Bir sabah 13 yaşındaki Arda, Türkçe kitabını okurken birden sayfaların içinden parlak bir ışık çıktı. Gözlerini açtığında, kendini bir mahkeme salonunda buldu! Ama bu mahkeme farklıydı: burada kelimeler yargılanıyordu.

Hakim sandalyesinde “Yüklem Kral” oturuyordu. Masanın önünde "Güzel", "Akıllı", "Öğretmen", "O", "Ben" gibi sözcükler bekliyordu.

Yüklem Kral bağırdı:
“Sıradaki dava: Yüklem Olmak İsteyen İsimler!”

Arda afallamıştı. “İsimler neden mahkemeye gelmiş olabilir ki?”

Tam o sırada, minik ve neşeli bir karakter içeri girdi. Pelerini vardı ve göğsünde büyük harflerle EK FİİL yazıyordu.

“Merhaba! Ben Ek Fiil,” dedi. “Ben olmadan bu isimler yüklem olamıyor. Cümle tamamlanamıyor. Onlara yardım etmeye geldim!”

İlk dava:
“Bu çocuk çok akıllı.”
 Yüklem Kral gözlüğünü düzeltti:
“Tamam ama bu bir cümle mi şimdi?”

Herkes sustu. Çünkü “akıllı” bir sıfattı ama yüklem olmamıştı.

Ek Fiil öne çıktı ve şöyle dedi:
“Ben gelirim ve onu cümle yaparım:
‘Bu çocuk çok akıllıdır.’ Bakın! Şimdi yüklem oldum!”

Kral kafasını salladı. “Kabul edildi. Yüklem oluşmuştur!”

Sonra sıraya “Ben yorgun” geldi. Yine cümle eksikti.

Ek Fiil hemen devreye girdi:
“Ben yorgundum.”
 Geçmiş zaman ek fiiliyle tamamlandı! Arda hayranlıkla izliyordu.

Hakim Yüklem Amca açıkladı:
 “Bu ek fiil çok önemli! Bakın neler yapıyor:

Arda dayanamayıp sordu:
“Yani ‘gelmişti’ kelimesindeki -ti de sen misin?”

Ek Fiil gülümsedi:
 “Kesinlikle! Asıl fiili (gelmiş) aldıktan sonra ben devreye girerim ve ona zaman katarım. Böylece birleşik zamanlı fiil olur.”

Arda ayağa fırladı:
 “Vay canına! Sen cümleleri canlandıran bir süper kahramansın!”

Tüm kelimeler alkışladı.
“Yaşasın Ek Fiil!”

O anda bir ışık daha belirdi ve Arda yatağında uyandı. Ama elinde bir not vardı:

EK FİİLİN 3 GÜCÜ

İsimleri yüklem yapar:
→ "O bir doktordur."

Zaman bildirir:
→ "O hastaydı." (Geçmiş zaman)
→ "Eğer yorgunsa, dinlensin." (Şart)

Fiillere birleşik zaman kazandırır:
→ "Gelmişti."
→ "Yazıyordu."
 → "Gidiyormuş..."

Arda gülümsedi:
 "Ek Fiil, seni asla unutmam!" dedi.