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ 

ΕΡΩΤΑΣ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ 

12ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

Το φιλί μου είχες στα μαλλιά 

Τριαντάφυλλο στα χείλη 

Τα μάτια σου εκπέμπουν 

Την ομορφιά του Απρίλη

Λιμάνι η αγάπη μας 

Και Μάης ο έρωτας μας 

Αμυγδαλιά αυτή η απόσταση 

Φαρμάκι αυτό το μίλι 

Καλοκαίρι η σχέση μας 

Χειμώνας οι αγκαλιές μας 

Λουλούδι η ιστορία μας 

Και απέραντο το δείλι 

ΖΩΓΡΑΦΙΑ: Α. Νίκου11ο Αχαρνών

ΠΑΠΠΑ ΧΡΥΣΟΥΛΑ

Η Οικογένεια: Το Φως και η Ρίζα

12 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

Στης ζωής το πρώτο βλέμμα, πριν το λόγο πω σωστά, μια αγκαλιά με τύλιξε, με κράτησε σφιχτά. Χέρια τρυφερά με σήκωσαν, μ’ έμαθαν να ζω, να κάνω βήμα αβέβαιο, μα πάντα να κρατώ.

Μάνα, ήλιος που ανατέλλει, μες στης αγάπης τη στοργή,
 με φωνή γλυκιά σαν μέλι, σαν αγέρα που αντηχεί. Κάθε λέξη της βάλσαμο, κάθε χάδι στοργικό, σαν ήλιος που χαρίζει φως, 
 σαν γαλήνη απαλό.

Πατέρας, βράχος δυνατός, θεμέλιο στη γη, με μάτια γεμάτα όνειρα και μια καρδιά ανοιχτή. Δε μιλά πολύ, μα η σιωπή του χίλιες λέξεις κρύβει, κι όταν πέφτω, με σηκώνει, την ελπίδα δεν αφήνει.

Κι είναι τ’ αδέρφια σύντροφοι σε κάθε διαδρομή, παίζουν, γελούν, μαλώνουνε, μα πάντα είναι εκεί. 
 Μια λέξη τους παρηγοριά, μια ματιά τους σαν φτερά,
 στης ζωής τα κύματα, σαν άγκυρα στέκουν σιωπηλά.

Η γιαγιά και ο παππούς, το παρελθόν και η σοφία, παραμύθια λένε γλυκά, με αγάπη κι ευτυχία. Μας μαθαίνουν πως ο κόσμος με αγάπη προχωρά, πως το δόσιμο γεμίζει την ψυχή με ζεστασιά.

Μα η οικογένεια δεν είναι αίμα, ούτε δεσμά γραφτά, είναι αγάπη, είναι στήριγμα, είναι χέρια ανοιχτά. Σ' όποιον σου στάθηκε, σε σήκωσε, σε κράτησε κοντά, εκεί χτίζεται το σπίτι σου, εκεί η καρδιά χτυπά.

Γιατί η οικογένεια είναι αστέρι που δεν σβήνει, είναι φωτιά που καίει γλυκά, στο κρύο σε τυλίγει. Είναι αγκαλιά που δεν στενεύει, σαν φλόγα που οδηγεί, είναι το σπίτι της ψυχής, μια λέξη: ΑΓΚΑΛΙΑ.

               ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΝΙΚΟΥ 11ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

          Φ. ΚΑΪΤΙΑΛΙΔΗ 11ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

                                                                           ΠΑΠΠΑ ΧΡΥΣΟΥΛΑ

Ο ψίθυρος της Γης

12 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΑΪΤΙΑΛΙΔΗ 

11ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΣΙΝΙΚΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ 12 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

Ο ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ

Σας έχει τύχει ποτέ, μέσα σε ένα κόσμο θολό

να βρίσκεται ένα κρυφό νόημα;

Υπάρχει πουθενά ομόνοια ή επικρατεί διχόνοια;

Ο άνθρωπος συνοδεύει τον εγωισμό του και αυτό τον οδηγεί σε εσωτερικό εγκλωβισμό.

Μα πως να ζεις χωρίς την μνησικακία 

όταν ο κόσμος έχει αλλοιώσει την φιλία.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι σαν ένα ποτήρι,

που όταν ξεχειλίζει την καρδιά των ανθρώπων μαυρίζει.

Ποιο συναίσθημα σε οδηγεί στο να μην αγαπάς τόσο πολύ τον πλησίον σου;

Ο οποίος, σε οποιαδήποτε στιγμή θα είναι διαθέσιμος εκεί,

για να σε βρει.

Να δες!

Πως απορώ...που ο κόσμος θα μπορούσε να ζει 

σε ένα όνειρο ειρηνικό χωρίς τον πόλεμο και τον ρατσισμό.

Γιατί μια ψυχή που είναι αγαθή,

θα ταλαιπωρηθεί σε ένα βίαιο τοπίο.

Ο κόσμος πληκτρολογεί και βρίσκει πάντα κάτι για να τσακωθεί μα ο κώδικας της δικαιοσύνης δεν το έχει αποδεχτεί,

τους λέει μην ψάχνετε καμιά αφορμή,

θέλω αλληλεγγύη!

Αχ.

Αυτός ο πόνος είναι οδυνηρός και σαν ένα τόξο στην ψυχή παντοτινός.

Μα τι να κάνω;

Όταν βρεις την πόρτα της αποδοχής κλειστή,

μην απορείς 

αυτό σημαίνει πως έχεις χάσει το κλειδί της εμπιστοσύνης.

Ακολούθησε την σωστή πορεία, για να βρεις την σωτηρία της ψυχής 

όμως ψάξε καλά για να αναζητήσεις την ουσία.

Φτιάξε έναν γόρδιο δεσμό που να μην βρει τον Αλέξανδρο να το κόψει,

Ακολούθησε το μονοπάτι της λογικής και άσε την ψευδαίσθηση της στιγμής που καθρεφτίζεται στα μάτια.

Βρες την ένωση του κομματιού που περισσεύει από την έλλειψη σεβασμού και ένωσε το με την διαφορετικότητα.

