Γιώργης Παυλόπουλος 

                        Τα αντικλείδια

                  Ο Γιώργης Παυλόπουλος (1924-2008), ποιητής της α'                                     μεταπολεμικής γενιάς, γεννήθηκε στον Πύργο της Ηλείας, 

                  στις 22 Ιουνίου 1924 και πέθανε στις 26 Νοεμβρίου 2008 στη γενέτειρά του όπου ζούσε μόνιμα. Πρωτοδημοσίευσε ποιήματά του το 1943, στο περιοδικό "Οδυσσέας", που εξέδιδε με φίλους του στον Πύργο. Ποιήματα και κείμενά του δημοσιεύτηκαν σε πολλά ελληνικά και ξένα λογοτεχνικά έντυπα και ανθολογίες.

                         Δήμητρα Χριστοδούλου 

                      Για ένα παιδί που κοιμάται

Νύχτα. Η κίνηση αραιή στη λεωφόρο.

Μες στο κλειστό, το φωτισμένο εργοστάσιο,

Οι μηχανές, αποσταμένες μα άγρυπνες,

Επιβλέπουν σαν άκακοι γίγαντες

Τον ύπνο του μικρού. Στριμωγμένος

Κοντά στη σκάρα του ατμού,

Με του αδερφού του το παλτό σκεπασμένος

Ξεκουράζεται.

Όλη τη μέρα δουλεύει στα φανάρια

Σκουπίζει τζάμια βιαστικά με το κόκκινο.

Εισπράττει κέρματα ή την εύλογη αγανάκτηση. Περιμένει το επόμενο φανάρι.

Τίμια κερδίζει έτσι το ψωμί

Και το μερίδιο του νυχτοφύλακα,

Που τον αφήνει να κοιμάται εκεί μέσα.

Τα χιονισμένα βουνά της πατρίδας του,

Τα χέρια της μάνας του που τύλιγαν γύρω του

Γυναίκειο μαντίλι για το κρύο,

Το δάσκαλο που πληρωνότανε με γάλα

Μόλις θυμάται.

Θυμάται κάτι ελληνικά από το στόμα του,

Που τώρα εδώ ακούγονται αλλιώτικα.

Όχι σαν βότσαλα γυαλιστερά μεγάλης θάλασσας,

Όχι σαν ποδοβολητό του αλόγου

Ενός ανίκητου στρατηλάτη,

Αλλά να, σαν τα κέρματα στην τσέπη,

Σαν το φτύσιμο στο βλέμμα του πελάτη.

Καμιά φορά πιο εγκάρδια

Σαν τούτο δω το βουητό της σκάρας,

Που όλο ανεβάζει το θερμό ατμό.

             Η Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου ανήκει στην ποιητική γενιά του ΄70.              Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Σπούδασε νομικά και φιλολογία.              Εργάστηκε στη  Μέση Εκπαίδευση ως φιλόλογος.

Στην  ελληνική λογοτεχνία  παρουσιάστηκε το 1974 με την ποιητική συλλογή «Τα άλογα του Μυροβλήτου». Η ποίησή της είναι υπαρξιακή και  εικονοπλαστική. Η θεματολογία συνδέεται  με το κοινωνικό «γίγνεσθαι» και διακρίνεται ο βαθύς προβληματισμός της δημιουργού  για τα κοινά.

Όπως δηλώνει η ίδια, «Η ποίηση δεν είναι «ασχολία», είναι άσκηση μιας απαιτητικής τέχνης εφ’ όρου ζωής».