Οι ιστορίες της αρκούδας

29 ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΒΟΛΟΥ

                                ΙΣΤΟΡΙΑ 1η

Η Φιλία που νίκησε τον εκφοβισμό

Στο πράσινο λιβάδι, ζούσαν αρμονικά πολλά ζώα. Όμως ο σκύλος, ο Δίας ένιωθε συχνά μοναξιά. Το γυαλιστερό του μαύρο τρίχωμα τον έκανε να ξεχωρίζει από τα άλλα ζώα. Δεν τον φώναζαν με το όνομά του. Το πρόβατο, η Λευκή και το κουνέλι, ο Πηδηχτούλης, τον κορόιδευαν. Τον φώναζαν μαύρο. «Είσαι τόσο μαύρος που μοιάζεις με τη νύχτα», έλεγαν γελώντας. Ο Δίας στεναχωριόταν, αλλά προσπαθούσε να μην το δείχνει.

Μια μέρα, η γάτα, η Σοφή, που πάντα παρατηρούσε τα πάντα από το κλαδί μιας βελανιδιάς, κατέβηκε και πλησίασε τον Δία. «Γιατί κάθεσαι μόνος σου;» τον ρώτησε. Ο Δίας της εξήγησε τι συνέβαινε. Η Σοφή κούνησε το κεφάλι της και είπε: «Ο εκφοβισμός δεν είναι σωστός. Τα λόγια πληγώνουν μερικές φορές.  Όλοι είμαστε ξεχωριστοί. Κανείς δεν πρέπει να νιώθει μόνος. Θα μιλήσω στη Λευκή και στον Πηδηχτούλη».

Η Σοφή μάζεψε όλα τα ζώα του λιβαδιού και εξήγησε ότι τα λόγια μπορούν να πληγώσουν, όπως ακριβώς ένα αγκάθι πληγώνει το δέρμα. «Ο Δίας, ο σκύλος, είναι ένας καλός και πιστός φίλος. Προσπαθεί πάντα να μας βοηθάει. Γιατί να τον κοροϊδεύουμε αντί να τον εκτιμάμε; Έχει όνομα. Με αυτό πρέπει να τον φωνάζουμε και όχι με το χρώμα του» είπε. Η Λευκή και ο Πηδηχτούλης κατάλαβαν πόσο άδικο ήταν να κάνουν τον Δία να νιώθει άσχημα. 

Από τότε, τα ζώα έγιναν μια μεγάλη παρέα. Ο Δίας, η Λευκή, ο Πηδηχτούλης, και η Σοφή έφτιαξαν μια ομάδα που βοηθούσε όσα ζώα ένιωθαν μόνα ή στεναχωρημένα. Έμαθαν ότι η αληθινή φιλία βασίζεται στην αποδοχή και τον σεβασμό. Το λιβάδι γέμισε με χαμόγελα και αγάπη.

                 Η Φιλία που νίκησε τον εκφοβισμό –                       Παιδική Παράσταση

Σκηνή 1: Στο λιβάδι

(Ο Δίας κάθεται κάτω από ένα δέντρο, μόνος του. Η Λευκή και ο Πηδηχτούλης τρέχουν τριγύρω και γελούν.)

Λευκή: (γελώντας) Κοίτα τον Μαύρο! Είναι τόσο μαύρος, μαύρος, μαύρος που μοιάζει με τη νύχτα!

Πηδηχτούλης: (χαχανίζοντας) Μαύρε, Μαύρε Μαύρε, μπορείς να γίνεις σκιά μας!

Δίας: (στεναχωρημένος) Σταματήστε, παρακαλώ... Δεν μου αρέσει αυτό που λέτε.

Λευκή: (χαμογελώντας ειρωνικά) Ε, πλάκα κάνουμε. Σιγά, μην το παίρνεις τόσο σοβαρά. Μια λέξη είπαμε…

(Η Σοφή, η γάτα, παρακολουθεί από το δέντρο και κατεβαίνει.)

Σοφή: (αυστηρά) Λευκή, Πηδηχτούλη, τι κάνετε εκεί; Δεν βλέπετε ότι πληγώνετε τον Δία;

Λευκή: (αμήχανα) Απλώς... πλάκα κάναμε.

Σοφή: Μερικές φορές η «πλάκα» μπορεί να πληγώσει. Δία, γιατί δεν τους λες πώς νιώθεις;

Δίας: (με χαμηλή φωνή) Νιώθω μόνος. Μου λείπει μια παρέα που να δέχεται όπως είμαι.

Σοφή: (στρέφεται στη Λευκή και τον Πηδηχτούλη) Και εσείς; Πώς θα νιώθατε αν κάποιος σας κορόιδευε για την εμφάνισή σας ή τον τρόπο που είστε;

Πηδηχτούλης: (σκεπτικός) Δεν το είχα σκεφτεί έτσι...

