İlkbaharda kış mevsimini yolcu etmiş  byeni çiçek açan çiçekleri selamlanıyordu. Karlar erimiş çiçekler açmış güzel kokularla kış uykularından çıkan hayvanlar oynuyordu. 

İlkbahar mevsiminin en güzel gözüktüğü huzurlu şirinler ormanında sakin bir gündü ta ki koca yaşlı çınarı bir ses öğle uykusundan uyandırana kadar.

Koca çınar önce sesin ne olduğunu anlamaya çalıştı. Biraz kulak kabartınca sesin minik mantardan geldiğini anladı. Merakla sordu mantara “neden ağlıyorsun küçüğüm?”

Mantar öfkeyle ağlamıyorum ben diyerek gözyaşlarını sildi. Çınar böyle yaparsa ona yardımcı olamayacağını söyledi. Mantar en sonunda neden üzgün olduğunu anlattı.

En yakın arkadaşım olan mavi çiçek artık beni sevmiyor. Benimle oynamak yerine bizden olmayan bir canlıyla oynuyor. Ben de artık yeni bir en yakın arkadaş bulacağım. Dedi .öfkeden rengi daha da kızarmıştı.

Koca ağaç düşündü sonra gülümsedi. Peki dedi minik mantar bunu arkadaşınla konuştun mu? Sen duygularını anlatmazsan seni anlamaları zorlaşabilir dedi.

Minik mantar bağırdı ben bir duygu hissetmiyorum dedi. Ama çok hızlı nefes alıp veriyordu.

Koca ağaç dallarını mantara uzattı ona sarıldı ve mantarı sakinleştirdi. Bu duyguya öfke denir dedi. Kendini açıklamadığın için üzülmüşsün dedi. Mantar biraz daha sakinleşmişti.

Ayrıca mavi çiçeğin sizden olmayan arkadaşı da kim bakalım? Diye sordu

Küçük bir çocuk dedi mantar kısık sesle bizim gibi bir bitki bile değil