Μια φορά και έναν καιρο στην άκρη του γαλαξία μας υπήρχε ένας μικρός πλανήτης. Ο πλανήτης μας λεγόταν Μίλι και οι κάτοικοί του ζούσαν εκεί ειρηνικά. 

Ο πλανήτης αυτός ήταν πραγματικά μοναδικός! Τα ποτάμια, οι λίμνες, και οι θάλασσες σε όλο τον πλανήτη είχαν ένα υπέροχο ρόζ λαμπερό χρώμα που στο φως του ήλιου έμοιαζε να είναι πασπαλισμένο με χρυσόσκονη ! Απο την άλλη, τα χωράφια και τα λιβάδια του ήταν σε αποχρώσεις του μπλέ και του γαλάζιου. 

Οι κάτοικοι του πλανήτη Μίλι ζούσαν ειρηνικά και αγαπημένα και δεν είχαν τα προβλήματα που έχουμε στην γη όπως ο πόλεμος και η φτώχεια. Ήταν αρκετά διαφορετικοί μεταξύ τους αυτό όμως δεν το έβλεπαν σαν εμπόδιο αλλά σαν πλεονέκτημα. 

Στον πλανήτη Μίλι μπορούσες να συναντήσεις οποιονδήποτε μπορείς να φανταστείς! Άτομα με τέσσερα ή και έξι πόδια, με τρία μεγάλα μάτια, άλλους ψηλούς ίσαμε 3 μέτρα και άλλους με μορφή γάτας ή ψαριού.

Αν εξαιρέσουμε όμως αυτές τις μικρές λεπτομέρειες οι Μιλιανοί ζούσαν περίπου όπως και εμείς εδώ στην γη. Κάθε οικογένεια έμενε σε ένα σπίτι, τα παιδιά είχαν το δικό τους δωμάτιο, πήγαιναν στο σχολείο και σε δραστηριότητες όπως μουσική ή ποδόσφαιρο. Οι γονείς απο την άλλη είχαν τις δουλειές τους. Αλλοι δούλευαν στα χωράφια, άλλοι οδηγούσαν ιπτάμενα φορτηγάκια που μετέφεραν πίτσες, άλλοι σε γραφεία και πάει λέγοντας.

Σε αυτόν τον περίεργο και όμορφο πλανήτη ζούσε και ο μικρός ήρωας της ιστορίας μας ο Μπιμπάμ. Ο Μπιμπάμ ζούσε σε ένα μικρό χωριό με τους γονείς του και τα δυο μικρά αδερφάκια του. Πήγαινε στην Ε΄Δημοτικού και αγαπούσε πολύ το κολύμπι στο ποτάμι, να διαβάζει ιστορίες και να παίζει ποδόσφαιρο με τους φίλους του. Ήταν πολύ καλός μαθητής και αγαπούσε να πηγαίνει στο σχολείο, ενω αγαπούσε και πολύ το περιβάλλον.

Εξωτερικά ο Μπιμπάμ ήταν αρκετά ψηλός, η επιδερμίδα του είχε ένα φωτεινό πράσινο χρώμα, είχε δύο κεραίες που πετάγονταν απο το κεφάλι του και ένα μάτι όπως και όλοι στην οικογένεια του. Ο Μπιμπάμ επίσης είχε πολυ καλό χαρακτήρα. Ήταν ήρεμος και υπομονετικός, μιλούσε πάντα με ευγένεια και του άρεσε πολύ να βοηθά όποιον το είχε ανάγκη.

Ο Μπιμπάμ βοηθούσε πολύ και τους γονείς του αφού πολλές φορές έκανε δουλειές στο σπίτι ή πρόσεχε τα μικρότερα αδέρφια του και τα βοηθούσε με τα μαθήματά τους όσο οι γονείς του ήταν στην δουλειά. Οι γονείς του ήταν αγρότες και καλλιεργούσαν τα χωράφια τους με όλων των ειδών τα καλά όπως πατάτες, καρότα, λάχανα, φράουλες κεράσια και πολλά άλλα. Μπορεί η δουλειά τους να ήταν δύσκολη αγαπούσαν όμως την γη και ήταν χαρούμενοι που μπορούσαν να φροντίσουν την οικογένειά τους.

Ετσι  λοιπόν ήρεμα και όμορφα κυλούσε η ζωή στον πλανήτη Μίλι και οι κάτοικοι του δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν οτι όλο αυτό μπορεί να χαθεί. Δυστυχώς όμως για εκείνους ένα σύννεφο απο μετεωρίτες που περνούσε κοντά στον πλανήτη Μίλι, συγκρούστηκε με τον πλανήτη και προκάλεσε τόσο μεγάλη καταστροφή που ήταν σχεδόν αδύνατο οι κάτοικοι να συνεχίσουν να ζούν εκει.