ΖΩΓΡΑΦΙΑ: ΕΥΑ ΠΑΥΛΙΔΗ 

9ο ΓΥΜΝ ΑΧΑΡΝΩΝ

Αντωνία (Τόνια) Τζανοπούλου

Γυμνάσιο Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Αχαρνών

 Ψυχή μου… στολίσου

Ψυχή μου… 

μη σκεπαστείς με εβένινο πέπλο, ιρίδισε τα γιορτινά σου 

συνυπολόγισε χρώμα στον καμβά σου, ζωή στο ποίημά σου.

 Ονείρατα κάνε σαν ουράνια άστρα, πέτα ψηλά.

Μίσος, έχθρες, μοναξιά, θλίψη, άγχος και φόβος μη σε λερώσουνε, ψυχή μου…

Βρες την πανάκειά σου και λάμψε σαν φεγγοβόλο αστέρι σε έναν διαφορετικό γαλαξία χτίσε τον πλανήτη σου. Κάνε αυτό που ονειρεύτηκες από παιδί και φέγγε δρόμους περαστικούς σαν πυγολαμπίδα του Αυγούστου σε απόμαρκο λιβάδι 

με το αγέρι να την θωπεύει όσο το κύμα ανακουφίζει τις καρδιές όλων. 

Κερί ενσάρκωσε και κράτα το φάος του

μην τήξεις, άντεξε, βίωσε, πάψε να ακούς λόγια

ει μη μόνον φόρεσε τα γυαλιά της ελπίδας και δες τον κόσμο.

Πίστεψέ με, θα τον δεις με άλλη θωριά, θα τον γνωρίσεις με μια ματιά.

Κράτα αγαστούς ανθρώπους που σε λατρεύουν και πρόσεξε, ψυχή μου…

Οι ζείδωροι συνοδοιπόροι σου θα λάμπουν με την ευδαιμονία σου

μα με την Οδύσσεια, τη λαύρα, το ξεροβόρι σου

σκοτίδι θα γίνονται 

όμως μη φοβάσαι… θα κρύβουν λάμπες αισιοδοξίας

να σε καθοδηγούν στο απέραντο της γης 

όταν λυγίζεις.

Στολίσου, ψυχή μου

ΧΑΤΖΗΤΖΑΝΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΧΑΤΖΗΤΖΑΝΟΥ 

ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

     ΠΡΟΔΡΟΜΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ 

      3ο ΕΠΑΛ ΑΧΑΡΝΩΝ 

Μαρία Σκολαρίκη

Γυμνάσιο Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Αχαρνών

Μητέρα φύση

 Αγκαλιάζει σαν πέπλο ο χειμώνας

κάθε πόλη, κάθε κοινωνία ένας αγώνας.

Μεταναστεύουν τα πουλιά

χώρες αλλάζουν για να βρουν ήλιο, θάρρος, ζεστασιά.

Οι μυρωδιές από βρεγμένο χώμα

ξύλα που σπίθες τα περιτριγυρνούν

πορτοκαλιού χρώμα.

 Οι άνθρωποι πληγωμένοι δίχως παρέα

αδημονούν την άνοιξη κουδούνι να χτυπήσει.

Κι όταν η μέρα με αυτήν αρχίσει

και η κραυγή των ζώων στα δάση αντηχήσει,

αντί να την καλοδεχτούμε

την αγάπη θ’ αρνηθούμε.

Προκαλώντας καυσαέρια

δίχως λόγο, δίχως έγνοια.

Θνητές οι καρδιές των ανθρώπων μπροστά στη φύση.

Μα ποιος το καταλαβαίνει για να ζήσει…

 Παλιώνουν τα ξύλινα μυαλά μας από την υγρασία

η οποία κυριαρχεί· έχει την εξουσία.

Πότε θα αντιληφθούμε τις πληγές που προκαλούμε;

Η απάντηση είναι μία.

Φωναχτά! Χωρίς αμφιβολία!

ΖΩΓΡΑΦΙΑ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΕΖΥΡΗΣ 

12ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΠΟΤΕ! Ποτέ οι συνήθειες δεν θ’ αλλάξουν…

Ίδια ταλαιπωρημένη θα την ξεχάσουν

για πάντα

θα την κρατάμε με έναν ιμάντα.

Αυτή που με μεγάλωσε και με φυλάει,

όλα τα περνάει.

 Γιατί μία είναι η φύση

Και ΠΟΤΕ δεν θα μ’ αφήσει,

όσο και να την έχω κατακτήσει,

θα βρεθεί έστω μια λύση…

ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ: 1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ

Φωτεινή Γκούβα, 

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΑΧΑΡΝΩΝ

Ο χρόνος παλιώνει

Οι μέρες περνούν

οι εποχές

τα χρόνια χάνονται σιγά σιγά

Ο χρόνος παλιώνει και ύστερα αλλάζει

Ο χειμώνας πρωτομπαίνει

Κρύο

Γυμνά και έρημα πια τα κλαδιά

Η ζωή της φύσης πεθαίνει στο χιονισμένο τοπίο

Περπατώ στην κρύα πόλη

Ψυχή στους δρόμους δεν περνά

Ψυχρός αέρας με χτυπά

με ρίχνει και με σπρώχνει στην άνοιξη

Η φύση ζωντανεύει

Τα δέντρα βρίσκουν συντροφιά την αγνή ψυχή μου

Τα πουλιά τραγουδούν

Η μελωδία με αγγίζει στοργικά

καθώς περπατώ σαν θνητός

στις θεές της φύσης

που με οδηγούν γοργά

στην άκρη του καλοκαιριού

Ο ήλιος αγκαλιάζει το κορμί μου

το νερό της θάλασσας ρέει στην ψυχή μου

ρέει και προχωρά μαζί με τον καιρό που αλλάζει

Φθινόπωρο ξανά

τα πουλιά φτερουγίζουν στην ψυχή μου

για τελευταία φορά

τα φύλλα αργοπεθαίνουν

υγρασία πια στο σώμα

και ο χρόνος παλιώνει

πεθαίνει και ξαναγεννιέται σαν ένα μικρό φεγγαράκι που ξυπνά.

