Yeni Bir Başlangıç

Kofi, ailesiyle birlikte uzak bir ülkeden Türkiye’ye yeni taşınmıştı. Küçük bir kasabada yeni okuluna başlayacaktı. Daha önce hiç bu kadar farklı bir yerde yaşamamıştı. Sokaklar, evler, insanlar ve diller… Hepsi ona yabancıydı. Okulun bahçesine girdiğinde kalbi hızlı hızlı atıyordu. “Acaba bana gülerler mi?” diye düşündü. Kofi sessizce bir köşeye oturdu. Kimseyle konuşmadan zilin çalmasını bekledi.

Sınıftaki Sessizlik

Öğretmen Ayla Hanım sınıfa girdiğinde, Kofi’yi fark etti. “Hoş geldin Kofi,” dedi gülümseyerek. Sınıf alkışladı ama Kofi sadece başını eğdi. Dersler başladı, herkes sırayla kendini tanıttı. Sıra Kofi’ye geldiğinde kısık bir sesle, “Ben Kofi,” diyebildi. Sınıfta bir sessizlik oldu. Bazı çocuklar onun adını anlamadı, bazıları da sadece merakla baktı. Kofi kendini küçücük hissetti.

Farklı Tatlar

Öğle yemeği vakti geldiğinde Kofi kantine gitti. Tepsisine pilav, yoğurt ve köfte konuldu. Ama Kofi, bu yemeklere alışık değildi. Evlerinde genellikle mısır lapası ve baharatlı sebzeler olurdu. Birkaç lokma aldı ama yutamadı. Yanındaki çocuk “Yemeğini neden yemiyorsun?” diye sordu. Kofi sessiz kaldı. O gün aç bir şekilde eve döndü.

Ev özlemi

Akşam annesi fark etti: “Kofi, neden yemeğini bitirmemişsin?”

Kofi başını önüne eğdi: “Okuldaki yemekler çok garip anne. Tadını sevmiyorum.”

Annesi gülümsedi. “Zamanla alışırsın oğlum. Her yerdeki yemek farklıdır ama hepsi sevgiyledir.”

Kofi annesinin sözlerini düşündü ama içi yine sıkılmıştı. “Keşke evde olsaydık,” diye mırıldandı.

Küçük Bir Yanlış Anlama

Ertesi gün resim dersinde öğretmen “Kendi ülkenizi çizin,” dedi. Kofi resmine turuncu ağaçlar, kırmızı evler ve renkli kıyafetli insanlar yaptı. Arkasındaki çocuk “Ama bizim ülkemiz öyle değil ki!” dedi.

Kofi’nin içi acıdı. Kalemini masaya koydu. “Ben yanlış yaptım galiba,” diye düşündü. Oysa ki o, kendi ülkesini çizmişti. Öğretmen yanına geldi, sessizce eğildi: “Bu resim harika, Kofi. Bize kendi dünyanı gösteriyorsun.” O anda Kofi’nin kalbinde küçük bir sıcaklık hissetti.

 İlk Gülümseme

Teneffüste Ayla öğretmen Kofi’yi yanına çağırdı. “Kofi, yarın okulda kültür günü yapacağız. İstersen sen de ülkeni tanıtabilirsin.”

Kofi şaşırdı. “Ben… anlatabilir miyim bilmiyorum.”

Öğretmen gülümsedi: “Birlikte hazırlarız, olur mu?”

Kofi başını salladı ama içinden “Yapamam ki,” diye geçirdi.