Για όλους όσους μαθαίνουν να μη φοβούνται το φως!

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα δάσος σκοτεινό,
ζούσε η Ίριδα, μια νυχτερίδα με τεράστια φτερά.
Ψηλά στον ουρανό πετούσε χαρούμενη όλη τη νύχτα
και θαύμαζε το φεγγάρι και τ’ αστέρια.

«Φλαπ! Φλαπ! Φλαπ!»
μπορούσες να ακούσεις τον ήχο του φτερουγίσματός της.

Όταν όμως έβγαινε ο ήλιος,
η Ίριδα έτρεχε στη σπηλιά της 
φωνάζοντας δυνατά:
«Πόσο σε φοβάμαι, ήλιε! 
Ούτε λεπτό δεν μπορώ να σε κοιτάξω!»

Ο ήλιος, με τις φωτεινές του ακτίνες, 
ζέσταινε το δάσος και τα ζώα,
και όλα τα πλάσματα χαιρόντουσαν τη μέρα —
όλα, εκτός από έναν παράξενο λαγό, που αγαπούσε τη νύχτα πιο πολύ από τη μέρα, τον λέγανε Φρίξο.

Εεε, τι κάνεις εκεί πάνω;» φώναξε τρομαγμένος.
«Πώς μπορείς να στέκεσαι έτσι… ανάποδα;»

Ακούστηκε μια λεπτή, τρεμάμενη φωνούλα:
 «Γεια σου! Με λένε Ίριδα. Είμαι νυχτερίδα!
Έτσι μας αρέσει να καθόμαστε, ανάποδα!»

Ένα βράδυ, ο Φρίξος, πήγε στον αγαπημένο του κορμό και κοίταξε τον ουρανό.
Είδε το φεγγάρι να λάμπει και είπε ψιθυριστά:«Τι όμορφη που είναι η νύχτα…»
Ξαφνικά, κάτι φτερούγισε πάνω από το κεφάλι του!«Φλαπ, φλαπ, φλαπ!»

Η Ίριδα άνοιξε τα μεγάλα της φτερά
και κατέβηκε από το κλαδί κοντά στον Φρίξο.
«Εσύ ποιος είσαι; Δεν σε έχω ξαναδεί!»

Ο Φρίξος θαύμασε τα φτερά της.
 «Εγώ είμαι ο Φρίξος ο λαγός!
Μου αρέσει να έρχομαι εδώ τη νύχτα,
να κάθομαι και να βλέπω το φεγγάρι και τ’ αστέρια!»

«Ω! Τι όμορφο!» είπε η Ίριδα.
 «Νόμιζα πως όλοι οι λαγοί αγαπούν τη μέρα!»

«Όχι εγώ», είπε γελώντας ο Φρίξος.
 «Ο ήλιος με κουράζει! Εσύ πάλι γιατί κρύβεσαι όταν ξημερώνει;»

Η Ίριδα κατέβασε το κεφαλάκι της.
 «Το φως με τρομάζει λίγο… Είναι πολύ δυνατό για μένα.»

Έτσι κάθισαν οι δυο τους κάτω από το φεγγάρι
 και μίλησαν  όλη τη νύχτα και για πολλές νύχτες ακόμα.
 Η νυχτερίδα έλεγε στον Φρίξο για τις ουράνιες περιπέτειες της,
κι εκείνος της έλεγε ιστορίες για τα λουλούδια που ανθίζουν τη μέρα.

Ώσπου μια νύχτα, ο άνεμος φύσηξε δυνατά,
ο ουρανός γέμισε σύννεφα και ξέσπασε καταιγίδα...
Ο Φρίξος έτρεχε να βρει καταφύγιο,
όμως το νερό πλημμύρισε την τρύπα του.

«Βοήθεια!» φώναξε.
Η Ίριδα τον είδε και χωρίς να το σκεφτεί,
άνοιξε τα φτερά της και πέταξε μέσα στη βροχή.
«Θα σε βοηθήσω!» του φώναξε.
Και με τα φτερά της τον σκέπασε από τη βροχή.

Όταν ο ουρανός καθάρισε και ο ήλιος βγήκε ξανά,
ο Φρίξος κοίταξε την Ίριδα και της είπε:
«Είσαι ακόμα εδώ, εδώ έξω, στον ήλιο για μένα!»

«Ναι», χαμογέλασε εκείνη,
«και ξέρεις κάτι; Δεν είναι τόσο τρομακτικός τελικά!»

Από τότε...

Κάθε πρωί, η Ίριδα βγαίνει για λίγο από τη σπηλιά
 και κάνει μικρούς κύκλους στον ουρανό πριν κρυφτεί.