Benim adım Pamir. Sıcacık bir güneşin altında, upuzun sıralarda beyaz bir kozalak olarak büyüdüm. Yanımda binlerce kardeşlerim vardı. Hepimiz gökyüzüne uzanıp, "Ne olacağız acaba?" diye fısıldaşırdık. İşte hikâyem, bir ürünün üretim yolculuğu böyle başladı!

Bir gün, elinde büyük bir sepet olan Çiftçi Ayşe Teyze geldi. "Hazırsınız çocuklar," dedi gülümseyerek. O nazik ellerle, beni kozalağımdan ayırdı. Bu, Üretim sürecinin en tatlı anıydı. Toplandıktan sonra büyük bir kamyona bindik.

Tarladan sonra yolculuğumuz, gürültülü ve hareketli bir yere, yani fabrikaya oldu. Burada bir sürü makine vardı. Beni ve kardeşlerimi temizlediler, taradılar ve incecik ipliklere dönüştürdüler. Artık bir kumaş olma yolundaydım!

İplikler, büyük ve hızlı dokuma tezgâhlarında dans etti. Tak! Tuk! Tak! Tuk! İnanılmazdı! Kısa sürede, yumuşacık, bembeyaz bir kumaş rulosu olmuştum. Benden ne güzel bir şey yapılacağını merak ediyordum.

Kamyon "vınnn" diye yollara düştü. Burası Dağıtım süreciydi. Şoför amca neşeyle şarkılar söylüyordu. Tepeler aştık, şehirler geçtik. Tişörtlerin bir an önce alıcısına ulaşması gerekiyordu!