Μα ακόμα κι αν μ’ όλο το θάρρος της ψυχής

να αλλάξω προσπαθήσω

δεν θα τα καταφέρω

Το μόνο που μπορώ

είναι να μην αφήσω τον χρόνο να χαθεί

χωρίς να τον ζήσω

και σφιχτά να τον κρατήσω

να περάσει στην καρδιά

και από εκεί παντού 

στο σώμα μου να παγιδευτεί 

και στην γαλανή ψυχή μου.

ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ: 1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ

2ο Γυμνάσιο Αχαρνών                                                                     

Δημήτρης Τζώρτζης

Η Κραυγή της Φύσης

Η Φύση μας μιλά, μα εμείς σωπαίνουμε,

οι θάλασσες τυραννιούνται κι εμείς κοιμόμαστε.

Τα δέντρα στενάζουν, τον πόνο τους εκφράζουν,

τα πουλιά τραγουδούν, μα τα τραγούδια τους λιώνουν.

Η Γη μας καλεί, μα εμείς αδιαφορούμε,

η θερμοκρασία ανεβαίνει και δεν τρομάζουμε.

Η κλιματική αλλαγή, σαν καταιγίδα φτάνει,

κι εμείς καθόμαστε, ενώ η φύση μας χάνει.

Μην αφήσουμε τη γη να παραδοθεί,

ας αλλάξουμε τώρα, πριν να ’ναι αργά,

να σώσουμε το αύριο, να την προστατέψουμε,

για να ζήσουμε ειρηνικά, όπως πρώτα τη γνωρίσουμε.

ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ: 1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ

2o Γυμνάσιο Αχαρνών

Διονυσία Μαρία Τσαφαρά

Φροντίζω να κρατάω τις καλές αναμνήσεις 

Και τις κακίες να κάνω πέρα.

Όταν η αγάπη μας ανθίζει σαν λουλούδι 

Και σε συνδέω με οποιοδήποτε τραγούδι  

                                             Με αυτόν τον τρόπο ακούω το όνομα σου και χαμογελώ.

Τη στιγμή που σε γνώρισα δεν ξεχνώ.

                                                         Κοντά σου ο χρόνος σταματά να κυλά 

Κι η σκέψη μου πάντα σε εσένα γυρνά.

Νιώθω λες και είναι κάτι από σινεμά.

                                                                    Όταν όλα γύρω μου φεύγουν,

Πάντα ξέρω που να πάω.

Δεν θα είμαι ποτέ μόνη ,

Όσο έχω να αγαπάω .

                                                    Εσύ μπορεί να μην κινείσαι πάντα μαζί μου,

Αλλά βρίσκεσαι παντού.

Για κάποιους άλλους μέσα στο σπίτι 

Και για κάποιους πάντα αλλού.

                                                  Και είναι τώρα η σειρά μου να σου πω ευχαριστώ,

Όπως έχουν κάνει τόσοι άλλοι ,

Πριν ακόμη ,

Έρθω εγώ

Σε ευχαριστώ που είσαι εξαίρεση,

Όταν λένε πως, η αγάπη δεν υπάρχει 

Κι έχει γίνει πια απάτη 

Σε ευχαριστώ που αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να με τρομάζει.

Όσο έχω να σου γράφω δεν με νοιάζει, αν αλλάζει.

Σε ευχαριστώ για τις μέρες που είχε κρύο η ψυχή ,

Αλλά εσύ ήσουν εκεί 

Για να με ηρεμείς

Σε ευχαριστώ ,

Γιατί   όσο περνάει ο καιρός, 

Γίνεσαι όλο και πιο καλός. 

Μπορεί να μην υπάρχει η μαγεία,

Αλλά είσαι μαγικός. 

Σε ευχαριστώ γιατί, αν σε χρειάζομαι όταν είμαι 8 μίλια μακριά.

Θα περπατήσω το ένα,

Και θα τρέξεις τα επτά..

Και έτσι λοιπόν, η σχέση μας νικά 

2 Γυμνάσιο Αχαρνών

Μυρτώ Παπαγεωργίου

Η αγριελιά

Μια φορά κι έναν καιρό

στο παρελθόν το μακρινό

φύτρωσε με καμάρι

της αγριελίτσας το κλωνάρι.

Χρόνια ήρθαν, χρόνια πέρασαν χωρίς σταματημό

παράπονο δεν το ‘χε το νερό

και ζούσε ευτυχισμένη

για το μέλλον αποφασισμένη.

Μα όταν ένα βράδυ

πυκνό ήταν το σκοτάδι,

άκουσε να λένε

«βοήθεια, μας καίνε».

Και γέμισε ο τόπος στάχτη,

με την φλόγα που αστράφτει

στο πέρασμα να καίει

οτιδήποτε δεν φταίει.

Έτσι η αγριελιά,

βουρκωμένη, σαστισμένη,

αποχαιρέτησε τη ζωή

με μιαν απορία μοναχή:

«Γιατί;»

ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ: Γενικό Ειδικό Επαγγελματικό Γυμνάσιο - Λύκειο Αχαρνών

Α. Κυπραίου, 10 Γυμνασιο Αχαρνών

Η ΦΙΛΙΑ 

Η φιλία είναι το παν

Όμως πολλοί δεν εκτιμάνε

Φίλοι έρχονται και πάνε

Είμαι μόνη και φοβάμαι

Στιγμές που μοιράζονται να χαθούν

Δάκρια που σιωπηλά μόνα τους θα σβηστούν

Όμως…

Φιλία είναι το νοιάξιμο

Η αγάπη, το ενδιαφέρον.

Να είσαι αληθινός, στον κόσμο ειλικρινής.

στου κόσμου αυτού του ευτελούς, μην είσαι τόσο αφελής.

Ν. Λυραντωνάκη, 10 Γυμνασιο Αχαρνών 

Η ΦΙΛΙΑ

Η φιλία είναι φως.

Μια ζεστή αγκαλιά που διώχνει το σκοτάδι.

Η φιλία σπέρνει χαρά.

Είναι τα χέρια που κρατάς στις δύσκολες στιγμές.

Είναι η ησυχία που γεμίζει χίλιες μυστικές φωνές.

Δε σου ζητά πολλά.

Μόνο πίστη και καρδιά,

για τον θησαυρό που λάμπει σε κάθε στιγμή μοναδικά.  

