Μια φορά και έναν καιρό, στο βυθό  μιας θάλασσας κοντά στο χωριό μας, ζούσε ο Αστέρης ο αστερίας που είχε χρώμα πορτοκαλί.
 

Την ημέρα, που οι αχτίδες του ήλιου έπεφταν στη θάλασ-σα, πήγαινε βόλτες, έπαιζε με τα αδελφάκια του και με τους φίλους τους, τα δελφίνια, τα χταπόδια, τα καβου-ράκια και τα άλλα ψαράκια……  

Μια μέρα έπαιξαν κρυφτό… Ο Αστέρης κρύφτηκε σε μια μεγάλη σκοτεινή σπηλιά…
 

δεν μπορούσε όμως να βγει. Χτυπούσε από δω, χτυπούσε από κει… Τελικά κατάφερε να βγει … αλλά μόλις τον είδαν οι φίλοι του φώναξαν όλοι μαζί: ωωω! Αστέρη που είναι το όμορφο πορτοκαλί σου χρώμα;

Τώρα ο Αστέρης ήταν ένας λυπημένος γκρι αστερίας….
 

Ρώτησε τότε το χταπόδι μήπως πήρε το χρώμα του, επειδή είχαν ίδιο χρώμα. «Όχι φίλε μου Αστέρη!» του απάντησε το χταπόδι και συνέχισε τη βόλτα του.

Ρώτησε μετά τα ψαράκια, μήπως είδαν που πήγε το χρώμα του. « Όχι, εμείς είδαμε μόνο πορτοκαλί κοχύλια »του απάντησαν τα ψαράκια.

Απογοητευμένος ο Αστέρης ρώτησε και τα καβουράκια μήπως είδαν το χρώμα του αλλά και εκείνα του είπαν ότι είδαν μόνο… πορτοκαλί κοράλλια.

Τότε, ο Αστέρης και οι φίλοι του αποφάσισαν να ψάξουν όλοι μαζί να βρουν που πήγε το χρώμα του…

Στο δρόμο που πήγαιναν  βλέπουν μια γοργόνα να βγαίνει από μια σπηλιά και τι ρωτούν :«Μήπως ξέρεις γοργόνα με την πολύχρωμη ουρά που είναι το χρώμα του Αστέρη μας;» 

Η γοργόνα αφού σκέφτηκε λίγο είπε:» «Φίλοι μου νομίζω ότι ο Αστέρης δεν έχασε το πορτοκαλί του χρώμα αλλά το έκρυψε κάπου μέσα του γιατί στεναχωρήθηκε από κάτι»
 

Πράγματι ο Αστέρης θυμήθηκε, ότι τότε που ήταν στην σπηλιά φοβήθηκε ότι δεν θα ξανάβγαινε και στεναχωρήθηκε που οι φίλοι του δεν τον έψαξαν και δεν τον βοήθησαν να βγει. 

«Αν είναι αυτό διορθώνεται» είπαν οι φίλοι αμέσως και  του ζήτησαν συγνώμη  κάνοντας του και μια αγκαλιά. Πράγματι τότε ο Αστέρης έλαμψε και φάνηκε το όμορφο πορτοκαλί του χρώμα. 

Και από τότε υποσχέθηκαν ότι κανένας δεν θα ήταν μόνος του σ΄ αυτό το βυθό γιατί  έμαθαν ότι το χρώμα της καρδιάς μας  λάμπει  δυνατά αν  έχουμε  τους φίλους μας κοντά.
 

ΤΕΛΟΣ