Nur sabah erkenden uyandı. Bir şeyler atıştırmak için mutfağa gitti. “Erken kalkan yol alır” dedi ve hazırlanmaya başladı.

Kahvaltıda sadece yumurta vardı ama Nur hiç şikâyet etmedi. “Azıcık aşım, kaygısız başım” diye söylendi kendi kendine.

Okula giderken yağmur başladı. Nur çantasından şemsiyesini çıkardı. Diğer çocuklar ıslanırken o keyfine diyecek bulamıyordu.

Okula vardı. Öğretmen bir matematik sorusu sordu. Herkes sustu. Nur ise elini kaldırıp doğru cevabı verdi. Çünkü biliyordu ki ne ekersen, onu biçersin.

Hazal, kalemini unutmuştu. Nur, ona çantasından bir kalem çıkarıp verdi. “Komşu komşunun külüne muhtaçtır” dedi gülerek.

Nur, teneffüste kantine gitti. Kendine bir sandviç aldı. Onu yedikten sonra derse geç kaldığını fark etti ve etekleri tutuştu.

Öğretmen, Nur’a kızdı. “Ders başlayalı kaç dakika oldu, aklın bir karış havada senin!”

Öğretmen, Nur’a bazı nasihatlerde bulundu. Nur da iki dinledi, bir konuştu. Özür diledi ve yerine geçti.