Παραμύθι ν' αρχινήσει...

Ελάτε στην παρέα μας

Να πούμε παραμύθια.

Όμορφα να περάσουμε,

Ναι, σας το λέω αλήθεια.

*

Ένα ταξίδι μαγικό

Απλώνεται μπροστά μας.

Η φαντασία οδηγός

Κι η αγάπη στην καρδιά μας!

                    Ζούσε κάποτε ένα κοριτσάκι.

                     Το όνομά του ήταν Δανάη. 

             Τα μάτια του είχαν το χρώμα του μελιού, 

                μα μέλι είχε και στην καρδιά του. 

                            Τα μαλλιά του, 

               με τις χρυσαφένιες τους ανταύγειες 

              πλαισίωναν όμορφα το προσωπάκι του.

                     Το πραγματικό, όμως, χρυσάφι

                         το είχε στα λόγια του. 

                         Πάντοτε όμορφα λόγια 

                      στη μαμά και στον μπαμπά,

                     στη δασκάλα , στους φίλους. 

                   Κι η Δανάη είχε πολλούς φίλους ,

                    από τη γειτονιά και το σχολείο. 

                        Η Δανάη ήταν 5 χρονών 

                     και πήγαινε στο Νηπιαγωγείο. 

                     Ήταν η τελευταία ημέρα πριν τις πασχαλινές διακοπές.

                 Η μαμά δεν θα μπορούσε να πάρει τη Δανάη από το                                                 σχολείο, μα ούτε κι ο μπαμπάς. 

                               Έτσι ειδοποιήθηκε η νονά.   

                 Όταν την πήραν τηλέφωνο και της το πρότειναν, 

                                     δέχτηκε με χαρά.

                   Θα περνούσε με το αυτοκίνητό της από το σχολείο 

         της Δανάης και θα την έπαιρνε στο σχόλασμα, μετά τη δουλειά της.                                 Ευκαιρία να τη δει και λίγο, να τα πούνε, 

                                όπως μόνο εκείνες ήξεραν.  

                           Λόγια ψιθυριστά, αγκαλιές και φιλιά.

            Από το πρωί που πήγε η Δανάη στο σχολείο μια γλυκιά                                   ανυπομονησία είχε φωλιάσει στην καρδιά της.

               Μια ανυπομονησία που προσπαθούσε να ξεχνάει, 

              αλλά που ερχόταν ξανά και ξανά και την κυρίευε.

              Καλημέρισε τις δασκάλες της και τους φίλους της,

              και καταπιάστηκε με τις καθημερινές της ασχολίες: 

         έπαιξε στο κουκλόσπιτο και στο μαγαζάκι, στα τουβλάκια, 

               ξεφύλλισε πασχαλιάτικα βιβλία που βρίσκονταν

                          στη γωνιά της βιβλιοθήκης…

                         Σιγά – σιγά η ώρα περνούσε… 

                      Πού και πού έριχνε κλεφτές ματιές

                       στο μεγάλο ρολόι της τάξης της…

                  Καμιά φορά ρωτούσε και τη δασκάλα της 

                   εάν πλησίαζε η  ώρα του σχολάσματος…

                                 Ονειροπολούσε…. 

                  Σίγουρα με τη νονά θα περνούσαν όμορφα… 

                       Επιτέλους έφτασε η ώρα να σχολάσουν! 

                       Η Δανάη δεν άντεχε άλλο να περιμένει… 

                            Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά…

              Η δασκάλα της, η κυρία Ελένη, είπε το όνομά της.                       Της έδωσε την τσάντα με τις πασχαλιάτικες κατασκευές, 

                           με τις οποίες είχαν καταπιαστεί όλες       

                        αυτές τις μέρες και της ευχήθηκε γλυκά 

                                            ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ.

             -Καλό Πάσχα και σε σας, κυρία Ελένη… είπε η Δανάη ,                                           ρίχνοντας κλεφτές ματιές έξω, 

                                        στην αυλή του σχολείου. 

              Η νονά της φάνηκε στην είσοδο του σχολείου, 

                  χαμογελαστή με τα χέρια της ανοιχτά 

                      σε μια τεράστια αγκαλιά. 

        Η Δανάη έτρεξε και φώλιασε στα δυο χέρια της νονάς, 

             που έκλεισαν σε μια προστατευτική αγκαλιά, 

                σαν τα φτερά ενός τεράστιου πουλιού.

            -Δανάη μου, πόσο χαίρομαι που σε βλέπω, 

             είχαμε πολύ καιρό να βρεθούμε από κοντά.

                - Γεια σας κυρία Ελένη, Καλό Πάσχα 

                          και Καλή Ανάσταση,

                είπε κοιτάζοντας τη δασκάλα της Δανάης.

