Sabah güneşi köyün üzerinden yavaşça yükseliyordu. Birkaç ahşap ev çimenlerle kaplı düzlükte sıralanmıştı. Duygu sabahın o ışıklarıyla dışarıya çıkmıştı. Tabii ki minik de yanındaydı. 

Duygu miniğin peşinden yürüken kendini bir anda ormanın içinde buldu. Ağaç dalları, birbirine sokulmuş; yapraklar sessizce fısıldaşıyordu. Duygu ormandaki bu çiçeklerin güzelliğinin etkisinde kaldı. Renk renk çiçekler vardı.

Duygu, renkli mantarlara eğilmiş onları incelerken karşıda birini fark etti. Gözgöze geldiler ve Duygu içinden şunu geçirdi: "Yakışıklı biri.." Hemen ardından kendi kendine şunu sordu: "Yakışıklı ne demek gerçekten?" 

Duygu'ya göre yakışıklı şu demekti: Uygun yapılı, gösterişli demekti. Duygu bu düşüncelerdeyken çocuğun ona yaklaştığını fark etti.

Merhaba. Evet yakınlardaki köyde oturuyorum. 

Olur..

Merhaba. Buralarda mı yaşıyorsun?

İyi sevindim. Biraz dolaşalım mı?

Duygu ile ismini soramadığı çocuk yürümeye başladılar. Bu arada minik de kaybolmuştu:) Açık mavi gökyüzünün olduğu  hafif sisli bir yolda yürümeye devam ettiler.

Duygu ile çocuk o kadar çok yürüdülerki kendilerini bir anda mezarlıkta buldular. Sohbet çok derindi. Mezarlık da birkaç mezar bulunuyordu. Ay büsbüyük tepede parlıyordu. Ağacın dalında ise ürkütücü bir baykuş vardı. Ne yapacaklarını bilemediler. Evin yolunu nasıl bulacaklarını da... Düşünceli şekilde dururlarken uzakta biranda minik belirdi.

Duygu ve çocuk daha önce hiçbir şeye bu kadar sevinmemişlerdi. Artık evlerine dönüş biletleri çıkmıştı.

Çok değişik yollardan geçtiler. Türlü türlü ormanlardan geçtiler. Gecenin karanlığında ayın ışığı yollarını aydınlatıyordu. 

Ve tekrar köye ulaştıklarında sabah olmuştu. Duygu o zamana kadar görmediği çok güzel doğa manzaralarıyla karşılaşmıştı. Bunları günlüğüne yazarak bu günü böylece anı olarak sakladı.

Bugün hiç görmediğim güzellikleri gördüm etrafımda. Doğayı gözümde hiç bu kadar şairane görmemiştim. Etrafımıza o kadar çok betimlenecek  doğa manzarası varki.. Hele bu manzaralardan bir de güzel bir öykü çıkarsa...