Mustafa, Renkli Düşler Sokağı’nda yaşayan, yazmayı çok seven bir çocuktu.
Hikâyeler onun için birer oyun gibiydi.
Ama bugün çok özel bir görev onu bekliyordu. Öğretmenleri, “En Güzel Hikâye” yarışması başlattı.
Konu serbestti ama kurallar vardı:
Hikâye düzenli olmalı, yazım kurallarına dikkat edilmeliydi.
Mustafa çok heyecanlandı!

Mustafa penceresinden dışarı baktı.
Gökyüzünde bir “İlham Bulutu” belirdi.
“Yazmaya başla!” diye fısıldadı.
Mustafa hemen defterini açtı, hiç durmadan yazdı.
Bir cadı, cesur bir kız ve gizemli bir kitap...
Cümleler bazen eksik, bazen karışıktı.
Ama o sadece yazdı, yazdı, yazdı…
Çünkü taslak metin böyle oluşturulur.

Hikâye bittiğinde Mustafa derin bir nefes aldı. “Şimdi sırada ne var?” dedi kendi kendine. O sırada defterin içinden küçük bir karakter çıktı:
Adı Paragrafcandı! Paragrafcan gözlüklerini taktı ve şöyle dedi:
“Bu hikâye harika olabilir… ama henüz bitmedi.
Düzenleme aşamalarını geçmen gerek!”
Mustafa şaşırmıştı ama merakla dinledi.

Paragrafcan, Mustafa'ya bir büyüteç verdi. “Yazını oku. Anlatım bozukluğu var mı? Noktalama yerli yerinde mi?” dedi.
Mustafa yazısını yüksek sesle okudu.
Bir yerde cümle eksikti, başka bir yerde nokta unutulmuştu! Bazı cümleler çok uzundu. Bazı kelimeler tekrarlanmıştı.
Mustafa hepsini not aldı.
“İyi ki gözden geçiriyorum!” dedi.

Şimdi sıra düzeltmeye gelmişti.
Mustafa bazı cümleleri yeniden yazdı. Gereksiz kelimeleri sildi, eksikleri tamamladı. Paragrafcan başını salladı: “İşte bu!” Silgisi neredeyse sihirli gibiydi.
Yanlışları silince yazı daha da güzelleşiyordu. Her düzeltme, hikâyeyi daha güçlü yapıyordu. Mustafa artık yazısına daha çok güveniyordu.

Tam her şey bitti sanırken…
Bir paragrafın yerinde olmadığını fark etti! Paragrafcan panikledi: “Kayıp Paragraf tehlikeli olabilir!”
Acaba onu nereye yazmıştı? Mustafa tüm defteri taradı.
Sonunda, taslak sayfasında paragrafı buldu! Onu tekrar hikâyeye ekledi.
Hikâyenin anlamı hemen toparlandı.

Mustafa yazısını son kez okudu.
Şimdi her şey yerli yerindeydi.
Cümleler anlamlı, noktalama doğruydu.
“Yazım artık hazır!” dedi gururla. Ertesi gün hikâyesini öğretmenine teslim etti.
Yazısı sadece güzel değil, düzenli ve doğruydu.
Öğretmeni çok etkilendi:
“Gerçek bir yazar gibi çalışmışsın!” Öğretmeni tüm yazıları değerlendirdikten sonra Mustafa'nın yazısını birinci seçti.

                          - Son -