ΕΥΑ ΠΑΥΛΙΔΗ 9 ΓΥΜΝ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΠΤΙΝΗ 9ο ΓΥΜΝ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΜΕΡΟΣ Β. ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΤΕΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ: ΙΙ. ΛΥΚΕΙΟ

Σαν γεννηθείς νιώθεις αγάπη.

Αγάπη για την μητέρα σου.

Σαν όμως μεγαλώσεις,

η αγάπη αυτή δεν φτάνει.

Ο άνθρωπος είναι περίπλοκος.

Όσο ζει αγαπάει,

όμως για αυτόν, εκείνο 

είναι μια λογιστική πράξη...

Μεταξύ ανθρώπων, η αγάπη 

δεν είναι μόνο ο έρωτας, ο πόθος,

μα μια βόλτα, ένας ανεμοστρόβιλος.

Τα αισθήματά μας αλλάζουν.

Όταν είσαι με τους αγαπημένους σου,

ο χρόνος τρέχει να προλάβει,

αλλά στην τελική,

τί είναι άραγε ο χρόνος;

Μπορεί να μην ξέρεις 

τι είναι και γιατί υπάρχει,

όμως αυτί που ξέρεις,

είναι πως να τον περνάς.

ΖΩΓΡΑΦΙΑ: 1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

Μην τον σπαταλάς,

μην τον απαξιώνει.

Πέρασέ τον με εκείνους που αγαπάς,

γιατί έχει την δύναμη να σε πάρει.

Θα σε πάει μια βόλτα,

ίσως για να ανοίξεις τα μάτια σου.

Εκείνα τα μάτια, τα οποία 

δεν μπόρεσαν να δουν τον κόσμο.

Έναν κόσμο που σε αγάπησε,

κι ας μην το κατάλαβες ποτέ.

Έναν κόσμο που σε εκτίμησε,

κι ας μην το κατάλαβες ποτέ.

Για αυτό, άνοιξε τα μάτια σου.

Άνοιξέ τα και κοίτα γύρω σου.

Κάποιος θα σε προσμένει με ανοιχτά χέρια.

Και μόνο τότε θα καταλάβεις την αγάπη

ΖΩΓΡΑΦΙΑ: ΑΜΠΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

 4ο ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

<< Αμφιβολίες: ΄΄Γιατί αλλιώς ΄΄>>

΄΄Ο άνθρωπος ΄΄  Αυτός που κινείται  μπροστά,

                               και κοιτάει ψηλά

                              Αυτός  που αναλογίζεται αυτά που βλέπει.

Αν όμως αμφιβάλλεις ;   Αν κοιτάξεις αλλιώς ;

Είναι κάτι περιφερόμενα σώματα , τα οποία φυλάττουν στο εσωτερικό τους ψυχές πλούσιες από αηδία. 

Είναι κάτι σαν τα ξύλινα σπίρτα που καίγονται από τον κόσμο που τους ανάβει.

                                 -και τους αρέσει . και καίγονται κι’ άλλο- 

Είναι κάτι σαν το σκισμένο μου μπλουζάκι , που χάλασε ∙

αλλά δεν μας νοιάζει να το φτιάξουμε ∙

                                …γιατί θα πάρουμε άλλο. 

Είναι μυαλά που δεν σκέφτονται , μα κάνουν. 

Γιατί αν δεν κάνουν , πως θα φανούν έτσι στα μάτια μου για να γράψω ;

Μου είπες πάμε να φύγουμε , μα αποκτήσανε σκουριά της ζωής μου οι αλυσίδες. 

                                  Γιατί στο μαύρο πέπλο που με σκέπασε, 

Ο Θεός - ίσως είναι-  , πέτρες βαριές εφύσηξε. 

                                Ίσως είναι η αδυναμία μου που φυσά 

                      Που ταράζει τα κύματα και πνίγει την μορφή μου

Την λεγόμενη τους ΄΄ευ΄΄ μορφή , που σπασμένος καθρέφτης μου παρουσίασε. 

                                                -μείον το άχθος…ίσως-

Μου είπες πάμε να φύγουμε μα του πόνου η συνήθεια μου ταιριάζει. 

                          Γιατί στο ποθητό οτιδήποτε που οδηγήθηκα , 

                        Ο πόνος αυτός ανθίζει παπαρούνα τον Γενάρη.

                                                        Υπάρχει. 

Σιγοκαίει το οινόπνευμα που την φωτιά άναψε , και σβήνει όταν κοκκινίσει το σώμα από την ζέστη του

τραυματισμού. 

                                                  -άνευ δακρύων…ίσως-

Και εσύ ; Πως θα ταιριάξεις … ; 

                                       Είναι κάτι αλλιώτικα οικτρό…

                                   Είναι αλλιώτικο να είσαι αλλιώς…

‘Ένα ποίημα για τις σχέσεις των ανθρώπων , που ίσως να μην είναι πάντα τόσο εφικτές…

 -ίσως-…

ΖΩΓΡΑΦΙΑ: ΓΚΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗ ΜΠΟΓΔΑΝΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ 

4ο ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

    1ο ΓΕΛ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ - ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΜΠΟΥΧΛΗ

     Περπατάω,

    περπατάω αργά και τα βαριά άνισα βήματά μου

    φτιάχνουν μια μελωδία πικρή στο σκληρό πλακάκι.

    Ήπια σήμερα όπως και χθες μα αποτέλεσμα δεν έχει

    πίστευα ότι αν με έβλεπες σε τέτοια χάλια θα με μάλωνες και θα ρώταγες 'τι τρέχει'.

    Μια αγκαλιά μονάχα αποζητά η καρδιά μου, 

    το ξέρεις και εσύ, δεν είναι πολλά,

    αλλά να που μόνο το άσπρο μάρμαρο μου απαντά πια

    μου ψιθυρίζει πως ποτέ δεν θα με δεις με άσπρα, μπομπονιέρες και δισέγγονα,

    είναι περίεργο πράγμα το πένθος, αυτό το έμαθα καλά.

    Θυμώνω στο τσιμέντο που μας χωρίζει

    και μισώ το κάθε γκρι κοστούμι που σε θυμίζει.

