Ada, yemyeşil dağların eteklerinde kurulmuş küçük bir köyde yaşıyordu. Sabahları kuş sesiyle uyanır, gün boyu doğayı keşfetmekten büyük keyif alırdı.

 En çok da, minik bir tohumun nasıl kocaman bir ağaca dönüştüğüne hayran kalırdı.

Bir sabah okulda, Ada'nın öğretmeni sınıfta heyecanla bir kutu çıkardı.

İçinden pamuklar ve küçük fasulye tohumları çıktı.

"Bugün," dedi öğretmen gülümseyerek, "birlikte pamukta fasulye yetiştireceğiz!"

 Ada o gün eve koşa koşa gitti. Kendisi evde de fasulye yetiştirecekti. Ama mutfakta üzücü bir manzarayla karşılaştı:

Bayatlamış ekmekler, ezilmiş meyveler çöpe atılıyordu.

"Bu kadar yiyecek neden çöpe gidiyor?" diye düşündü üzülerek.

Dedesi Ada'nın üzüldüğünü görünce yanına oturdu.

"Ne yazık ki, evlat," dedi, "dünyada milyonlarca insan her gün aç yatıyor. Oysa biz, kıymetini bilmediğimiz için yiyecekleri çöpe atıyoruz."

Dedesinin sözleri Ada'yı çok etkiledi. Hemen bir pamuk parçası alıp üzerine fasulye tohumunu yerleştirdi.

Biraz su serpti ve pencerenin önüne koydu.

"Ben seni büyüteceğim küçük fasulye," diye fısıldadı.

Günler geçti. Bir sabah Ada, pamukların arasından minik bir filizin çıktığını gördü!

Gözleri parladı.

"Sen büyüyorsun! Belki biz de doğru bakarsak dünya büyür," dedi.