Ben Güneşli Şiirler Defteri'ni yazarken çok eğlendim. Umarım çocuklar da okurken eğlenir.

Gelecekteki öğrencilerime ithafen...

2025

Gri bulutlar yukarıda,

İnsanlar sokaklarda,

Kimse başını kaldırmaz,

Oysa umut, bulutların ardında.

Aslı, umutlarını güneşe anlatırdı. Çünkü umutları güneş kadar büyük ve parlaktı. Bu yüzden şiirlerinde güneşten sık sık bahsederdi. Birden bankın diğer ucuna Elif oturdu. Elif, Aslı'nın en iyi arkadaşıydı fakat bu defteri o bile bilmiyordu. Göz ucuyla deftere baktı Elif.

Ne yazıyorsun yine Aslı?

Bir şey değil... Sadece karalama yapıyordum.

Aslı hemen defteri kapattı. Elif gülümseyip ''Geçen gün yine böyle demiştin ama şiirin panoya asıldı.'' deyince Aslı kıpkırmızı oldu. Acaba Elif nasıl anlamıştı şiirin ona ait olduğunu? ''Üç kez güneş yazmışsın dizelerin sonuna, oradan anladım'' dedi Elif. Daha önce kimse Aslı'nın yazdıklarına böyle dikkat etmemişti.

O sırada Yağmur Öğretmen bahçede yürüyordu. Aslı ve Elif'i fark edince yanlarına gitti. Aslı'nın defterini görünce Yağmur Öğretmen gülümsedi, ''Devam et Aslı! Bazen insan bir şiirin içinde saklar duygularını.'' 

Yağmur Öğretmen uzaklaşınca Elif fısıldadı, '' Ne dedi şimdi o?'' Aslı başını eğip gülümsedi, ''Sanırım şiir gibi konuşmak istedi.''

Elif, acıktığını söyleyip Aslı'yı kantine davet etti. Aslı biraz daha burada oturacağını söyleyince Elif kantine gitmek için kalktı. 

Hepimiz farklı farklıyız,

İçimizde renkler saklarız.

Görmek isteyene,

Gizli kalamayız.

Aslı da defterini tekrar açtı. Kafasındaki yeni kıtayı defterin sayfasına yazdı:

Aslı defteri kapatıp bankın boş tarafına koydu. Tam o sırada okulun sevecen kedisi Ponçirik bankın yanına geldi. Ponçirik'in yumuşak gri tüylerini sevmeden edemezdi Aslı. 

Aslı Ponçirik'i severken gözleri yine defterine kaydı. Adı yoktu bu defterin ama içinde yüzlerce dize, dörtlük, hüzün, umut vardı. Aslı bu defterin artık bir adı olmalı diye düşündü:  Güneşli Şiirler Defteri! İşte artık defterinin bir adı vardı.