    Απεχθάνομαι πια το ρούχο που φοράω να ξεχωρίζει

    γιατί δεν μπορεί η καρδιά μου ήσυχα απ’ τις ρωγμές να δακρύσει.

    Η αγάπη μου είναι πια σε μορφή αέρια, περιπλανιέται παντού σε αυτό το μουσείο ψυχών και λέγεται πένθος,

    με αναγκάζουν να φοράω αυτά τα μαύρα ρούχα 

    μπας και μου δείξει ο Θεός έλεος.

    Κάθε ανάμνησή μας είναι χαραγμένη βαθιά στην καρδιά μου

    αλλά πονά που δεν μπορώ να τις θυμηθώ μαζί σου πια,

    αυτή η ζωή μοιάζει μάταια χωρίς το περίεργο γέλιο σου τελικά.

    Κλείνω τα αυτιά μου όταν αναφέρουν το όνομά σου σε χρόνο παρελθοντικό

    γιατί κάνουν λάθος και δεν θα με πρόδιδες ποτέ με αυτόν τον σκληρό τρόπο,

    μόνο τα βρεγμένα μάτια μου και το μουσκεμένο μου παλτό

    μου θυμίζουν πως χάθηκες κάπου στην αιωνιότητα 

    και δεν θα ξαναέρθεις πίσω εδώ.

    Πώς να με καταλάβει κάποιος πλήρως τελικά 

    αφού δεν θα σε ακούσει να φωνάζεις για αγέρια και παλτά.

    Αγέρι σηκώθηκε τελικά και το πήρα το παλτό

    αλλά δεν με προστάτευσε απ’ τον πόνο που προκάλεσες, τον φοβερό.

    Κακία στο πρόσωπό σου εγώ δεν κρατώ

    άλλωστε στην κορναρισμένη φωτογραφία φαίνεται τόσο αθώο που την τελευταία πρόκληση που

μου βάζεις ευχαρίστως θα αποδεχθώ

    και το δισύλλαβο όνομα που οι μυς μπορεί να ξεχάσουν να προφέρουν αλλά η καρδιά ποτέ, 

    δεν θα σταματήσω να λέω. 

ΖΩΓΡΑΦΙΑ: ΝΤΟΛΟΡΕΣ

ΠΟΥΛΟΥ

4ο ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι σαν την βροχή, έρχονται και σιγά σιγά εξαφανίζονται 

κάποιοι μένουν ως ανάμνηση όπως μια βροχερή μέρα στο σπίτι ή στην δουλειά

Είναι όπως η βροχή που στην αρχή πέφτει σιγά σιγά και μετά συνεχίζει το ταξίδι της 

και γίνεται πιο δυνατή,  έτσι είναι και οι άνθρωποι, 

έρχονται και φεύγουν σαν μία βροχερή μέρα.

Και έτσι αφήνουμε κάποιον να μπει στην ζωή μας και χάνουμε κάποιον άλλον, 

τον εαυτό μας.

ΔΑΝΑΗ Γ.       5ο ΓΥΜΝ ΑΧΑΡΝΩΝ    ΑΝΝΑ Τ.

Και όταν γύρω σου όλα αλλάζουν έτσι ξαφνικά 

Και όταν δεν ξέρεις πώς να φερθείς πώς να αντιδράσεις 

Τότε τι ; 

Πως ξεφεύγεις από τις ανυπόφορες σκέψεις του μυαλού σου;

Δεν μπορείς να τις κάνεις να σωπάσουν όσο και να προσπαθείς .Το βράδυ όταν όλα γύρω σου θα σωπάσουν και θα επικρατεί εκείνη η αφόρητη ησυχία, θα ξεσπάσει ο καταιγισμός από ερωτήματα …

Τι και αν είχα μείνει εκείνη την νύχτα;

Τι και αν μπορούσα να σε δω για μονάχα πέντε λεπτά ακόμα;

Τι και αν δεν έλεγα ποτέ αυτό που σκέφτηκα; 

Θες να κοιμηθείς μα δεν μπορείς να το κάνεις να σωπάσει .

Γιατί να φερθείς έτσι σε κάποιον που αγαπάς;

Γιατί να τον αδειάσεις έτσι ψυχικά;

Γιατί να μην σκεφτείς ότι οι λέξεις σου πονάνε; 

Θέλω μονάχα έναν λόγο 

Έναν …

Γιατί δεν θα στα έκανα πότε εγώ αυτά.

Μπορώ να καταλάβω ότι δεν είσαι καλά .

Μπορώ να καταλάβω ότι έχεις νεύρα. 

Μα όλα λύνονται με μια ζεστή αγκαλιά.

Και κάπως έτσι έχει πάει τρεις το πρωί και ακόμα να κοιμηθείς 

Προσπαθείς μα δεν μπορείς 

Στριφογυρίζεις στο κρεβάτι και οι σκέψεις συνεχίζουν να κατακλύζουν το μυαλό σου.

Μακάρι να σε έβλεπα όπως  παλιά.

Θυμάσαι; 

Αν όχι θυμάμαι εγώ και μπορώ να σου διηγηθώ τα πάντα από παλιά

Ξανά και ξανά 

Όσες φορές το θελήσεις εσύ 

Τα πάντα ήταν αλλιώς τότε ή ίσως και να ήταν ίδια απλά να μεγαλώνουμε.

Τα πάντα έχουν αλλάξει. 

Οι άνθρωποι έχουν αλλάξει. 

Όλα είναι πιο βίαια από ποτέ.

Φόβος απλόχερος ,φόβος εξαπλωμένος.

Φόβος να αγαπήσεις και να αγαπηθείς 

Φόβος να δείξεις τα συναισθήματα σου

Φόβος απλόχερος και εξαπλωμένος 

Γιατί να είναι έτσι ο κόσμος ; Να μην νιώθει τον πόνο του άλλου .

Γιατί να μην έχει γνώση των πράξεων του; 

Γιατί να πληγώνει δίχως  αύριο ;

Γιατί; 

Όλα ένα γιατί.

