Renkli Orman’da birçok hayvan yaşardı:

Ayı Bobo güçlüydü, köstebek Mira topu göremezdi.

Kaplumbağa Duru yavaş yürür, kirpi Zeno sessizdi.

Ama oyunlarda hep hızlı ve güçlü olanlar seçilirdi.

Mira hep dışarıda kalırdı.

Bir gün içini döktü:

“Farklıyım ama değersiz değilim. Ben de oynamak istiyorum!”

Mira’nın sözleri ormanda yankılandı.

Duru başını kaldırdı: “Yavaşım ama aklım var.”

Zeno gülümsedi: “Ben sessizim ama çok dikkatliyim.”

Sincap Lila da fısıldadı: “Ben dinlemeyi iyi bilirim.”

Baykuş öğretmen Bilge kanatlarını açtı:

“Farklılıklarımızı birleştirirsek, orman daha güzel olur.”

Hayvanlar bir araya gelerek karar aldılar.

Artık oyunlar herkesin katılabileceği şekilde yapılacaktı.

Mira için sesli yönlendirmeler eklendi.

Duru’ya dinlenme araları verildi.

Zeno hakem oldu, çünkü çok dikkatliydi.

Lila hikâyeleri yazdı.

Toplantıda ayı Bobo söz aldı:

“Ben hep güçlüydüm ama dinlemeyi unuttum. Şimdi anlıyorum, birlikte olmak en büyük güçmüş.”

O günden sonra herkes konuştu.

Dini, dili, yaşı, engeli ne olursa olsun herkes dinlendi.

Ormanın ortasına büyük bir tabela asıldı:

“EŞİTLİK HERKESİN HAKKIDIR!”

Orman artık daha neşeliydi.

Kimse dışlanmıyor, herkes kendi gücünü gösteriyordu.

Mira gökyüzüne bakarak şöyle dedi:

“Artık yalnız değilim. Çünkü herkesin bir yeri ve değeri var.”

Bu hikaye, Doç. Dr. Gözde SEZEN-GÜLTEKİN danışmanlığında Edanur ATAŞ, Funda ZORKOL, Sude ÇAKIR ve Zehra ÇİFTCİ tarafından Sürdürülebilir Kalkınma ve Eğitim dersi kapsamında hazırlanmıştır.