Οι γονείς του Μπιμπάμ δεν μπορούσαν πια να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους και έτσι δεν θα μπορούσαν να ζήσουν την οικογένειά τους. Τότε αποφάσισαν με λύπη να αφήσουν τον  πλανήτη τους και να ψάξουν αλλού για την τύχη τους.  Πριν καιρό καθώς έβλεπαν όλοι μαζί μια σειρά στην τηλεόραση είχαν δει πως υπάρχει ένας όμορφος πλανήτης πολύ μακρία απο τον Μίλι που τον έλεγαν ΓΗ. Σκέφτηκαν λοιπόν πως θα ήταν μια καλή επιλογή εφόσον ήταν αναγκασμένοι να αφήσουν τον ομορφο πλανήτη τους. Όταν ο Μπιμπαμ έμαθε πως θα φύγουν για την γη στεναχωρέθηκε πολύ. Όχι πως του έφταιγε αυτός ο νέος πλανήτης μπορεί να ήταν μια χαρά όμως τίποτε δεν θα ήταν σαν το σπίτι του, τον όμορφο και ειρηνικό πλανήτη Μίλι. Που θα έπαιζε ποδόσφαιρο πια; Τι θα γινόταν με τους φίλους του, ισως να μην τους έβλεπε ποτε ξανά και θα έπρεπε να πάει και σε καινούριο σχολείο! Ισως ήταν και αυτό που τον τρόμαζε πιο πολυ απο όλα..

Είχε φτάσει λοιπόν η μέρα που θα έφευγαν με βαριά καρδιά απο τον όμορφο πλανήτη τους. Μάζεψαν τα πράγματα τους και όλοι μαζί επιβιβάστηκαν στο διαστημικό λεωφορείο. Το λεωφορείο αυτό ήταν γεμάτο κόσμο που έφευγε όπως η οικογένεια του Μπιμπάμ για άλλους πλανήτες.

Το λεωφορείο έκανε στάσεις σε διάφορους πλανήτες και κατέβαζε τον κόσμο όπου είχαν επιλέξει να πάνε. 

Η γη τελικά ήταν πολύ μακριά αφού ο Μπιμπάμ και η οικογένειά του ήταν οι τελευταίοι επιβάτες του λεωφορείου. Το λεωφορείο τους άφησε δίπλα σε ένα ποτάμι κοντά σε ένα μικρο χωριό. Φαίνεται πως ήταν άνοιξη γιατι όλα ήταν ανθισμένα και η φύση ήταν γεμάτη όμορφες μυρωδιές. Όλα έιχαν βέβαια διαφορετικά χρώματα απο αυτά που είχαν συνηθίσει στον πλανήτη τους αλλά και πάλι ήταν όμορφα. 

Ο Μπιμπάμ και η οικογένειά του βρήκαν ένα όμορφο σπιτάκι στο μικρό χωριό και οι γονείς του έπιασαν δουλειά και πάλι στα χωράφια. Ένιωθαν πολύ τυχεροί που μπορούσαν να δουλέψουν στην ίδια δουλειά που γνώριζαν για τόσα χρόνια. Η αλήθεια έιναι πως οι κάτοικοι του χωριού τους βοήθησαν πολύ και έτσι δεν τους έλειψε τίποτα σε αυτόν τον νέο πλανήτη που ήρθαν. 

Αφού όλα τακτοποιήθηκαν ήρθε η ώρα να πάνε και τα παιδιά στο σχολείο. Ο Μπιμπάμ ήταν πολύ αγχωμένος γι αυτό το νέο ξεκίνημα.Είχε γνωρίσει κάποια παιδιά στην γειτονιά αλλά δεν είχε κάνει ακόμη φίλους.

Το επόμενο πρωί πήγε για πρώτη φορά στο νέο του σχολείο. Η αυλή είχε πολλά παιδιά άγνωστα στον Μπιμπάμ. Το κουδούνι χτύπησε και όλα τα παιδιά μπήκαν στις τάξεις. Ο Μπιμπάμ πήγε στην Ε΄τάξη και έκατσε σε μια θέση. Πρίν έρθει ο δάσκαλος ο Μπιμπάμ βλέπει ένα παιδί να έρχεται προς εκείνον. 

-Νομίζω έκατσες στην θέση μου

-Εεε.. συγγνώμη δεν το γνώριζα, μπορώ να αλλάξω 

- Όχι κάτσε, μπορούμε αν θέλεις δηλαδή να κάτσουμε μαζί 

- Αλήθεια; Ναι πολύ θα τό ήθελα! Με λένε Μπιμπάμ εσένα;

- Γειά σου Μπιμπάμ εγώ είμαι ο Γιάννης, μπορούμε να γίνουμε φίλοι αν θες. Ξέρω οτι είσαι καινούριος και ήρθες απο άλλο πλανήτη

- Ναι και πολύ θα ήθελα να κάνω φίλους σε ευχαριστώ που έκατσες μαζι μου!

