"Το κορίτσι που κατέβηκε από το φεγγάρι"

Ο Άρης είχε πέσει από ώρα στο κρεβατάκι του.

 Σκεπασμένος με την κατακόκκινη χνουδάτη κουβερτούλα του κλείνει τα μάτια του να κοιμηθεί.  

Όμως όσο και αν προσπαθεί δεν τα καταφέρνει.

Σηκώνεται και πλησιάζει στο παράθυρό του. 

Κοιτάζει τον ουρανό και το ολοστρόγγυλο φεγγάρι που λάμπει μέσα στη νύχτα. 

Τι όμορφο που είναι! Ξαφνικά βλέπει κάτι. 

Μια ασημένια κλωστή κρέμεται από την άκρη του φεγγαριού. Και κάποιος κρατιέται από αυτή. 

-Αποκλείεται λέει ο Άρης. Μάλλον το φαντάστηκα.

Όμως όχι. Δεν κάνει λάθος. Κάποιος… κρέμεται από την φεγγαροκλωστή κατεβαίνοντας στην αυλή του σπιτιού του.

Ο Άρης τρέχει γρήγορα έξω. Και τι να δει. Κάτω στο χορτάρι είναι ένα μικρό κορίτσι και κλαίει. Έχει λαμπερά μάτια σαν αστέρια και μακριά κατάξανθα μαλλιά. Φοράει ένα χρυσό φόρεμα και… μόνο ένα ασημένιο παπούτσι.

-Ποια είσαι; ρωτάει ο Άρης

- Είμαι η κόρη του Ήλιου απαντά το κορίτσι. 

-Και μένεις στο φεγγάρι; Γιατί σε είδα να κατεβαίνεις απ' αυτό

-Μόνο τα βράδια. Με στέλνει εκεί ο πατέρας μου ο ήλιος. 

-Για ποιο λόγο; 

-Κουβαλάω ασημόσκονη και τη σκορπάω πάνω στο φεγγάρι για να λάμπει τα βράδια.

-Μπα, τι μου λες! Και πως πηγαίνεις εκεί; Με διαστημόπλοιο;

-Όχι απάντησε το κορίτσι. Με τα φεγγαροπαπούτσια μου. Μου τα έφτιαξε ο πατέρας μου. Είναι μαγικά και μπορώ με αυτά να πετάξω.

-Ουάου! Είπε ο Άρης. Και γιατί κλαις τώρα;

-Γιατί μου έπεσε το ένα μου παπούτσι κάτω στη γη. Και πρέπει να το βρω για να γυρίσω πίσω πριν ξημερώσει. Αχ! Τι θα κάνω τώρα;

-Μην κλαις είπε ο Άρης. Έλα θα ψάξουμε μαζί.

Έτσι ο Άρης και η κόρη του ήλιου άρχισαν να ψάχνουν μέσα στη νύχτα.

Πρώτα πήγαν στο ποτάμι. Είδαν πως κάτι έλαμπε αλλά δεν ήταν το παπούτσι. Ήταν ένα μικρό ψαράκι με ασημένια λέπια.

Μετά πήγαν στην παιδική χαρά. Ίσως να είχε πέσει εκεί. «Νάτο! είπαν και οι δύο», αλλά δυστυχώς…ήταν το χρυσόχαρτο από μια σοκολάτα.

Έψαξαν στο μεγάλο δρόμο με τα φώτα, στα καταστήματα με τις βιτρίνες και στην πλατεία. 

Κοίταξαν στην αυλή του σχολείου που πήγαινε ο Άρης. 

Τίποτα κι εκεί... 

Πουθενά το φεγγαροπαπούτσι.

-Κουράστηκα, είπε το κορίτσι.

-Ας γυρίσουμε σπίτι μου είπε ο Άρης. Εκεί θα ξεκουραστούμε και ίσως μας έρθει κάποια καλή ιδέα. Έτσι γύρισαν πίσω. Πεινούσαν και νύσταζαν.

-Περίμενε εδώ, είπε ο Άρης. Θα φέρω την κουβέρτα μου και ζεστό γάλα.

Κάθισαν σε μια γωνιά της αυλής, σκεπάστηκαν με την κόκκινη κουβέρτα και ήπιαν το ζεστό γάλα. Τι ωραία που ένιωθαν τώρα. 

-Μακάρι να έβρισκα και το παπούτσι μου, είπε το κορίτσι.

Ο Άρης σκέφτηκε για λίγο, ζεσταμένος κάτω από την κουβέρτα του. Ξαφνικά, του ήρθε μια ιδέα!

-Μήπως το παπούτσι σου έπεσε εκεί που… προσγειώθηκες; ρώτησε ενθουσιασμένος.

-Δεν ξέρω… δεν πρόσεξα! απάντησε η κόρη του Ήλιου, σκουπίζοντας τα μάτια της.