Μια όμορφη φθινοπωρινή ημέρα, σε ένα δημοτικό σχολείο στους Ελαιώνες της Θεσσαλονίκης, μία ομάδα μαθητών αποφάσισε να φτιάξει ένα ρομπότ για τον Διαγωνισμό Ρομποτικής και Τεχνολογίας.

    -«Θα τον πούμε Ρομποτούλη!» φώναξε ο Ορέστης.

  -«Ναι! Και θα είναι ο καλύτερος βοηθός της τάξης!» συμπλήρωσε η Ελένη.

Μπήκαν, λοιπόν, στο διαδίκτυο και έψαξαν

 οδηγίες για να κατασκευάσουν το ρομποτάκι 

τους. Πήγαν στην αίθουσα πληροφορικής και 

μαζί με την κυρία τους συναρμολόγησαν τα 

καλώδια, τα κουμπιά, τους διακόπτες, 

τις κεραίες, τις μπαταρίες και την οθόνη.

Στη συνέχεια, ήρθε η ώρα του προγραμματισμού! Τα παιδιά έδωσαν στο ρομπότ τις κατάλληλες εντολές για να δουλέψει. Μετά από πολλή δουλειά, τα κατάφεραν!

 Ο Ρομποτούλης άναψε τα λαμπάκια του 

και είπε με ρομποτική φωνή:

    -«Γεια σας, παιδιά! Είμαι ο Ρομποτούλης!». 

Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν!

Ο Ρομποτούλης, για όσο καιρό θα έμενε 

με τους μαθητές μέσα στην τάξη, θα είχε 

και κάποιες υποχρεώσεις. Θα έφτιαχνε 

τις βλάβες στον υπολογιστή, θα βοηθούσε

 τα παιδιά με τις τσάντες τους και 

τα πράγματά τους, θα τους θύμιζε την ώρα για διάλειμμα, θα τακτοποιούσε τα βαλιτσάκια των εικαστικών, θα βοηθούσε τη δασκάλα με τα καθήκοντα!

                   Μία Τρίτη πρωί, στο πρώτο διάλειμμα, τα παιδιά έπαιζαν                             κυνηγητό στην αυλή. Ξαφνικά, ο Νίκος σκόνταψε στο χόρτο

                       και χτύπησε το πόδι του! 

                Τότε, οι συμμαθητές του στενοχωρήθηκαν και έτρεξαν να τον βοηθήσουν. Ο Ρομποτούλης, όμως, έμεινε ακίνητος.

-«Μα καλά Ρομποτούλη, γιατί δε βοηθάς κι εσύ τον Νίκο; Δε βλέπεις ότι πονάει ο καημένος;», τον ρώτησαν τα υπόλοιπα παιδιά. Ο Ρομποτούλης άνοιξε τα λαμπάκια του και απάντησε:

 -«Μα εγώ δεν έχω συναισθήματα! 

Δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει «πονάω»! 

Θέλετε μήπως να φωνάξω την κυρία 

για να σας βοηθήσει;»

Τα παιδιά κοιτάχτηκαν με απορία. 

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβαν 

πως το ρομπότ δεν είχε καρδιά, δεν είχε

συναισθήματα - είχε μόνο προγράμματα.