Με αυτόν τον τρόπο ο Μπιμπάμ έκανε τον πρώτο του φίλο και περνούσαν πολύ όμορφα μαζί. Ο Γιάννης τον βοήθησε να ξεχαστεί και να μην είναι πια συνέχεια λυπημένος για τον πλανήτη που έχασε.

Ο καιρός περνούσε και ο Μπιμπάμ αγάπησε το σχολείο και τα μαθήματα. Φίλους άλλους εκτός απο τον Γιάννη δεν είχε και η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι τον κοιτούσαν περίεργα και ειδικά τα παιδιά απο τις άλλες τάξεις. Οι συμμαθητές του του φέρονταν ευγένικα, μάλλον τον είχαν συνηθίσει. Το μόνο πρόβλημα ήταν η παρέα των μεγάλων. Ετσι τους φώναζαν όλοι, ήταν μάλλον κάτι σαν αρχηγοί του σχολείου και πολλές φορές μιλούσαν άσχημα και πείραζαν πολλά παιδιά. Όσες φορές τους συνάντησε ο Μπιμπάμ του μίλησαν άσχημα, τον φώναξαν πρασινομούρη και πως είναι ξένος εκεί. Ο Μπιμπάμ στεναχωρήθηκε πολύ αλλά δεν είπε τίποτα στους γονείς του παρα μόνο στον Γιάννη και αποφάσισε να τους αποφεύγει όσο μπορεί για να μείνει μακριά απο μπελάδες.

Τον επόμενο μήνα άρχισε στο σχολείο τους ένα εργαστήριο για το διάστημα και ο Μπιμπάμ αποφάσισε να συμμετέχει μαζί με τον Γιάννη. Εκεί γνώρισε και την Μελέκ. Ήταν στην τάξη τους απλά δεν είχε τύχει ποτέ να κάνουν παρέα. Η Μελέκ αγαπούσε πολύ το διάστημα και το όνειρό της ήταν να γίνει αστρονάυτης. Κάθε φορά τον τρέλαινε στις ερωτήσεις. Και τι εννοείς πως τα ποτάμια και οι θάλασσες είναι ροζ στον Μίλι; Και πως ταξιδεύει το διαστημικό λεωφορείο; Και τι γεύση έχουν οι φράουλες στον Μίλι; Και πολλά πολλά ακόμη! Απο τότε οι τρείς τους έγιναν καλοί φίλοι και έκαναν τα πάντα μαζί.

Τον Νοέμβριο ο γυμναστής τους ανακοίνωσε πως θα αρχίσει η επιλογή των παικτών για την φετινή ομάδα ποδοσφαίρου. Ο Μπιμπάμ δεν είχε παίξει καθόλου απο τότε που ήρθε στην γη. Στον Γιάννη και την Μελέκ δεν άρεσε το ποδόσφαιρο και στο γήπεδο ήταν συνήθως η παρέα των μεγάλων και φυσικά δεν ήθελε να παίξει μαζι τους. Όχι οτι και αυτοί θα τον ήθελαν δηλαδή. Μόλις τον έβλεπαν θα άρχιζαν να τον κοροιδεύουν και ποιός ξέρει και τι άλλο. Όταν άρχισαν οι ασκήσεις ο Μπιμπάμ ήταν διστακτικός αλλά σιγά σιγά έδειξε σε όλους πόσο καλός ήταν στο ποδόσφαιρο και οι μαθητές του σχολείου όπως και ο γυμναστής ενθουσιάστηκαν. Με τον Μπιμπάμ στην ομάδα ίσως και να μπορούσαν να πάρουν το πρωτάθλημα! Όλο αυτό βέβαια δεν άρεσε στην ομάδα των μεγάλων. Αφού τελείωσαν οι ασκήσεις οι μεγάλοι έπιασαν τον Μπιμπάμ με σκοπό να τον τρομάξουν.

- Τι θα γίνει πρασινομούρη, φαίνεται δεν έχεις καταλάβει οτι δεν σε θέλουμε εδω!

- Δεν έχεις καμία δουλειά στην ομάδα μας, ουτε και σε χρειαζόμαστε και πρόσεχε αν προσπαθήσεις να μπεις στην ομάδα θα το μετανιώσεις!

