Μέσα στο κατακαλόκαιρο, κάτω από τον λαμπερό ήλιο, ο Τζίτζικας ο Τέρι δεν καθόταν λεπτό. Από το πρωί μέχρι το βράδυ, μεθοδικά και με μεγάλη προσοχή, μάζευε μικροσκοπικές σταγόνες δροσιάς και τις αποθήκευε σε ειδικά, ηχομονωμένα δοχεία. Παράλληλα, έφτιαχνε ένα ζεστό, υπόγειο στούντιο με χοντρά τοιχώματα από χώμα και βρύα.

Ο Μέρμηγκας ο Άντι, από την άλλη πλευρά, κυλιόταν στο γρασίδι, προσπαθούσε να παίξει με μία κιθάρα (που συνήθως έσπαγε) και κορόιδευε τον Τζίτζικα.

"Τι κάνεις εκεί Τέρι;" γελούσε ο Άντι. "Σκάβεις τρύπες και μαζεύεις νερό· Η ζωή είναι για να απολαμβάνουμε! Άκου τον ήχο του καλοκαιριού!" Και έκανε έναν αστείο, παράφωνο θόρυβο.

Ο Τζίτζικας αναστέναξε και συνέχισε τη δουλειά του. "Άντι, έρχεται χειμώνας! Πρέπει να ετοιμαστούμε! Εγώ φτιάχνω το ζεστό μου στούντιο και μαζεύω προμήθειες για να περάσω άνετα, παίζοντας την αγαπημένη μου μουσική!"

Ο Μέρμηγκας κούνησε το κεφάλι του, αδιάφορος. "Χειμώνας; Ακόμα καλοκαίρι είναι! Άσε τις έγνοιες για αργότερα! Έλα να παίξουμε!"

Οι μέρες πέρασαν, ο καιρός άλλαξε ξαφνικά. Ο ουρανός γέμισε σύννεφα, άρχισε να φυσάει κρύος αέρας και σύντομα έπεσαν οι πρώτες νιφάδες χιονιού.