Ben Emre. Yaz tatilinin bitmesine sadece bir gün kalmıştı. O koca yaz boyunca oyun oynadım, gezdim ama ne yazık ki ödevlerimin çoğu hâlâ duruyordu. Annem ödevleri hatırlatınca biraz canım sıkıldı. Bahçeye çıktım, biraz hava almak istedim. Toprakla oynamayı severim. Kazarken küreğime sert bir şey takıldı.

Üzerinde garip desenler vardı. İçini açınca içinden siyah uçlu, sarı bir kalem çıktı. Birden kalem parladı ve konuşmaya başladı.Merhaba Emre,” dedi. “Ben sihirli bir kalemim. Ne istersen yapabilirim.” Çok şaşırdım ama bir yandan da heyecanlandım. Hemen ödevlerimi düşünmeye başladım.

Ödevlerimi yapar mısın?” dedim. Kalem parladı ve kendi kendine yazmaya başladı.
Kitaplarım açıldı, kalem hızlıca sayfaları doldurdu. Yazısı çok güzeldi, tertemizdi. Kısa sürede tüm ödevlerim tamamlanmıştı. Başta çok sevindim. Ama bir süre sonra içimde garip bir huzursuzluk oluştu. Gerçekten bir şey öğrenmemiştim.

Ertesi gün okulun ilk günüydü. Öğretmenim ödevlerimi çok beğendi. “Harika bir başlangıç,” dedi. Ama derste bana bir soru sorduğunda cevap veremedim. Çünkü kalem yapmıştı her şeyi. O an kaleme bakarken, bir şeyin yanlış olduğunu anladım.O gün okuldan dönünce kalemi elime aldım.

Her şeyi sen yaparsan, ben hiçbir şey öğrenemem ki,” dedim. Kalem sessiz kaldı. İçimde bir karar verdim: Bu sefer kendim denemeliydim. Kitaplarımı açtım ve kendi başıma çalışmaya başladım.
İlk başta zorlandım, ama zamanla bazı şeyleri anlamaya başladım.

anlışlarım oldu ama pes etmedim. Öğrendikçe daha çok keyif almaya başladım. Her gün biraz daha iyiye gittim. Kalem kutunun içinde sessizce duruyordu, artık ona ihtiyaç duymuyordum.
Öğretmenim bu değişimi fark etti. “Emre, çalışman çok iyi gidiyor,” dedi.

Gerçekten mutlu olmuştum. Çünkü bu defa her şeyi kendim yapmıştım. Başarmanın verdiği mutluluk bambaşkaydı. Artık kalemi sadece hatıra olarak saklamaya karar verdim.