Αφιερωμένο στα μικρά μου σκαντζοχοιράκια της Μαγικής τάξης

Σχ.έτος 2025-26

κ. Βάσω

Σε ένα νηπιαγωγείο μέσα στο δάσος, ζούσε ένα μικρό σκαντζοχοιράκι που το έλεγαν Αγκαθάκη. 

Ο Αγκαθάκης ήταν πολύ καλό παιδί, αλλά είχε ένα πρόβλημα: όταν θύμωνε, ένιωθε τα αγκάθια του να φουσκώνουν και να σηκώνονται σαν κόκκινες σημαίες θυμού! Ήθελε να χτυπήσει ή να φωνάξει δυνατά.

Μια μέρα, ο Αγκαθάκης έφτιαχνε τον πιο ψηλό πύργο του κόσμου με το αγαπημένο του, κίτρινο τουβλάκι. 

Ξαφνικά, το αλεπουδάκι, ο Φώτης, ήρθε και άρπαξε το κίτρινο τουβλάκι χωρίς να ρωτήσει!

Ο Αγκαθάκης ένιωσε αμέσως μια καυτή φωτιά να ανεβαίνει στην κοιλιά του. Τα χέρια του έσφιξαν γροθιές. Τα αγκάθια του φούσκωσαν, έτοιμα να τρυπήσουν!

Τότε, θυμήθηκε τη συμβουλή της σοφής κουκουβάγιας, της κυρίας Βάσως: "Όταν τα αγκάθια φουσκώνουν, θυμήσου την Ανάσα του Μπαλονιού!"

Ο Αγκαθάκης σταμάτησε. Έκλεισε τα ματάκια του και δοκίμασε:

Με κάθε εκπνοή, τα αγκάθια του κατέβαιναν όλο και πιο πολύ. Η κόκκινη φωτιά στην κοιλιά του έγινε ένα μικρό, χλιαρό ποτάμι.

Όταν άνοιξε τα μάτια του, ο Αγκαθάκης δεν φώναξε. Κοίταξε τον Φώτη και είπε με σταθερή, ήρεμη φωνή:

"Φώτη, είμαι θυμωμένος που πήρες το τουβλάκι μου χωρίς να ρωτήσεις. Το χρειάζομαι για τον πύργο μου."

Ο Φώτης, βλέποντας τον Αγκαθάκη τόσο ήρεμο, ένιωσε άσχημα.

"Συγγνώμη Αγκαθάκη. Πάρ' το πίσω."

Ο Αγκαθάκης χαμογέλασε και πρότεινε: "Θέλεις να το χρησιμοποιήσεις κι εσύ; Μπορούμε να φτιάξουμε έναν ακόμα πιο ψηλό πύργο, μαζί!"

Και έτσι, ο Αγκαθάκης έμαθε το μυστικό: Είναι ωραίο να νιώθεις όλα τα συναισθήματα, αλλά όταν ο θυμός φουσκώνει,η"Ανάσα του Μπαλονιού!" τον ξεφουσκώνει.

                Τέλος 1ης ιστορίας με την τεχνική "Ανάσα μπαλονιού" (εισπνοή από τη μύτη φουσκώνω  ένα μπαλόνι μέσα στην κοιλιά μου εκπνοή από το στόμα ξεφουσκώνω το μπαλόνι στην κοιλιά μου)

                          2η        

      Ιστορία 

       Μια άλλη μέρα μέσα στο  καταπράσινο δάσος,ο Αγκαθάκης ήταν  πολύ χαρούμενος κι έπαιζε  με τους φίλους του, το λαγουδάκι τον Άρη και την αλεπουδίτσα τη Λένα. 

  Ο Αγκαθάκης είχε πολλά, πολλά αγκάθια στη ράχη του. Τα περισσότερα ήταν μαλακά και χνουδωτά. Όμως,  όπως θυμάστε κάθε φορά που ο Αγκαθάκης θύμωνε, συνέβαινε κάτι μαγικό και καθόλου ωραίο:

Ο θυμός του γινόταν σαν ένα γκρίζο, καυτό σύννεφο μέσα στην κοιλιά του. Και όταν αυτό το σύννεφο μεγάλωνε πολύ, τα αγκάθια του Αγκαθάκη σκλήραιναν και πετάγονταν έξω!

Μια μέρα, ο Άρης το λαγουδάκι πήρε κατά λάθος τον κόκκινο κύβο του Αγκαθάκη.