Λευκή: (λυπημένη) Συγγνώμη, Δία. Δεν θέλαμε να σε στεναχωρήσουμε.

Δίας: (χαμογελώντας διστακτικά) Δέχομαι τη συγγνώμη σας. Αλλά θα ήθελα να είμαστε φίλοι, να κάνουμε πράγματα μαζί.

Σοφή: (χαρούμενη) Τώρα μιλάτε σωστά! Όλοι έχουμε κάτι μοναδικό να 

δώσουμε στην παρέα.

Σκηνή 2: Η μεγάλη συνάντηση

(Όλα τα ζώα συγκεντρώνονται στο λιβάδι. Η Σοφή ανεβαίνει σε ένα βράχο για να μιλήσει.)

Σοφή: Φίλοι μου, μαζευτήκαμε σήμερα για να μιλήσουμε για κάτι σημαντικό. Ο εκφοβισμός δεν έχει θέση στο λιβάδι μας. 

Λευκή: (σηκώνεται δειλά) Έχουμε καταλάβει το λάθος μας. Δεν θα ξαναπληγώσουμε τον Δία ή κανέναν άλλο.

Πηδηχτούλης: (με ενθουσιασμό) Ναι, και θέλουμε να φτιάξουμε μια ομάδα, να βοηθάμε όποιον νιώθει μόνος!

Δίας: (χαμογελώντας) Θα την ονομάσουμε «Οι Φίλοι της Φιλίας».

Σοφή: (περήφανη) Υπέροχη ιδέα! Μαζί μπορούμε να κάνουμε το λιβάδι μας ένα μέρος γεμάτο χαρά, καλοσύνη και αποδοχή.

(Όλα τα ζώα ζητωκραυγάζουν και χειροκροτούν. Η Σοφή, ο Δίας, η Λευκή και ο Πηδηχτούλης αγκαλιάζονται.)

Όλα τα Ζώα (μαζί): Φιλία, σεβασμός και αποδοχή για όλους!

(Η αυλαία κλείνει με τα ζώα να παίζουν και να γελούν μαζί.)

ΤΕΛΟΣ

29 ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΒΟΛΟΥ

Ιστορία 2

           Η Καμηλοπάρδαλη που έμαθε να ακούει

Μια φορά κι έναν καιρό στο μεγάλο δάσος, ζούσαν πολλά ζώα. Μα πιο ξεχωριστή απ’ όλα ήταν η Καμή, η καμηλοπάρδαλη. Ήταν η πιο ψηλή και η πιο περήφανη. Συχνά δεν πρόσεχε τα μικρότερα ζώα. Όταν μιλούσαν ο Σκίου, ο σκανταλιάρης σκίουρος και η Κανάρια, το χαρούμενο καναρίνι, η Καμή γελούσε και έλεγε: «Τι σημασία έχει η γνώμη σας; Είστε τόσο μικροί και ασήμαντοι!»

Ο Τίγρης, ο δυνατός και αυστηρός κάτοικος του δάσους, είδε τι συνέβαινε και αποφάσισε να μιλήσει. «Καμή, δεν είναι σωστό να κάνεις κάποια ζώα του δάσους να νιώθουν ασήμαντα. Όλοι έχουμε φωνή, ανεξάρτητα από το μέγεθός μας», της είπε σοβαρά. Τότε η Κανάρια πρόσθεσε με τρεμάμενη φωνή: «Όταν μας αγνοείς και μας κοροϊδεύεις, νιώθουμε μεγάλη λύπη. Θέλουμε να βάλουμε τα κλάματα…» Ο Σκίου κούνησε το κεφάλι του συμφωνώντας. 

Η Καμή, η καμηλοπάρδαλη ένιωσε πολύ άσχημα. «Συγγνώμη», είπε ντροπαλά. «Δεν ήξερα ότι σας πλήγωνα. Θέλω να γίνω η καλύτερη φίλη σας!» Από τότε, η Καμή έμαθε να ακούει και να σέβεται όλους τους φίλους της, είτε ήταν μεγάλοι είτε μικροί. Και το δάσος γέμισε με γέλια και τραγούδια, όπου όλοι είχαν χώρο να μιλούν και να ακούγονται!

Η Καμηλοπάρδαλη που έμαθε να ακούει

(Παιδική θεατρική παράσταση για μαθητές Δημοτικού)

Σκηνή: Ένα χαρούμενο δάσος με δέντρα, λουλούδια και ζώα.

