Dur! Bu kitabın her sayfasında gizlenmiş söz sanatları var. 

Hadi dedektif, hem okuyalım hem söz sanatlarını bulalım!

AH BU SÖZ SANATLARI!

                      AH BU SÖZ SANATLARI!

  Barlas, o gün Türkçe dersinden kafası karışık bir şekilde teneffüse çıktı. Türkçe dersi her zaman favorisi olsa da bu dönem işler biraz değişmişti. Çünkü o gün derste söz sanatları işlenmişti: benzetme, kişileştirme, konuşma, abartma, karşıtlık…  

  Barlas bu konuyu anlamakta çok zorlanmıştı.         
“Sanki beynime binlerce kelime hücum etti!” diye içinden geçirdi ve Türkçe defterindeki notlara göz gezdirdi. Daha sonra defterini kapattı ve usulca bahçeye çıktı.

Barlas okul bahçesinde etrafı incelemeye başladı.  Sonbahar gelmişti, yapraklar birer birer dökülmeye başlamıştı. Karşısındaki yaşlı çınar ağacına dalgın dalgın bakarken içinden şunları geçirdi:     
“Bu ağaç sanki çok yorulmuş… Hatta bana bir şeyler söylüyor gibi.” 
O anda bir yaprak usulca yere süzüldü.  Barlas yorgun ağaca öylece baktı. Ağaç “Of, bu havayı daha ne kadar temizleyeceğim!” der gibi salınıyordu.

Teneffüs bitmişti. Barlas koridorda yürüyordu. Bir arkadaşı arkasından “Barlas yine aslan gibi yürüdün be!” dedi. 

Barlas okulun futbol takımındaydı ve bir gün önce yapılan futbol turnuvasında çok iyi oynamıştı. Hatta takımının kazanmasını sağlamıştı. Bu yüzden arkadaşı böyle söylemişti. Barlas’ın gözleri büyüdü “İşte bu… Bu bir söz sanatıydı! Öğretmenimin verdiği örneğe ne kadar benziyor. Ama bu hangi söz sanatıydı?”