Hikayemiz, 1946 yılının sonbaharında, Güneydoğu Anadolu'nun kadim topraklarında, Mardin'in küçük ve şirin ilçesi Savur'da başlıyor. Aziz Sancar, okuma yazma bilmeyen ama çocuklarının okumasına canla başla destek olan çiftçi bir ailenin sekiz çocuğundan yedincisiydi. O dönemde ne Savur'da lise vardı ne de evlerinde elektrik. Ama ailenin bir inancı vardı: Okuyacaksınız!

    Aziz, Mardin Lisesi'ndeki eğitimini tamamladıktan sonra, bir hevesle futbol oynamayı düşündü, hatta iyi bir kaleciydi. Ancak son anda bilime duyduğu merak ağır bastı ve İstanbul'un yolunu tuttu. Kimya ve Tıp fakültelerinin sınavlarına girdi ve başarılı oldu. Beş arkadaşının "beraber doktor olalım" ısrarıyla tercihini İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi'nden yana kullandı. 

    Küçük bir kasabadan gelen bir öğrenci olarak, Türkiye'nin en iyi liselerinden mezun olmuş arkadaşları arasında kaybolma korkusu yaşadı. Bu korku onu motive etti ve inanılmaz bir tempoyla çalıştı. Sonuç: 1969 yılında fakülteyi birincilikle bitirdi. Ancak bu başarısına rağmen, o yıllarda İstanbul'u gezmeye bile vakti olmamasına biraz içerlediğini hep söyler.

    Mezuniyetin ardından, o parlak diplomasıyla büyük şehirlerde kalmak yerine, gönüllü olarak memleketi Savur'a döndü ve bir sağlık ocağında doktorluk yapmaya başladı. Bu iki yıl, hayatının en mutlu yıllarıydı. Maaşının çoğunu hastalarına ilaç almak için harcadı. Kimi Kürtçe konuşan hastalar, yazdığı reçeteyi şifa niyetine muska yapıp boyunlarına takacak kadar ona güvendi.