Uzak dağların ardında, gökyüzüne lavanta rengi bulutların yayıldığı bir diyarda, Ateşkanat Kasabası vardı. Bu kasabada insanlar yaşamazdı. Burada elfler, cüceler, konuşan baykuşlar ve ateşle dost olan minik ejderhalar yaşardı. Herkes barış içindeydi… ta ki o sabaha kadar.

Bir sabah, kasabanın göbeğindeki Işık Taşı yerinden kayboldu.

Işık Taşı olmadan, gökyüzü kararır, toprak çatlar, ejderhalar uçmayı unuturdu. Elf Kraliçesi Alenya, herkesin toplandığı meydanda sesi yankılanarak konuştu:

— “Taşı kim çaldıysa geri getirmezse, Ateşkanat sonsuza dek karanlığa gömülür!”

Kalabalık endişeliydi. Ama içlerinden biri, küçük cüce Nokur, hemen atıldı:

— “Ben bulurum! Çünkü ben cüceyim, mağaraları karanlığı bilirim!”

Yanına en iyi dostu elf Lira'yı aldı. Lira, zarif kanatlı bir elf olup harika iz sürerdi.

— “Nokur,” dedi Lira, “Eğer bu taşı biri çaldıysa izi mutlaka gölde kalmıştır. Çünkü son ışık oraya yansımıştı.”

İlk durakları Kristal Gölü oldu. Göldeki sudan geçerken Lira aniden durdu.

— “Bak!” dedi. “Suya düşmüş yanık tüyler! Bu tüyler ancak Göl Ejderi Tefron’a ait olabilir.”

Nokur kuşkuyla baktı.

— “Ama Tefron dost canlısıdır. Geçen yaz hepimize balık tutmayı öğretmişti!”

İkili, Göl Ejderi’nin mağarasına gitti. Tefron uyanıktı ve üzgündü.

— “Evet, gölde bendim,” dedi. “Ama taşı çalmadım. Ben sadece ışığını görmek istedim… Sonra bir gölge geldi ve taşı aldı. Çok hızlıydı. Tüylerim yandı çünkü onu kovalamaya çalıştım.”