Κοιτάζεις το ρολόι σου και ξημέρωσε 

Ακτίνες φωτός από τη ανατολή του ηλίου λούζουν

 το δωμάτιο σου διαπερνώντας τις σκοτεινές κουρτίνες 

Άλλη μια νύχτα χωρίς ύπνο χάθηκε μαζί με τις υπόλοιπες 

Άλλη μια νύχτα βυθισμένος μες’ της σκέψεις σου 

Όμως ξημέρωσε 

Ήρθε η ώρα να αδράξεις άλλη μια μέρα!

ΖΩΓΡΑΦΙΑ: 

1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ

Δε σου μιλάω.

Δε σε κοιτάω.

Αλλά αν με χτυπήσεις

πονάω

Δε κάνω φασαρία 

ούτε κινώ καμιά υποψία,

όταν ο κόσμος  ρωτάει 

“Πώς χάλασε ο κόσμος?

Ποιός είναι η αιτία?”

Δε σου μιλάω.

Δε σε κοιτάω.

Είμαι ένα δέντρο

Και αν με κόψεις 

πονάω.

Γιατί άνθρωπε?

Γιατί χάλασες τους φίλους μου,

το σπιτικό μου?

Γιατί με άφησες εδώ 

να πεθαίνω μοναχό μου?

Δε σου μιλάω. 

Δε σε κοιτάω.

Θαρρείς πως είμαι άψυχο 

αλλά  αν με κόψεις …

Πονάω. 

Είμαι ένα δέντρο.  

              ΖΩΓΡΑΦΙΑ: 1ο ΓΥΜΝ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ

1ο ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ 

ΚΑΣΣΕΛΟΥΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Καλοκαίρι

Φοβάμαι να μεγαλώσω,

Βουρκώνω κάθε στιγμή που σκέφτομαι

Πόσο απλά ήταν τα παλιά,

Και πόσο ασήμαντα.

-?-

Προχθές,

Είδα στο ίδιο γήπεδο μπάσκετ,

Ένα ίδιο παιδάκι με τον πατέρα του

Να παίζει όπως εγώ.

Σκεφτόταν μόνο αυτό,

Δεν ανησυχούσε

Και ούτε ένιωθε άχρηστο

Που δεν εκτιμούσε

Αυτό το υπέροχο βραβείο

Που οι άνθρωποι λένε αθωότητα.

Οι ίδιοι δεν συνειδητοποιούν την  σημασία του,

Ώσπου το χάσουν,

Και δεν το ξαναβρούν

Ποτέ.

-?-

Πόσο ωραία ήταν άραγε,

Η εποχή που αγαπούσαμε

Και το εννοούσαμε,

Δίχως να έχουμε πληγωθεί

Από περαστικούς ανθρώπους

Που μέσα σε δευτερόλεπτα,

Ξεχάσαμε τα πρόσωπα τους,

Τον τρόπο που αντιδρούσαν

Όταν μας έβλεπαν,

Για πρώτη και τελευταία

Φορά.

-?-

Εποχές που δεν αμφιβάλλαμε

Για την ύπαρξη

Του Ύψιστου δημιουργού μας,

Και πηγαίναμε σε εκκλησίες

Για τις, άγνωστες τότε σε μας,

Αμαρτίες μας.

Τις οποίες διαπράξαμε

Όταν χάσαμε πια την πίστη μας

Και το χαμόγελο στα χείλη μας…

-?-

Τώρα πια,

Βροχές θανάτου,

Κυκλώνουν τα κεφάλια μας

Και στερούν τον ύπνο

Εμάς και των φίλων μας

Δίχως έλεος.

Φέρνοντας χειμώνες στα καλοκαίρια μας

Ώσπου να παραιτηθούμε

Από αυτό το αιώνιο παιχνίδι

Που ονομάζεται αγάπη,

Από αυτό που οι άνθρωποι λένε

Αισιοδοξία.

Για να βάλει τέλος

Στην θλιβερή ρουτίνα μας,

Και άλλος ένας κόκκος άμμου,

Να χαθεί από την παραλία

Του κόσμου.

Του σκληρού και αφιλόξενου 

Κόσμου.

-?-

Αυτό είναι ο νόστος.

Η αθωότητα που είχα,

Όταν ήμουν παιδί

Εκείνο το παιδί που δεν θα το ξαναβρώ

Ποτέ.

Γιατί σκοτώθηκε από τροχαίο

Στον πάτο ενός κερασμένου ποτού

Περιπτέρου,

Που δεν θα ξαναδώ ποτέ.

Όπως και μένα,

Όπως και σένα.

Αυτό είναι νόστος,

Όχι αυτό που ονομάζουν οι 

Λογοτεχνικοί ορισμοί.

Αυτό.

1ο ΓΕΛ ΑΧΑΡΝΩΝ 

ΦΕΛΛΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Επιτέλους μια δουλειά που τόσο ονειρευόσουν 

Επιτέλους έχεις να παραδώσεις αυτό το πακέτο που περιμένεις να σου δώσουν.

Τα πόδια σου κουρασμένα όμως χάρη στον ενθουσιασμό σου συνεχίζουν.

Αδύνατον να σταματήσουν, αφού το έντομο που έχεις μέσα σου

Τα τσιμπάει όταν κοιμούνται για να ξυπνήσουν.

Η πορεία σου ξεκινά και εσύ παρακολουθείς προσεκτικά τα βήματα σου.

Κατηφορίζεις με τα μάτια καρφωμένα στο έδαφος,

Αναρριχάσαι με τα χεριά σου να γραπώνονται ό,τι βρουν.

Σε κορυφές βουνών αφήνεις τη φωνή σου ελεύθερη

Αυτή γυρνάει πίσω και εσύ αναρωτιέσαι για τη φύση της.

Οι σκηνές που σου έδωσαν   σου φαίνονται ανοησίες.

Χτίζεις λοιπόν καλύβες με ξύλα, λάσπη και χόρτα.

Το χέρι σου δε καταδέχεται αναφορές να γραφεί,

Αλλά τρέμει από ενθουσιασμό για τις λέξεις της καρδιάς σου.

Θέλει να απεικονίσει το φως που απορροφούν τα μάτια σου,

Όλα αυτά τα ατίθασα βουνά και τις σκιές από το ηλιοβασίλεμα

Τον ήχο των σταγόνων όταν πέφτουν στου δέντρου το φύλλωμα.

