Ben Sinan, yalnız Sinan... Sınıfımda kimsenin bana ses çıkarmadığı, iğrenerek bakıp geçtiği Sinan. Neden bilmiyorum.

Belki de biliyorumdur...

Her okul çıkışı koşarak babalarına sarılan çocukları izlemekten keyif alıyorum. Arada sırada hakim olamıyorum gözyaşlarıma... Nedenini bilmediğim bir burukluk var içimde... Nedenini bilmediğim bir burukluk... Belki de biliyorumdur, kafam o kadar karışık ki, bu kadar duyguyu ya nasıl düzene sokacağımı, ya da nasıl içime atacağımı düşünüp dururum.

Herkes okuldan eve arabayla gider. Hem de babaları alır onları okuldan... Okuldan eve doğru yürürken şahit olurum bazen, arabada konuşur babalar ve çocuklar... '' Günün nasıl geçti? '' diye soruyor baba... Çocuklar da anlatmaya başlar. Şunlar şunlar oldu diye... İçimde bir buruk sevinç oluşur... Bilmiyorum... Belki de biliyorumdur...