Uzak bir diyarda, tepelerin ardında küçük bir köy varmış.

Bu köyün adı Melodi Köyü’ymüş.

Her sabah kuşlar şarkı söyler, rüzgâr dans eder, derecik şırıldar, herkes mutluymuş.

Bir sabah köyde garip bir sessizlik olmuş.Ne kuş ötüyormuş, ne rüzgâr esiyormuş, ne de dere konuşuyormuş.

Köydeki herkes şaşırmış: “Nerede bizim melodimiz?”

Küçük Lina, elinde tencere kapağıyla annesine koşmuş.

“Anne, neden herkes sessiz?” diye sormuş.

Annesi iç çekmiş: “Ritim Rüzgârı gitmiş kızım... Onsuz müzik kayboldu.”

Lina hemen karar vermiş:

“Ben Ritim Rüzgârı bulup köyümüze geri getireceğim!”

Ormanda yürürken bir ses duymuş:

“Bip bip!”

Küçük bir serçe kanat çırpmış.

“Nereye gidiyorsun, Lina?”

“Ritmi Rüzgârı’nı bulmaya!”

Serçe gülmüş:

“Ben de gelirim! Belki birlikte şarkı söylersek, rüzgâr bizi duyar!”

İkisi birlikte melodili bir yolculuğa başlamışlar.

Bir dere kenarına varmışlar.

Dere ağlıyormuş:

“Suyum sesini kaybetti… Artık şırıl şırıl akamıyorum!”

Lina tencere kapağını almış:

“Tak-tık-tak-tık!”

Bip Bip de cıvıldamış:

“Cip-cip-cip!”

Dere gülümsemiş:

“İşte bu! Ritmi hissettim!”

Yola devam etmişler.

Taşların “tok tok”, yaprakların “fış fış”, ayakların “pat pat” sesleriyle orman bir orkestra gibi olmuş.