Bir zamanlar, uçsuz bucaksız mavi gökyüzünde yaşayan  yaramaz bir rüzgâr varmış. Bu rüzgâr, ne zaman canı sıkılsa yeryüzüne inip ağaçların saçlarını karıştırır, denizle saklambaç oynar, insanların şemsiyelerini ters çevirirmiş. Ama kimse onu göremezmiş. Sadece sesini duyarlarmış: "Vuuuu!" diye bağıran neşeli bir çocuk sesi gibi.

Bir gün, minik bir köyde yaşayan Elif adında bir kız çocuğu, okuldan eve dönerken rüzgârla karşılaşmış. Rüzgâr, Elif’in saçlarını savurmuş, fısıltıyla kulağına “Merhaba!” demiş. Elif bir an durmuş, şaşkınlıkla etrafına bakmış. Sonra gülümseyip “Merhaba rüzgâr! Bugün biraz uslu olur musun, çok yorgunum,” demiş.

Rüzgâr bir an duraklamış, sonra çınlayan bir kahkaha atarak “Ben hiç uslu duramam! gökyüzünün en yaramaz çocuğuyum ben!” demiş.

O sırada ağacın biri konuşmaya başlamış: “Aman rüzgâr, biraz yavaş ol! Yapraklarımı döküyorsun. Zaten yaşlandım, bir de seninle uğraşamam.”

Elif gülmüş. “Ağaç da konuşur mu hiç?” demiş kendi kendine ama içten içe bu konuşmaları dinlemek çok hoşuna gitmiş.

O gün rüzgâr öyle bir esmiş ki, bütün köy sanki dans etmeye başlamış. Ağaçlar eğilip bükülmüş, çamaşırlar ipten fırlamış, tavuklar korkudan kümese kaçmış. “Bu kadarı da fazla!” demiş bulutlar, rüzgârı azarlamışlar. “Sen bir rüzgâr değil, fırtına olma yolundasın!”