Σαν ήρθε η καραντίνα μας και κλείσαν τα σκολειά,

σώπασε η γνώση κι η φωνή, σώπασαν  τα παιδιά.

Κι η δασκαλίτσα έστεκα μες στ’ άδειο μου σπιτάκι,

κρατώντας laptop ανοιχτό και δίπλα καφεδάκι.

Μα όποτ’ ήταν  να μιλώ, μαύριζε η οθόνη,

κι εφάνη  απ’ το καλώδιο ένα στοιχειό με σκόνη.

Ήτανε λέει το Wi-Fi, στοιχειό κακομαθημένο,

με packet loss, με ping βαρύ και δίκτυο κομμένο

«Δασκάλα, πού μου πας εσύ με μάθημα και πάθος;

Θα μπλέξω όλα σου τα files , και θα σε βγάλω  λάθος!»

Μα εγώ ούτε που λύγισα, στο Δίκτυο ανατρέχω,

Βλέπω   tutorials σωρό, σε  forums   συμμετέχω

Βρίσκω κι άλλους συντρόφους μου, δασκάλους-φωτεινούς,

και κάνουν πράξη την καρδιά με τρόπους εικονικούς.

Στηρίζω  μαθητούδια μου , και τ’ άγχη τους ζυγίζω,

και το στοιχειό του Wi-Fi — blue -screen — στο τέλος σβήνω.

Γιατί η αγάπη η ζεστή,   αν κι  από μακριά,

νικάει σφάλματα, κολλήματα… και κάθε συμφορά!

Αυτή η εμπειρία με δίδαξε πόση δύναμη και τρυφερότητα κρύβει το λειτούργημά μας, ακόμη κι όταν χωρά σε μια μικρή οθόνη υπολογιστή. Αν και γεμάτη απώλεια, με δίδαξε ακόμα πως η διδασκαλία είναι πάνω απ’ όλα καρδιά, πίστη και αγάπη.