— «Δικό μου είναι!» φώναξε ο Αγκαθάκης.

Το γκρίζο σύννεφο μέσα του μεγάλωσε. Φσσσστ! Τα αγκάθια του έγιναν αιχμηρά σαν βελόνες. Χωρίς να το θέλει, κούνησε τη ράχη του και χτύπησε λίγο τον Άρη.

Ο Άρης έκλαψε. Η Λένα φοβήθηκε και έφυγε τρέχοντας. Ο Αγκαθάκης έμεινε μόνος με τα αγκάθια του να πονούν, όχι μόνο τους άλλους, αλλά και τον ίδιο.

Η σοφή κουκουβάγια, η κυρία Βάσω, είδε τι έγινε. Προσγειώθηκε δίπλα του και είπε με γλυκιά φωνή:

— «Αγκαθάκη, όταν νιώθεις το γκρίζο σύννεφο να έρχεται, θυμήσου. Δεν χρειάζεται να πετάξεις τα αγκάθια σου. Πρέπει να διώξεις το σύννεφο».

— «Πώς, κυρία Βάσω;» ρώτησε ο Αγκαθάκης με λύπη.

— «Με τη μαγική ανάσα του ανέμου», είπε η κουκουβάγια.

Η κυρία Βάσω έδειξε στον Αγκαθάκη πώς να πάρει μια πολύ βαθιά ανάσα, σαν να μύριζε το ωραιότερο λουλούδι. (Εισπνοή) Και μετά να φυσήξει δυνατά, σαν να έσβηνε ένα κεράκι γενεθλίων. (Εκπνοή)

Τρεις φορές το έκανε ο Αγκαθάκης:

1.εισπνοή :μύρισε το λουλούδι

    εκπνοή :έσβησε το κερί

2.εισπνοή :μύρισε το λουλούδι

    εκπνοή :έσβησε το κερί

3.εισπνοή :μύρισε το λουλούδι

    εκπνοή :έσβησε το κερί

Το γκρίζο σύννεφο άρχισε να μικραίνει και να φεύγει από την κοιλιά του. Και τι έκπληξη! Τα αγκάθια του άρχισαν να γίνονται πάλι μαλακά και χνουδωτά.

Όταν πια ήταν ήρεμος, πήγε στον Άρη.

— «Άρη, συγγνώμη που σε χτύπησα. Ο θυμός μου με έκανε να σκληρύνω γιατί μου πήρες τον κύβο που έπαιζα »

— «Εντάξει , Αγκαθάκη», είπε ο Άρης. «Θες να παίξουμε μαζί;»

Ο Αγκαθάκης έμαθε: Όταν ο θυμός έρχεται, δεν χρειάζεται να χτυπάμε. Απλώς παίρνουμε τη μαγική ανάσα του ανέμου και λέμε με λέξεις τι μας θύμωσε.

Και έτσι, ο Αγκαθάκης έπαιξε ξανά με τους φίλους του, με τα αγκάθια του μαλακά και την καρδιά του χαρούμενη.

          ΤΕΛΟΣ 2ης ιστορίας

 του Αγκαθάκη  όπου έμαθα την τεχνική "Ανάσα του ανέμου" ("μυρίζω ένα λουλούδι και σβήνω ένα κερί")

         3η

     Ιστορία

 Ο Αγκαθάκης και οι Μεγάλες Βουτιές εκτόνωσης  Θυμού

Στο καταπράσινο δάσος, ο Αγκαθάκης, ο μικρός σκαντζόχοιρος, είχε μάθει να παίρνει τη μαγική "Ανάσα του Ανέμου"  και την "Ανάσα του μπαλονιού" όταν θύμωνε. Κι αυτό τον βοηθούσε πολύ! Τα αγκάθια του γίνονταν πάλι μαλακά.

Όμως, μερικές φορές, ο θυμός του ήταν τόσο μεγάλος, τόσο δυνατός, που καμία ανάσα δεν έφτανε. Ο θυμός γινόταν σαν ένα ηφαίστειο μέσα του που ήθελε να εκραγεί!

Μια ηλιόλουστη μέρα, ο Αγκαθάκης έφτιαχνε έναν ψηλό πύργο με πολύχρωμα τουβλάκια. Ήταν σχεδόν έτοιμος! Τότε, ο Ποντικούλης, ο μικρός ποντικός, που έτρεχε βιαστικά, σκόνταψε και... ΚΡΑΑΑΑΑΚ! Ο πύργος κατέρρευσε σε χίλια κομμάτια!

