Bir zamanlar Uçan Renkler Kasabası'nın hemen yanında geniş bir bahçe vardı. Bu bahçeye herkes "Konuşan Çiçek Bahçesi" derdi. Çünkü oradaki çiçekler fısıldayarak sohbet ediyorlardı, bu konuşmaları sadece kalpten dinleyenler duyardı .

Bir sabah küçük bir kız olan Elif annesi ile birlikte pazara giderken bahçenin önünden geçti.

Rengarenk çiçeklerinin arasından bir ses duydu. Merakla durdu ve dinledi.   

Merhaba! Hoşgeldin bahçemize. 

Merhaba ben Elif, gerçekten konuşabiliyor musun?   

Evet konuşabiliyoruz ama bahçemizde bazı kurallar var.

Elif hemen dizlerinin üzerine çöktü merakla dinlemeye başladı. O sırada yaşlı bir gül söze karıştı.

İkinci kural: Konuşmak istediğinde karşındakinin sözünü bitirmesini beklersin.

Bahçemizin ilk kuralı: İyi bir dinleyici olmalısın. Karşıdaki konuşurken sözünü kesmemelisin!

Üçüncü kural da çok önemli: Konuşurken göz teması kurarız. Böylece karşımızdakine değer verdiğimizi gösteririz.

İşte o zaman empati yaparız . Yani onun yerine kendimizi koyarız, ona nasıl yardımcı olacağımızı düşünürüz.  

Peki ya birisi üzgünse?

Elif hepsini büyük bir dikkat ile dinledi. Bahçede ilerlerken bir kenarda sessizce duran solgun bir papatya fark etti.