Bir gün, İstanbul’un kalabalık bir mahallesinde, 10 yaşındaki Elif ve 11 yaşındaki kuzeni Kerem, okuldan sonra parka gitmek için sözleşti.

Elif: Kerem, kitapta çok ilginç bir şey okudum.
Kerem: Ne okudun?
Elif: Türkiye’deki bütün noktalama işaretlerinin yaşadığı gizli bir dünya varmış: Noktalama Krallığı!

O an bir ışık saçıldı.
Kitap ellerinden fırladı ve ikisini de içine çekti!
Gözlerini açtıklarında başka bir yerdeydiler: Noktalama Krallığı’nda!

Karşılarında sevimli bir karakter belirdi: Kral Virgül!
Kral Virgül: Hoş geldiniz çocuklar, Noktalama Krallığı’na! Yardımınıza ihtiyacımız var.

Kerem: Ne oldu ki?

Kral Virgül: Noktalama işaretleri yerlerini kaybetti. Cümleler dağınık, kitaplar karmakarışık!

İlk durak: İki Nokta’nın Bahçesi.

Bahçede taşların üstünde şunlar yazıyordu:
“Ben bir açıklama yapacaksam: hemen sonra iki nokta koyarım.”

İki Nokta ortaya çıktı ve dedi ki:
“Beni doğru yerde kullanmayanlar çok! Yardım edin.”

Elif ve Kerem, taşlara cümleleri yerleştirmeye başladı:
Elif: “Annem alışverişe gitti: süt, ekmek, peynir aldı.”
Kerem: “En sevdiğim ders: Türkçe!”

İki Nokta mutlu oldu: “Harikasınız!”

Sonraki durak: Virgül Vadisi.
Virgül biraz kırgındı.

Virgül: Herkes beni sürekli unutur... Oysa cümleleri nefes aldıran benim!

Elif gülümsedi: “Biliyoruz! Gel birlikte örnekler kuralım.”
Elif ve Kerem yerlere yazdılar:
“Pazardan elma, armut, muz aldım.”
“Seni özledim, dedem çok selam söyledi.”

Virgül vadisi parlamaya başladı!Virgül kıkırdadı: “Virgüller yerinde, dünya yeniden güzel.”