Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα κορίτσι λίγο διαφορετικό από τα άλλα...  Η Ιζαμπέλα ήταν γεννημένη αλμπίνο άλλα παρά την ιδιοτροπία στην εμφάνιση της ήταν πάντα χαμογελαστή και ευδιάθετη...  

    Μια μέρα οι γονείς της Ιζαμπέλας αποφάσισαν να μετακομίσουν, λόγω της δουλειάς του πατέρα της. Η ίδια όμως ήταν ανήσυχη και δεν ήταν έτοιμη να αποχωρηστεί την παλιά της ζωή....

   Η Ιζαμπέλα στεκόταν έξω από τη μεγάλη, πολύχρωμη πόρτα του νέου της σχολείου. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά. Ήταν η πρώτη της μέρα, και δεν ήξερε κανέναν.

Η Ιζαμπέλα ήταν αλμπίνο: είχε κατάλευκα μαλλιά, ροζουλί μάγουλα και φορούσε μεγάλα γυαλιά για τα μάτια της που πονούσαν στον ήλιο.

Μπαίνοντας στην τάξη, κάποια παιδιά την κοίταξαν περίεργα.

– «Γιατί είναι τόσο άσπρη;» ψιθύρισε ένα αγόρι.
– «Μοιάζει με φάντασμα!» γέλασε μια άλλη μαθήτρια.

Η Ιζαμπέλα ένιωσε τη ζεστασιά στα μάγουλά της να γίνεται λύπη. Έσκυψε το κεφάλι και πήγε στο πίσω θρανίο μόνη της.

32 . x y 764 +8 =456yx

Πέρασαν μέρες. Κανείς δεν της μιλούσε. Στο διάλειμμα καθόταν μόνη της. Έγραφε στο τετράδιό της και ευχόταν να ήταν αόρατη.

Δεν ήθελε να πάει σχολείο πια.

«Γιατί να είμαι τόσο διαφορετική;» σκεφτόταν. «Γιατί να μην με θέλουν για φίλη;»

Μια μέρα, την ώρα του διαλείμματος, ένα κορίτσι πλησίασε.

Είχε σκούρο δέρμα, μαύρα κοτσιδάκια και φορούσε μια φωτεινή, ροζ φούστα.

– «Γεια! Είμαι η Νταϊάνα. Μπορώ να κάτσω μαζί σου;» ρώτησε με χαμόγελο.

Η Ιζαμπέλα σήκωσε τα μάτια της και χαμογέλασε ντροπαλά.

– «Εντάξει... Είμαι η Ιζαμπέλα.»

Γεια! είμαι 

Από εκείνη τη μέρα, δεν ήταν ποτέ πια μόνη. Η Νταϊάνα ερχόταν κάθε μέρα δίπλα της. Παίζανε, ζωγραφίζανε, και γελούσαν.

Η Νταϊάνα της έλεγε συχνά:
– «Ξέρεις, κι εμένα με κορόιδευαν παλιά. Έλεγαν πως είμαι "πολύ μαύρη". Αλλά η μαμά μου λέει ότι το δέρμα μας είναι σαν σοκολάτα και φεγγάρι — όλα γλυκά και μαγικά.»

Η Ιζαμπέλα άρχισε να χαμογελά περισσότερο. Φορούσε λουλούδια στα μαλλιά της και απαντούσε στις ερωτήσεις στην τάξη.

Μια μέρα, όταν ένα παιδί την κορόιδεψε, η Ιζαμπέλα στάθηκε όρθια και είπε:
– «Μπορεί να είμαι διαφορετική, αλλά αυτό δεν είναι κακό. Είμαι μοναδική, όπως κι εσύ!»

Η τάξη σώπασε. Κάποιοι άρχισαν να τη βλέπουν αλλιώς.

Η Νταϊάνα ήταν πάντα εκεί. Όταν η Ιζαμπέλα δίσταζε, της έλεγε:
– «Μην κρύβεσαι, είσαι όμορφη έτσι όπως είσαι. Όλοι αξίζουμε αγάπη και σεβασμό.»

Και η Ιζαμπέλα άρχισε να το πιστεύει.

Τώρα, η Ιζαμπέλα και η Νταϊάνα είναι αχώριστες.

Όπου πάνε, κρατιούνται χέρι-χέρι. Ξέρουν πως η φιλία δεν κοιτά το χρώμα, ούτε τα μαλλιά, ούτε τίποτα απ’ έξω.

Αυτό που μετράει είναι η καρδιά. Και αυτές οι δύο έχουν τις πιο δυνατές καρδιές από όλες!