Όταν το σώμα σου ανήκε στη γη και τα ματιά σου στον ουρανό

ένα πουλάκι καθισμένο σε ένα κορμό τα τράβηξε από αυτόν.

Αυτό, ανήσυχο χτυπούσε   μανιωδώς το ξύλο με το ράμφος του.

Κοιτούσε τα φτερά του σαν να προσπαθούσε να τα καταλάβει.

Θαύμασες αυτό το πουλί σαν ήσουν εσύ μέσα στα μάτια του.

Τι πανέμορφο!

Το περπάτημα σου ζωηρό και ακαθόριστο συνέχισε 

ώσπου είδες κάποιον που πια αυτό δε μπορούσε να το κάνει.

Τα πόδια του λιωμένα, τα χέρια του αλλοιωμένα από ταλαιπωρία.

Όμως το πρόσωπό του αχανές, συνθλιμμένο από την ελευθερία.

Το χέρι σου πάλι τρέμει και εσύ έκατσες πλάι του για λίγο.

Στο χαρτί ζωγράφισες τα μοναδικά λιβάδια και βουνά του κορμιού του.

Η ζωγραφιά τού ανήκε δικαιωματικά κι εσύ τον αποχαιρέτησες.

Το περπάτημα έφτασε στο τέλος του.

Όμως…το πακέτο δεν ήταν μαζί σου.

-Που είμαι εγώ;  

- Γιατί είναι όλα τόσο μικρά;

ΖΩΓΡΑΦΙΑ:

ΣΥΡΑΝΙΔΟΥ ΟΛΓΑ 3ο ΕΠΑΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

1 ΓΕΛ ΣΠΑΤΩΝ

ΠΟΙΗΜΑ

Χασανάϊ Κωνσταντίνα 

Αγάπη

Αγάπη είναι φώς που δε σβήνει

Άνεμος που δεν κοπάζει

Μια θάλασσα που γαληνεύει

Μα και όταν φουσκώνει , δεν σε τρομάζει

Είναι βλέμμα που ζεσταίνει

Χέρια που σφίγγουν δυνατά 

Λόγια απλά μα αληθινά

Που γίνονται σπίθα στην καρδιά

Δεν έχει όρια, δεν έχει τέλος

Δεν ξέρει σύνορα , ούτε σταθμούς

Ανθεί στο δάκρυ

Ζει στο γέλιο και δίνει νόημα στον ουρανό

Ό,τι αγγίζει το ομορφαίνει

Σαν μία φλόγα που δεν καίει μα ζεσταίνει

ΖΩΓΡΑΦΙΑ: ΘΕΟΦΑΝΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 2ο ΕΠΑΛ ΑΧΑΡΝΩΝ

1 ΓΕΛ ΣΠΑΤΩΝ

                                                                             Νικολάου Δώρα

                                                                           Σαν άνεμος που τρέμει

Στα μάτια σου βυθίζομαι

βαθιά σαν ουρανός

Σαν άνεμος που τρέμει

μα μένει σιωπηλός

Στο γέλιο σου ανθίζουν

οι λέξεις μου δειλά , 

σαν ρόδα που διψάνε

για ήλιο και φιλιά

Τα βράδια σε ζηλεύουν,

τ’ αστέρια που φωτούν,

πως λάμπεις και σβήνουνε

πως ζεις κι αυτά πονούν

Τα χέρια μου δύο φύλλα

στον άνεμό σου σκιά

τα αγγίζεις κι όλο τρέμουν

σαν φλόγα στη βροχιά

Δε ξέρω αν το αύριο

μας φέρει πιο κοντά

μα ξέρω πως το τώρα

χορεύει στην καρδιά

Κι αν είσαι ένα όνειρο

που χάνεται δειλά,

θα γίνω εγώ τραγούδι

να ζήσεις μια φορά

1 ΓΕΛ ΣΠΑΤΩΝ, Σιαμαντάς Σπύρος 

Η αγάπη παίρνει μορφή

Η αγάπη είναι ρευστή

μα έννοια αληθινή

που κοντά ζητάει να ‘ρθει

μα οι άνθρωποι δεν είναι δεκτικοί.

Η αγάπη τί ζητάει από τη ζωή; 

φροντίδα, δέσιμο και υπομονή

μα είναι πλούσια όταν αυτή βρεθεί

γιατί τότε δύο άνθρωποι θα έχουν βαθιά αγαπηθεί.

Για αυτό κοίτα να την γευτείς

Και από μέσα της θα αναγεννηθείς

Σαν άσβεστη πνοή 

Mες στη σιωπή γεννιέται φως, μία σπίθα δυνατή.

μία λέξη που δεν ειπώθηκε , μα ζει στην προσμονή.

Είναι η αγάπη άνεμος, που φέρνει μουσική,

μια νότα που αντηχεί γλυκά σε κάθε μου στιγμή.

Στα μάτια σου καθρέφτισα το χρώμα του ουρανού

και κάθε αστέρι ψιθυρά τη σκέψη του πρωϊνού.

Αν είναι θάλασσα γαλήνια, εγώ είμαι ο παφλασμός

Κι αν γίνεις κύμα άγριο, θα γίνω ο ουρανός.

Δεν γράφτηκε ποτέ ξανά τούτη η προσευχή

Γιατί είναι μόνο για εσένα , ψυχή μου φωτεινή.

Και αν ο χρόνος σβήσει όσα φέρνει η ζωή

Η αγάπη αυτή θα μείνει σαν άσβεστη πνοή. 

1 ΓΕΛ ΣΠΑΤΩΝ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΣΣΗ

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ

Υπάρχουν λέξεις που δε λέγονται, μονάχα ψιθυρίζουν,

στις ρίζες των ματιών σου ζουν, τα όνειρα φωτίζουν.

Στιγμές ενώνουν,  φιλίες, καταστάσεις τις γκρεμίζουν.

 Όλοι αυτοί οι τσακωμοί, ίσως τελικά να μην αξίζουν.

Μέσα στη σιωπή του κόσμου μέσα στην αδιαφορία

 υπάρχει κάτι ιερό που λέγεται φιλία. 

Σπάνιο,  πολύτιμο λίγοι πραγματικά το έχουν,

είναι άνθρωποι που στα δύσκολα επιμένουν, μαζί σου το παλεύουν.

