Ήταν μια όμορφη, ηλιόλουστη μέρα στη ζούγκλα. Το μικρό τιγράκι, με τις πορτοκαλί ρίγες του να λάμπουν στον ήλιο, έπαιζε κυνηγητό με την πεταλούδα. 

Το μικρό μαϊμουδάκι πάλι, με την αστεία του φατσούλα, κρεμόταν από ένα κλαδί με το ένα του χέρι.

 Ξαφνικά, το μικρό τιγράκι σταμάτησε. «Μαμά!» μουρμούρισε τρυφερά. «Πόσο άραγε σ’ αγαπώ;»

Η μαμά τίγρης, μεγάλη και δυνατή, με μάτια ζεστά σαν τον ήλιο, χαμογέλασε. «Εσύ, μικρό μου τιγράκι, μάντεψε πόσο μ’ αγαπάς!»

Το μικρό τιγράκι άνοιξε διάπλατα τα μπροστινά του πόδια. «Σ’ αγαπώ τόοοσο πολύ!» είπε, όσο πιο πλατιά μπορούσε να απλώσει τα πατουσάκια του.

Η μαμά τίγρης άνοιξε κι εκείνη τα δικά της πόδια, ακόμα πιο πλατιά. «Κι εγώ σ’ αγαπώ τόοοσο πολύ!» είπε, και ήταν αληθινά, μα πάρα πολύ πλατιά!

 Εκείνη την ώρα, το μικρό μαϊμουδάκι, που τα άκουγε όλα από το κλαδί, πήδηξε κάτω. «Κι εγώ τη μαμά μου αγαπώ πολύ!» είπε με ενθουσιασμό.

Η μαμά μαϊμού, γλυκιά και παιχνιδιάρα, κατέβηκε κι αυτή από το δέντρο. «Πόσο, μικρό μου μαϊμουδάκι;» ρώτησε με μια σκανταλιά στα μάτια της.

Το μικρό μαϊμουδάκι άρχισε να πηδάει ψηλά, ψηλά! «Σ’ αγαπώ τόοοσο ψηλά, όσο μπορώ να πηδήξω!» φώναξε χαρούμενα.

Η μαμά μαϊμού πήδηξε κι εκείνη, ακόμα πιο ψηλά! Άγγιξε σχεδόν τα σύννεφα! «Κι εγώ σ’ αγαπώ τόοοσο ψηλά!» είπε, και έκανε μια αστεία τούμπα στον αέρα. 

 Το μικρό τιγράκι σκέφτηκε κάτι άλλο. Άρχισε να τρέχει γύρω από ένα μεγάλο δέντρο, γρήγορα, γρήγορα! «Σ’ αγαπώ τόοοσο γρήγορα, όσο μπορώ να τρέξω γύρω από αυτό το δέντρο!» είπε λαχανιάζοντας.

Η μαμά τίγρης άρχισε κι εκείνη να τρέχει, αλλά πιο αργά και σταθερά. Έκανε έναν ολόκληρο κύκλο γύρω από το δέντρο. «Κι εγώ σ’ αγαπώ τόοοσο πολύ, όσες φορές μπορώ να τρέξω γύρω από όλα τα δέντρα της ζούγκλας!» είπε με αγάπη στη φωνή της.