ΣΚΗΝΗ 1: Στην άκρη του δάσους

(Η Καμή, η καμηλοπάρδαλη, περπατάει περήφανα. Ο Σκίου, ο σκίουρος, και η Κανάρια, το καναρίνι, μιλούν και γελούν χαρούμενα.)

Καμή (γελώντας δυνατά): Χα! Χα! Τι αστείο που είναι να σας βλέπω! Είστε τόσο μικροσκοπικοί, μια σταλιά!

Κανάρια (διστακτικά): Μα… εμείς λέγαμε ένα αστείο. Θέλεις να το ακούσεις;

Καμή (χαμογελώντας ειρωνικά): Γιατί να ακούσω; Τα μικρά ζώα λένε μικρά, μικρά και ασήμαντα πράγματα!

Σκίου (θυμωμένος): Αυτό δεν είναι σωστό, Καμή! Μπορεί να είμαστε μικροί, αλλά έχουμε κι εμείς φωνή!

Καμή (χαμογελώντας αυτάρεσκα): Όπως και να 'χει, εγώ είμαι η πιο ψηλή εδώ. Από εδώ πάνω βλέπω τα πάντα! Εσείς είστε μικροί και ασήμαντοι.

(Η Κανάρια και ο Σκίου κοιτάζονται λυπημένοι. Τότε εμφανίζεται ο Τίγρης, σοβαρός και δυνατός.)

ΣΚΗΝΗ 2: Η παρέμβαση του Τίγρη

Τίγρης (αυστηρά): Καμή, αυτά που λες δεν είναι σωστά! Κανείς δεν πρέπει να κοροϊδεύει τους άλλους, ακόμα κι αν είναι μικρότεροι.

Καμή (ξαφνιασμένη): Γιατί τους πλήγωσα;

Κανάρια (με τρεμάμενη φωνή): Ναι, μας πλήγωσες, Καμή… Κάθε φορά που μας κοροϊδεύεις για το ύψος μας, νιώθουμε λύπη.

Σκίου (σταυρώνοντας τα χέρια του): Και νιώθουμε πως δεν αξίζει να μιλάμε, γιατί νομίζεις ότι η γνώμη μας δεν μετράει.

(Η Καμή κατεβάζει το κεφάλι, νιώθοντας τύψεις.)

Καμή (μετανιωμένη): Συγγνώμη… Δεν το είχα σκεφτεί έτσι… Έχετε δίκαιο. Θέλω να γίνω  φίλη σας.

ΣΚΗΝΗ 3: Το χαρούμενο τέλος

Τίγρης (χαμογελώντας): Το πιο σημαντικό είναι να μάθουμε να ακούμε ο ένας τον άλλον.

Κανάρια (χαρούμενα): Ναι! Γιατί κάθε φωνή έχει αξία, είτε είναι μικρή είτε μεγάλη!

Σκίου (ενθουσιασμένος): Και τώρα, να σας πω το αστείο που έλεγα πριν;

Καμή(γελώντας): Φυσικά, Σκίου! Αυτή τη φορά θέλω πολύ να το ακούσω!

(Όλοι γελούν χαρούμενα και φεύγουν αγκαλιασμένοι.              Το δάσος γεμίζει με τραγούδια και γέλια!)

ΤΕΛΟΣ

29 ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΒΟΛΟΥ

Ιστορία 3

Η Ζέβρα που βρήκε το θάρρος

Στη μεγάλη σαβάνα, ζούσαν πολλά ζώα, μικρά και μεγάλα. Ανάμεσά τους και η Ζόρα, η μικρή ζέβρα, που ξεχώριζε για τις όμορφες, μαύρες ρίγες της. Όμως, ο Λέο, το λιοντάρι, συχνά την κορόιδευε. «Τι αστεία που φαίνεσαι με τις μαύρες ρίγες σου! Λες και φοράς στολή φυλακισμένου. Δεν είσαι ούτε δυνατή ούτε γρήγορη σαν εμένα!» έλεγε γελώντας, ενώ η Ζόρα κατέβαζε το κεφάλι λυπημένη. Ο Πάνος, ο πάνθηρας, παρακολουθούσε σιωπηλά, χωρίς να αντιδρά.

Μια μέρα, ο Άρης, ο σοφός αετός, είδε τι συνέβαινε και πέταξε χαμηλά κοντά στη Ζόρα. «Γιατί αφήνεις κάποιον να σε κάνει να νιώθεις μικρή; Κάθε ζώο στη σαβάνα είναι μοναδικό», της είπε. Η Ζόρα τον κοίταξε με απορία. «Μα… ο Λέο είναι δυνατός και φοβερός. Πώς να του πω να σταματήσει;» Ο Άρης χαμογέλασε. «Η δύναμη δεν είναι μόνο στο σώμα. Είναι και στη φωνή σου!»

