Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν υπέροχο καταπράσινο κήπο υπήρχε μια όμορφη μηλιά με πολλά ανθισμένα λουλούδια να την αγκαλιάζουν.

Μια φθινοπωρινή ημέρα που η μηλιά ήταν κατάφορτη με πολλά κόκκινα μήλα, ένα πολύ ώριμο μήλο έπεσε κάτω στο έδαφος, καθώς φυσούσε ένας πολύ δυνατός άνεμος κι αυτό άνοιξε στα δύο! Τότε μέσα από το μήλο πετάχτηκε ένα πολύ μικρό σποράκι.

Δυστυχώς, ο πολύ δυνατός άνεμος παρέσυρε το σποράκι ψηλά και αυτό άρχισε να στροβιλίζεται στον αέρα.

Το καημένο το σποράκι φοβήθηκε πολύ ότι ήρθε το τέλος του.

          -«Αχ τι θα απογίνω το δύστυχο!» είπε…

Ξαφνικά εκεί που στροβιλίζονταν στον αέρα, εμφανίστηκε ένα σπουργίτι και όρμησε για να το αρπάξει, αλλά για καλή του τύχη ένα  νέο δυνατό φύσημα του αέρα το απομάκρυνε αρκετά από το σπουργίτι και αυτό το έχασε από τα μάτια του.

Όταν ο αέρας κόπασε για λίγο το σποράκι προσγειώθηκε στο έδαφος και έπεσε μέσα σε μια μικρή τρυπούλα. Ξαφνικά, μια αραχνούλα  που το εντόπισε, άρχισε να το πλησιάζει με περιέργεια. Ταυτόχρονα, πάνω σε ένα ψηλό δέντρο εκεί κοντά, καθόταν ένα κοράκι που εντόπισε κι αυτό το σποράκι και αποφάσισε να το αρπάξει.

- «Πρόσεχε, μικρέ σπόρε!», είπε η αράχνη.

«Σε πλησιάζει ένα κοράκι!»