Bir gün söz sanatları diyarında bir kavga başlar. Söz sanatları birbirleriyle çatışmaya girmiştir. Kişileştirme prensesi “ Ben olmasaydım hiçbir hikayenin, masalın ya da şiirin bir anlamı kalmazdı! Ben insan dışı varlıklara insan özelliği vererek anlatımı daha etkili ve ilgi çekici hale getiriyorum.”

Konuşturmacı tavşan ise “Asıl ben olmasaydım fabl diye bir şey olmazdı!” diyerek çıkışır.

Benzetme ustası “İkiniz de saçmalıyorsunuz. Kafayı kaçırmış olmalısınız herhalde! Ben, bırak masallarda fabllarda geçmeyi, günlük hayatta bile kullanılırım. Ben olmasam konuşamazsınız. Konuşsanız bile bir şeyi betimlemek için elinizde hiçbir şey olmaz. Sade ve sıkıcılaşırsınız!” diye bağırarak ikisini de susturur.

Bu sırada ormanda çiçek toplayan Ülkü bağırışmaları duyar ve sesi takip eder. Çalılıkların arasından geçtiğinde üç söz sanatının sinirle soluduğunu görür.