 Μαθαίνουν να σε αγαπούν όπως ακριβώς εσύ είσαι, έχουν την δύναμη να συγχωρούν, να υποστηρίζουν .

Κι αν μαραθείς κι αν χαθείς εκείνοι θα σε βρούνε με ένα χάδι τους γλυκό την λύπη σου θα δούνε και αν χρειαστεί το βάρος εκείνοι στις πλάτες θα κουβαλήσουν,

για να σαι εσύ καλά, τον κόσμο θα γκρεμίσουν. 

Η φιλία σαν την οικογένεια γίνεται θυσία, στα δύσκολα μαζί και στην επιτυχία. 

Στερεώνεται σε μνήμες, σε γέλια και σε χαρές σε βράδια που μοιράζεσαι τις πιο κρυφές πληγές. Αντέχουν τις φουρτούνες , τα ηνία συγκρατούν κι όταν ανατείλει ο ήλιος με φως θα ανταμειφθούν. 

Γιατί η καρδιά τους ξέρει τα αγκάθια να προσπερνά και μέσα απ' τη θύελλα τον ουρανό κοιτά . Κανείς δεν πρέπει μόνος του να ζει,

χωρίς μια αγκαλιά, μια φλόγα στην ψυχή.

Σπάνιο στις μέρες μας όλα γυαλί που σπάνε χίλια κομμάτια γίνονται

 και δύσκολα κολλάνε.

Λείπει καθρέφτης γερός να σκορπίζει παντού φως να μη φοβάται τη ρωγμή,

 το αληθινό να δει.

 Το κλειδί για να βγεις νικητής από τούτην εδώ τη μάχη

είναι κάτι που είναι δύσκολο, θέλει γερό στομάχι.

Θέλει ψυχή αλύγιστη, θάρρος να κρατηθείς,

κι αγάπη μέσα σου βαθιά, για να ξαναγεννηθείς .

Φιλία ονομάζεται το φως που δεν σβήνει, το σκοτάδι 

απομακρύνει, μια αγκαλιά που στις αναποδιές σε τυλίγει,

 σε κρατά στα χέρια της και σε σφίγγει.

Είναι το δώρο της ζωής, η πιο γλυκιά σιωπή,

όταν οι καρδιές μιλούν χωρίς να χρειαστεί φωνή.

ΖΩΓΡΑΦΙΑ: 

ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. 5ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ

2ο ΓΕΛ Αχαρνών

 Γεωργία Στουραΐτη

Στο βήμα σου

Όταν με έχεις αγκαλιά,

νιώθω τα πιο γλυκά αισθήματα.

Θέλω τη μία να κρυφτώ 

την άλλη να αμυνθώ προς τα δικά σου ποιήματα

Φεύγω.

Κράτησέ με 

Ρώτησέ με 

τι σημαίνει έρωτας. 

Ο έρωτας 

Ακούει στο όνομά σου.

Μιλάει όπως του μιλάς.

Ο έρωτας 

ζητάει το άρωμά σου

μιλάει όπως του μιλάς

κατοικεί 

κοιτάζει με τα μάτια τα δικά σου.

Ο έρωτά μου 

είσαι

Εσύ. 

2ο ΓΕΛ Αχαρνών

Γιάννης Μανιατάκος

Λένε πως…

Λένε πως τα πέταλα των λουλουδιών

Κόκκινων, όμορφων και χλοερών

Κάνουν ευχές αν τα πετάξεις στη φωτιά 

Κι αλήθεια έρχονται, αν πιστέψεις δυνατά.

 Γι΄αυτό κι εγώ κόβω τριαντάφυλλο

για να έχω ευχές τα μάλα

Και κάθε μου ευχή είναι για σένα 

για να βρεις πεταλόστρωτο δρόμο σε μένα …

 Μαδάω τα πεταλάκια 

και ψιθυρίζω μυστικά 

«Σ΄αγαπώ» λέω 

και τα πετάω στη φωτιά. 

Άνεμος τότε, βοριάς περνάει 

και βλέπω την στάχτη να πετάει 

τις ευχές που έκανα στον αέρα 

κι ελπίζω να φτάνουν προς εσένα…

 Σα κάθεσαι και το ηλιοβασίλεμα θωρείς,

ελπίζω τα λόγια μου να ακούς και να ευτυχείς…

Ελπίζω να δεις τις στάχτες, τις ευχές μου 

και να ξέρεις πως είναι όλες δικές σου…

Λένε πως τα πέταλα των λουλουδιών ,

Κόκκινων, όμορφων και χλοερών 

κάνουν ευχές αν τα πετάξεις στη φωτιά

Κι όλες οι ευχές είναι για σε -

που αγαπώ πραγματικά. 

2ο ΓΕΛ Αχαρνών

Γιώργος Παρασκευάς

Αστρί μου

Απ΄όλα τα άστρα του ουρανού

Μάτια μου ξεχωρίζεις,

και τις νυχτιές που περπατώ

 εσύ μου τις φωτίζεις!

Όσο μακριά κι αν τραβώ 

όσο κι αν ξανοίγω

μόνο εσένανε θωρώ

και διπλοφτερουγίζω.

Μελώνουνε τα χείλη μου 

σα λέω τ’ όνομά σου 

κι ανατριχιάζει το κορμί 

σε κάθε άγγιγμά σου!

Μην κλαις μικρό αγγελούδι μου

μην κλαις και μην λυπάσαι,

μα το τραγούδι που’ γραψα

για σένα να θυμάσαι.

Το δίκαιο είναι σπάνιο 

και δύσκολα το βρίσκεις

γι΄αυτό κι αν αδικηθείς

να μην εγκαταλείψεις.

Το δάκρυ από τα ματάκια 

πρόλαβε πριν κυλήσει

κι άσε την καρδούλα σου

ελπίδα να ανθίσει.

Άμα σου πουν πως δεν μπορείς

 κάτι να το πετύχεις

εσύ να μην ενστερνιστείς

και δεν θα αποτύχεις.

Με πίστη μέσα στην ψυχή,

το δρόμο σου να παίρνεις,

και να’ σαι σίγουρη μικρή 

πως θα τα καταφέρεις.