Την επόμενη φορά που ο Λέο, το λιοντάρι, τη χλεύασε, η Ζόρα, η ζέβρα, πήρε μια βαθιά ανάσα και φώναξε: «Σταμάτα, Λέο! Μπορεί να μην είμαι δυνατή σαν εσένα, αλλά οι ρίγες μου με κάνουν μοναδική. Δεν έχεις το δικαίωμα να με κοροϊδεύεις!» Ο Πάνος, ο πάνθηρας, που ως τότε δεν μιλούσε, πήρε θάρρος. «Σωστά! Όλοι είμαστε διαφορετικοί, και αυτό είναι που μας κάνει ξεχωριστούς!» Ο Λέο κοίταξε σαστισμένος. Δεν περίμενε τέτοια αντίδραση.

Από εκείνη τη μέρα, η Ζόρα δεν ένιωθε πια αδύναμη. Είχε μάθει ότι η πιο δυνατή φωνή είναι εκείνη που υπερασπίζεται τον εαυτό της και τους άλλους. Ο Λέο, το λιοντάρι, έμαθε να σέβεται τους γύρω του. Ο Πάνος, ο πάνθηρας,  έμαθε πως η σιωπή δεν βοηθά όταν κάποιος αδικείται. Και έτσι, η σαβάνα έγινε ένα μέρος όπου όλα τα ζώα ζούσαν με σεβασμό και φιλία.

Η Ζέβρα που βρήκε το θάρρος

(Παιδική θεατρική παράσταση για μαθητές Δ' Δημοτικού)

Σκηνή: Η σαβάνα, με δέντρα, βράχια και ζώα να κυκλοφορούν.

ΣΚΗΝΗ 1: Ο εκφοβισμός

(Η Ζόρα, η ζέβρα, περπατάει αμέριμνη. Ο Λέο, το λιοντάρι, την πλησιάζει με ένα ειρωνικό χαμόγελο.)

Λέο (γελώντας): Χα! Χα! Ζόρα, είσαι τόσο αστεία! Δεν είσαι ούτε λευκή ούτε μαύρη! Δεν μπορείς να διαλέξεις τι θες να είσαι; Σαν κατάδικος στη φυλακή είσαι…

Ζόρα (λυπημένη, χαμηλώνει το κεφάλι): Δεν μπορώ να αλλάξω τις ρίγες μου, Λέο… Έτσι γεννήθηκα.

Λέο (με υπεροψία): Εγώ είμαι δυνατός και γρήγορος! Όλοι στη σαβάνα με σέβονται!  Είμαι ο βασιλιάς της ζούγκλας. Εσύ τι έχεις να προσφέρεις;

(Ο Πάνος, ο πάνθηρας, στέκεται πιο πέρα και παρακολουθεί σιωπηλός.)

ΣΚΗΝΗ 2: Η συμβουλή του αετού

(Ο Άρης, ο αετός, πετάει χαμηλά και προσγειώνεται δίπλα στη Ζόρα.)

Άρης (με σοβαρό ύφος): Ζόρα, γιατί αφήνεις κάποιον να σε μειώνει;

Ζόρα (με απορία): Μα… ο Λέο είναι δυνατός και φοβερός. Πώς να του πω να σταματήσει;

Άρης (χαμογελώντας): Η δύναμη δεν είναι μόνο στο σώμα. Είναι και στη φωνή σου! Πρέπει να υπερασπιστείς τον εαυτό σου! Μη φοβάσαι Ζόρα, μη φοβάσαι…

(Η Ζόρα παίρνει μια βαθιά ανάσα, σκεπτική.)

ΣΚΗΝΗ 3: Η ανατροπή

(Η Ζόρα συναντά ξανά τον Λέο. Εκείνος την κοιτάζει προκλητικά.)

Λέο (κοροϊδευτικά): Έτοιμη για άλλο ένα αστείο, Ζόρα;

Ζόρα (παίρνοντας θάρρος): Όχι, Λέο! Δεν θα με κοροϊδεύεις άλλο! Οι ρίγες μου είναι όμορφες και μοναδικές!

(Ο Πάνος, που ως τώρα έμενε σιωπηλός, αποφασίζει να μιλήσει.)

Πάνος (υποστηρικτικά): Σωστά! Όλοι είμαστε διαφορετικοί και αυτό μας κάνει ξεχωριστούς!

Λέο (ξαφνιασμένος): Μα… εγώ απλώς αστειευόμουν…

Ζόρα (σταθερά): Μα τα αστεία σου με πλήγωναν. Δεν είναι αστείο όταν κάνεις κάποιον να νιώθει άσχημα.

(Ο Λέο χαμηλώνει το βλέμμα, σκεπτικός.)