Ο Μπιμπάμ φοβήθηκε και δεν τους απάντησε τίποτα. Αφού έφυγαν πήγε στους φίλους του και τους τα είπε όλα, έπρεπε να τα πει σε κάποιον. Ο Γιάννης στεναχωρήθηκε πολύ η Μελέκ όμως ήταν αυτή που θύμωσε. 

-Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό δεν θα το αφήσουμε έτσι, είπε η Μελέκ.

-Και τι μπορούμε να κάνουμε δηλαδή, την ρώτησε ο Γιάννης.

-Θα οργανωθούμε και θα τους αντιμετωπίσουμε, ακολουθήστε με!

Ο Μπιμπάμ και ο Γιάννης ακολούθησαν την Μελέκ που πήγε στην τάξη και φώναξε σε όλους τους συμμαθητές τους να μαζευτούν. Είπε σε όλους όσα έγιναν και σιγά σιγα πολλά παιδιά είπαν και εκείνα την δική τους ιστορία.  

Πολλά παιδιά είχαν ενοχλήσει η παρέα των μεγάλων αλλά όλοι μαζι ήταν πιο δυνατοί. Έτσι αποφάσισαν να τους αντιμετωπίσουν. 

Βγαίνοντας στο διάλειμμα όλοι μαζι κατευθύνθηκαν προς την παρέα των μεγάλων και τότε η Μελέκ πήρε τον λόγο.

-Ει εσείς οι μεγάλοι, θέλουμε να μιλήσουμε! Ο Μπιμπάμ μας είπε πως τον ενοχλείτε καιρό και όπως φαίνεται όχι μόνο αυτόν! Δεν μπορείτε πια να κάνετε ότι θέλετε στο σχολείο, δεν δεχόμαστε τέτοιες συμπεριφορές εδω! Όλα τα παιδιά φώναξαν μαζι με την Μελέκ και ο Μπιμπάμ ένιωσε πολυ συγκινημένος που βρήκε τόση υποστήριξη απο  τους φίλους του. Η παρέα των μεγάλων πάλι τους κοιτούσαν χωρίς να βγάζουν άχνα! Φαίνεται δεν περίμεναν ποτέ οτι θα έπρεπε να τους αντιμετωπίσουν όλους μαζί! Τα παιδιά έπειτα πήγαν στον διευθυντή και ανέφεραν όλα όσα έχουν γίνει και πως θέλουν στο σχολείο τους να περνάνε όμορφα και να μην φοβούνται. Ο διευθυντής τους καθησύχασε και τους υποσχέθηκε πως θα το φροντίσει.

Την επόμενη μέρα το πρωι όταν χτύπησε το κουδούνι ο διευθυντής μάζεψε όλα τα παιδιά στην αυλή λέγοντας τους πως η παρέα των μεγάλων ήθελαν να τους μιλήσουν. Πράγματι η παρέα βγήκε μπροστά και ζήτησε συγγνωμη! Είπαν πως δεν καταλάβαιναν πόσο άσχημη ήταν η συμπεριφορά τους και οτι δεν θα μιλήσουν άσχημα ξανά σε συμμαθητή τους. Μάλλον έγινε κάποιο θαύμα, ο Μπιμπάμ δεν μπορούσε να το πιστέψει! Περνώντας απο μπροστά του του είπαν ακόμη πως ενας τέτοιος παίκτης σαν αυτόν θα βοηθούσε πολύ την ομάδα! Ποιός να το περίμενε!

Έτσι και έγινε λοιπόν, και έφτασε η ώρα για το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Ο Μπιμπάμ ήταν πράγματι πολύ καλός και βοήθησε πολύ την ομάδα να φτάσουν στον τελικό! Εκεί τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα οι αντίπαλοι ήταν ζόρικη ομάδα και μεχρι το 70’ το σκορ ήταν 0-0. Τότε ο Μπιμπάμ με μια καταπληκτική κίνηση έβαλε το πρώτο γκόλ! Όλοι πανηγύριζαν έξαλλα! Μπορούσαν να πάρουν το πρωτάθλημα! 

 Μέχρι το τέλος του παιχνιδιού το σκορ ηταν στο 3-0 και η νίκη ήταν πλέον δική τους! Με το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή όλοι ξέσπασαν σε πανηγυρισμούς! Συμμαθητές, γονείς και δάσκαλοι έγιναν ένα πανηγυρίζοντας το πρωτάθλημα. Ο Μπιμπάμ δεν μπορούσε να το πιστέψει ! Ένιωσε περηφάνια για τον εαυτό του και όσα είχε καταφέρει. Ίσως τελικά η ζωή στην Γη να έκρυβε και άλλες ευχάριστες εκπλήξεις. Με αυτή τη σκέψη αγκάλιασε τους φίλους του και συνέχισαν τους πανηγυρισμούς ευτυχισμένοι.