Elif sabah erkenden uyanmış. Bugün tiyatro günüydü ve Elif başroldeydi. Heyecan içindeydi ama içinde bir tedirginlik vardı. Ya unutur, ya herkesin önünde hata yaparsa?

Kahvaltı yaparken annesini fark etti. "Bir şey mi var Elif?" diye sordu. Elif kafasını eğdi. "Biraz korkuyorum, herkesin önünde konuşmak çok zor." dedi.

Annesi yaklaştı. "Bu çok normal bir duygu. Heyecan bazen korku gibi hissedilir. Derin bir nefes almayı dene" dedi.

Elif, annesinin sözlerini düşünerek derin bir nefes aldı. Kalbi hızlı atıyordu ama biraz daha sakin hissediyordu.

Okula vardığında arkadaşları da heyecanlıydı. Elif, yalnız olmadığını fark etti. Öğretmeni gülümsedi: "Hazır mısınız çocuklar?"

Elif kuliste beklerken elleri titriyordu. Cebinden bir kağıt çıkardı. Bu annesinin yazdığı bir nottu: "Sadece kendin ol. Gülümse. Derin nefes al. Harikasın!"

Sahneye çıkma sırası Elife gelmişti. Perdenin arkasında derin bir nefes aldı. Kalbindeki çarpıntıyı hissediyordu ama içinden cesaretle yürüdü.

Işıklar yüzüne vurduğunda seyircileri gördü. ilk başta gözleri kısıldı. Ama sonra kağıdındaki cümleleri hatırladı.