Ο Αγκαθάκης ένιωσε το ηφαίστειο να βράζει. Τα αγκάθια του πετάχτηκαν έξω πιο γρήγορα από ποτέ! Χωρίς να το σκεφτεί, κούνησε τη ράχη του δυνατά, χτύπησε τον Ποντικούλη, και μετά άρπαξε ένα άλλο τουβλάκι και το πέταξε με δύναμη, με αποτέλεσμα να σπάσει ένα μικρό ξύλινο ζωάκι που έφτιαχνε η Λένα η αλεπού.

Η σοφή κουκουβάγια, η κυρία Βάσω, που καθόταν σε ένα κλαδί, κατέβηκε δίπλα του.

— «Αγκαθάκη», είπε με ήρεμη φωνή. «Ο θυμός σου είναι σαν ένα μεγάλο κύμα που έρχεται και θέλει να σε παρασύρει. Η ανάσα βοηθάει τα μικρά κυματάκια. Για τα μεγάλα κύματα, χρειαζόμαστε μεγάλες βουτιές εκτόνωσης ».

— «Μεγάλες βουτιές;» ρώτησε ο Αγκαθάκης, που είχε αρχίσει να ηρεμεί λίγο.

— «Ναι», είπε η κυρία Βάσω. «Όταν νιώθεις το ηφαίστειο να βράζει, μπορείς να κάνεις κάτι άλλο εκτός από το να χτυπήσεις ή να χαλάσεις. Έλα να σου δείξω».

Η Βουτιά του Μαξιλαριού: 

«Όταν νιώσεις ότι θες να χτυπήσεις, βρες κάτι μαλακό, σαν ένα μαξιλάρι, και χτύπα το όσο δυνατά θέλεις! Φαντάσου ότι το μαξιλάρι είναι το γκρίζο σύννεφο ή το ηφαίστειο».

Η Βουτιά του Τσαλακώματος: 

«Αν πάλι  νιώσεις ότι θες να χαλάσεις κάτι, πάρε ένα παλιό χαρτί ή μια εφημερίδα και τσαλάκωσέ το με όλη σου τη δύναμη. Μετά μπορείς να το πετάξεις σε έναν κάδο».

Η Βουτιά του Χορού/Τρεξίματος: 

«Αν ο θυμός σου σε κάνει να θες να τρέξεις ή να φωνάξεις, πήγαινε σε ένα ανοιχτό μέρος έξω στην αυλή και τρέξε όσο πιο γρήγορα μπορείς, ή χόρεψε ένα θυμωμένο χορό. Άσε το σώμα σου να εκτονώσει τον θυμό».

Ο Αγκαθάκης σκέφτηκε: «Αυτό ακούγεται πολύ πιο καλό από το να χτυπάω τους φίλους μου ή να χαλάω τα παιχνίδια τους!»

Πήγε στον Ποντικούλη και στη Λένα. «Συγγνώμη Ποντικούλη που σε χτύπησα. Συγγνώμη Λένα που σου χάλασα το ζωάκι. Ο θυμός μου ήταν σαν ένα ηφαίστειο και δεν ήξερα τι να κάνω».

Ο Άρης το λαγουδάκι ήρθε κοντά. «Δεν πειράζει, Αγκαθάκη. Μπορούμε να φτιάξουμε ξανά τον πύργο μαζί».

Ο Αγκαθάκης έμαθε ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να διώχνεις τον θυμό. Η ανάσα βοηθάει, αλλά για τον μεγάλο θυμό, οι μεγάλες βουτιές εκτόνωσης είναι αυτές που σε βοηθούν να μην πληγώσεις κανέναν.

Και από εκείνη τη μέρα, όταν ο Αγκαθάκης ένιωθε τον θυμό να βράζει, έτρεχε να κάνει μια "βουτιά": είτε χτυπούσε ένα μαξιλάρι, είτε τσαλάκωνε ένα χαρτί, είτε έτρεχε με όλη του τη δύναμη, αφήνοντας τα αγκάθια του μαλακά και έτοιμα για αγκαλιές και παιχνίδια.

                 Τέλος 3ης      

Ιστορίας,  που ο Αγκαθάκης  έμαθε να εκτονώνει τον θυμό του με τις βουτιές εκτόνωσης θυμού