                          -Έλα, πάμε , μην αργούμε, 

                          είπε στη Δανάη…

                      Έχω παρκάρει εδώ πιο κάτω…

                 Και πιασμένες χέρι – χέρι προχώρησαν.  

                       Όταν έφτασαν στο αυτοκίνητο,

                     η Δανάη πέρασε στο πίσω κάθισμα 

                    και κάθισε στο ειδικό καθισματάκι 

                     που είχε προσαρμόσει η νονά της . 

                Δέθηκε με τη ζώνη ασφαλείας και περίμενε 

              ώσπου η νονά να τακτοποιήσει τα πράγματά της 

                    και να βάλει μπρος το αυτοκίνητο.

                 Η κίνηση στους δρόμους ήταν αρκετή.

                 Αυτή την ώρα γύριζαν οι περισσότεροι  

                    σπίτι τους από τις δουλειές τους.

                Έτσι, η νονά αναγκαζόταν να σταματάει 

                   σε ουρές μπροστά από τα φανάρια, 

                       να ξεκινάει και σε λίγο 

                να την πιάνει ξανά το κόκκινο φανάρι.

                    -Τι κίνηση είναι αυτή σήμερα…

               Σταμάτα, προχώρα και πάλι από την αρχή… 

           Δανάη, τι λες, να πάμε στον καινούριο παιδότοπο, 

                            εδώ παρακάτω; 

                         Έχει ένα τέλειο κήπο… 

          Πέρασα εχθές και τον είχαν στολίσει πασχαλιάτικα… 

                     Βαμμένα  αυγά, κοτοπουλάκια 

                     κι ο πασχαλινός λαγός, βέβαια… 

                            Ξέρεις, Δανάη, 

                     είχα ένα αγαπημένο βιβλίο 

                      με τον πασχαλινό λαγό… 

                         Θα ψάξω να το βρω, 

                       να το διαβάσουμε παρέα…

                      - Ναι, θα το ήθελα, νονά… 

                     Μπροστά στη Δανάη απλώθηκε 

                ένας καταπράσινος ,  παραμυθένιος κήπος… 

                Αμέτρητα λουλούδια σε όμορφα χρώματα. 

                  Ανάμεσα τους πεταλούδες πετούσαν 

            με τα διάφανα φτερά τους ενώ πολλές πασχαλίτσες                                     ομόρφαιναν την εικόνα με το

                         έντονο κόκκινο χρώμα τους…

   Ξαφνικά, μπροστά στη Δανάη  εμφανίστηκε ο πασχαλινός λαγός…  

        -Γεια σου Δανάη, της είπε παιχνιδιάρικα. Σε περίμενα… 

        Θέλεις να παίξουμε το παιχνίδι του κρυμμένου αυγού;

    Στον κήπο έχω κρύψει πολλά πασχαλιάτικα αυγά, 

                    πολύχρωμα, γυαλιστερά… 

          Πάρε αυτό το καλαθάκι και ψάξε να τα βρεις… 

Για κάθε αυγό που θα βρίσκεις θα σου πραγματοποιώ και μια ευχή…                 Αν καταφέρεις να βρεις και το χρυσό αυγό… 

     τότε θα σου πραγματοποιήσω την πιο σημαντική ευχή σου… 

    Πώς σου φαίνεται το παιχνίδι μου; Θέλεις να προσπαθήσεις να           ανακαλύψεις τα πασχαλιάτικα αυγά που έχω κρύψει στον κήπο; 

                     - Ναι, ναι , θα το ήθελα, είπε η Δανάη… 

                                 Μου φαίνεται ενδιαφέρον… 

                        και πήρε στα χέρια της το καλαθάκι 

               που της πρόσφερε ο πασχαλινός λαγός. Ξεκινάμε;

                  -Ξεκινάμε, συμφώνησε και ο πασχαλινός λαγός.

            Η Δανάη κρατώντας το καλαθάκι άρχισε να τρέχει                              κοιτάζοντας προσεκτικά  για να ανακαλύψει 

          τα πασχαλιάτικα αυγά που ήταν κρυμμένα στον κήπο. 

          Και να! Κοντά στις φράουλες βρήκε το κόκκινο αυγό,

           κάτω από τα φύλλα ενός θάμνου το πράσινο αυγό,

                 κοντά στη λιμνούλα το γαλάζιο αυγό,

                 στη φωλιά της κότας το κίτρινο αυγό,                                         κοντά στις ανεμώνες το βιολετί αυγό... 

           Το χρυσό όμως δεν μπορούσε να το ανακαλύψει…