Βρισκόμαστε στο έτος 2125 μ.Χ. Οι άνθρωποι δεν ζουν πια στη Γη. Ο πλανήτης έχει κουραστεί. Είναι σκεπασμένος με παλιά κινητά, χαλασμένα τάμπλετ, τηλεοράσεις, καλώδια και μηχανήματα που κανείς δεν χρησιμοποιεί πλέον. Η Γη μοιάζει λυπημένη και άρρωστη. 

        Γι’ αυτό ζούμε μέσα σε ένα μεγάλο, φωτεινό διαστημόπλοιο,  την Σελήνη ΙΙ, που πλέει στον ουρανό σαν σπίτι μακριά από τη Γη. Εκεί μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε, παίζουμε και περιμένουμε πάντα την ημέρα που θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε.

       Και παρόλο που φύγαμε, δεν αφήνουμε τη Γη μόνη της. Της αφήνουμε φίλους.

  Κάτω στη Γη, δουλεύουν μικρά ρομποτάκια που καθαρίζουν, ταξινομούν και ανακυκλώνουν.
Πιο γενναίος απ’ όλους είναι ο μικρός Γουόλυ. Καθημερινά ψάχνει ανάμεσα στα σκουπίδια, βρίσκει ό,τι μπορεί να σωθεί και το βάζει στη σωστή θέση.

     Δίπλα του βρίσκεται και η Εύα, η εξερευνήτρια-ρομπότ που αναζητά σημάδια ζωής. Όμως όσο ψάχνει, δεν βρίσκει ποτέ τίποτα… μέχρι σήμερα.

   Ο Γουόλυ ψάχνει μέσα σε έναν σωρό από σπασμένα εξαρτήματα και παλιά μηχανήματα. Ξαφνικά σταματά και βλέπει κάτι να ξεπροβάλλει μέσα από ένα παλιό ψυγείο.

   Ένα μικρό, πράσινο φυτό! Ζωντανό... Αληθινό... Το πρώτο που βλέπει η Γη εδώ και εκατό χρόνια.

    Ο Γουόλυ το κρατά προσεκτικά και τρέχει να το δείξει στην Εύα. Μαζί στέλνουν σε εμάς ένα μήνυμα... 

«Επιστρέψτε! Η Γη ξυπνά!»

    Γεμίζουμε ενθουσιασμό. Η καρδιά μας χτυπά δυνατά. Πρέπει όλοι να επιστρέψουμε στον πλανήτη μας.