Η Φωτεινή ήταν ένα περίεργο και σκεπτικό κοριτσάκι. Της άρεσε να ρωτάει συνέχεια «γιατί;».

Μια μέρα, ενώ καθόταν κάτω από ένα μεγάλο δέντρο στην αυλή του νηπιαγωγείου, άρχισε να σκέφτεται:

    — «Η κυρία μάς είπε πως σήμερα θα μιλήσουμε για τα… συναισθήματα. Μα… τι είναι αυτά; Μήπως είναι όταν κρυώνω ή όταν ζεσταίνομαι; Ή όταν πεθαίνει κάποιος; Ή μήπως τα φέρνει η μάγισσα από τα παραμύθια;»

Ξαφνικά, το μεγάλο δέντρο μίλησε! Ναι, καλά άκουσες.

    — «Γεια σου, Φωτεινή! Είμαι το Συναισθηματοδέντρο. Ήρθα να σου δείξω τι είναι στ’ αλήθεια τα συναισθήματα!»

Η Φωτεινή σάστισε λίγο, αλλά είπε με θάρρος:

    — «Ναι! Γιατί έχω μπερδευτεί πολύ...»

Το δέντρο τίναξε τα φύλλα του, και έπεσαν κάτω επτά χρωματιστά φυλλαράκια — το καθένα μιλούσε!

    — «Είμαι η Χαρά! Έρχομαι όταν παίζεις, όταν σε αγκαλιάζει κάποιος, όταν γελάς! 

Δεν με φέρνουν οι μάγισσες — βγαίνω από μέσα σου όταν νιώθεις καλά!»

Η Φωτεινή χαμογέλασε.

    — «Είμαι η Λύπη. Έρχομαι όταν κάτι στενάχωρο συμβαίνει. Όταν χάνεις κάτι ή κάποιος σε απογοητεύει. 

Δεν είμαι κακή — με χρειάζεσαι καμιά φορά για να ηρεμήσεις και να δυναμώσεις. 

Αρκεί να μη με κρατάς μέσα σου.»

    — «Είμαι ο Θυμός! Έρχομαι όταν σε αδικούν ή όταν κάτι σε ενοχλεί. 

Δεν είμαι για να φωνάζεις ή να χτυπάς — είμαι για να μάθεις να μιλάς, να λες τι σε πειράζει, να ζητάς βοήθεια!»

    — «Είμαι ο Φόβος. Δεν είμαι κακός — μερικές φορές σε προστατεύω. 

Αλλά πρόσεχε: δεν έρχομαι μόνο από έξω. Μερικές φορές γεννιέμαι από σκέψεις! 

Και τότε, θέλω απλώς να με αναγνωρίσεις και να με καθησυχάσεις.»

    — «Είμαι η Ντροπή. Έρχομαι όταν νομίζεις πως κάτι που έκανες θα γελοιοποιηθεί. 

Όταν φοβάσαι ότι σε κοροϊδεύουν. Όμως, είναι εντάξει να κάνεις λάθη! Όλοι κάνουν. 

Δεν χρειάζεται να κρύβεσαι — μίλα και θα περάσω.»

Η Φωτεινή έγνεψε καταφατικά.

    — «Είμαι η Ζήλεια. Μπορώ να έρθω όταν βλέπεις κάποιον να έχει κάτι που εσύ δεν έχεις — ένα παιχνίδι, μια φίλη, ή προσοχή. 

Δεν είμαι “κακιά” — είμαι σημάδι ότι θέλεις κάτι και δεν ξέρεις πώς να το ζητήσεις.

Αν το συζητήσεις, θα γίνω φροντίδα για τον εαυτό σου!»

    — «Είμαι η Αγάπη. Δεν χρειάζομαι λόγο για να υπάρχω. Είμαι όταν νοιάζεσαι, όταν δίνεις, όταν συγχωρείς, όταν λες “σε νοιάζομαι”.
 Δεν έρχομαι απ’ έξω. 

Είμαι δική σου δύναμη — και όταν τη μοιράζεσαι, μεγαλώνει!»

Η Φωτεινή τα κοίταξε όλα συγκινημένη.

    — «Άρα... τα συναισθήματα δεν είναι το κρύο ή η ζέστη...
 Δεν τα φέρνει καμιά μάγισσα...
 Δεν είναι κακά ή επικίνδυνα...
 Και δεν χρειάζεται να τα κρατάω μέσα μου!
 Είναι κομμάτια μου — και μπορώ να τα καταλαβαίνω, να τα λέω και να τα αγαπώ!»

Το Συναισθηματοδέντρο χαμογέλασε και της είπε:

    — «Τώρα ξέρεις, μικρή Φωτεινή… 

Και κάθε φορά που θα νιώθεις κάτι δυνατό, σταμάτα, σκέψου και πες: “Αυτό είναι συναίσθημα — και είναι εντάξει!”»