Στη συνέχεια, μιλήσαμε για μια δύσκολη εποχή, τη χούντα , όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ελευθερία. 

    Έπειτα, γράψαμε τη δική μας ιστορία και τη ζωγραφίσαμε, για να θυμόμαστε πόσο σημαντικό είναι να έχουμε φωνή και ελευθερία.

Η ψηφοφορία 

των παιχνιδιών

    Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό ζούσαν πολλά παιδιά που αγαπούσαν το παιχνίδι.

     Κάθε μέρα έπαιζαν μαζί στην αυλή του σχολείου τους.  

Κάποια μέρα όμως άρχισαν να τσακώνονται για το ποιο παιχνίδι θα παίξουν.

    Κάποια μέρα όμως άρχισαν να τσακώνονται για το ποιο παιχνίδι θα παίξουν.

    Κάποια παιδιά ήθελαν να παίξουν ποδόσφαιρο, κάποια άλλα μπάσκετ . Κανένα παιδί δεν ήθελε να κάνει πίσω.

ε

    Τότε, η δασκάλα τους πλησίασε και τους είπε: «Υπάρχει τρόπος να παίξετε όλοι μαζί και να αποφασίσετε χωρίς να μαλώνετε. Θα κάνετε ψηφοφορία!»

ζ

    Τα παιδιά δεν ήξεραν τι είναι ψηφοφορία, οπότε η δασκάλα τους εξήγησε: « Κάθε παιδί λέει ποιο παιχνίδι θέλει περισσότερο. Το παιχνίδι που θα διαλέξουν οι περισσότεροι, θα παίξουν πρώτα. Έτσι όλοι θα έχουμε λόγο!»

η

    Έκαναν λοιπόν ψηφοφορία. Τα χεράκια σηκώθηκαν για να δείξουν την επιλογή τους: ποδόσφαιρο ή μπάσκετ.

θ

    Τελικά, οι περισσότεροι ήθελαν μπάσκετ.

    Τα παιδιά έπαιξαν μπάσκετ και μετά ποδόσφαιρο.  Όλοι χάρηκαν, γιατί κατάλαβαν πως, όταν ακούμε ο ένας τον άλλον, τα παιχνίδια γίνονται πιο όμορφα. 

    Τότε η δασκάλα χαμογέλασε και είπε:      «Βλέπετε; Με τη βοήθεια της ψηφοφορίας, όλοι μπορούν να πουν τι σκέφτονται. Αυτό είναι δημοκρατία!»

    Και τα παιδιά κατάλαβαν ότι η δημοκρατία δεν είναι μόνο για τα παιχνίδια. Το είδαν όταν με την ψηφοφορία άκουγαν ο ένας τον άλλον και αποφάσιζαν όλοι μαζί. 

     Κι από τότε, κάθε φορά που δυσκολεύονταν να συμφωνήσουν, έκαναν όλοι μια μικρή ψηφοφορία.             Κι έτσι ζούσαν χαρούμενα στο μικρό τους χωριό.

    «Και ξέρετε κάτι ακόμα;» είπε η δασκάλα. «Πριν πολλά χρόνια, οι μεγάλοι άνθρωποι ήθελαν κι αυτοί να ακουστεί η φωνή τους.       

    Γι' αυτό έγινε το Πολυτεχνείο: για να θυμόμαστε πόσο σημαντικό είναι να έχουμε ελευθερία και να ακούμε ο ένας τον άλλον.»   

          Ζωγραφίζουμε τη Δημοκρατία

 και το Πολυτεχνείο

Συγγραφείς και εικονογράφοι:

Δήμητρα,     Βασίλης , Έλλη, Αντώνης, Νίκος, Αναστασία Δ., Στέλλα ,   Φίλιππος, Αναστασία Κ., Ίλιον, Θωμάς, Κατερίνα, Λυδία , Άννα, Έσθερ,

 Μιχάλης, Γιώργος Π., Αλεξάνδρα, Όλγα, Ίριδα, Μάριος,    Στέφανος, Ευαγγελία,   Γιώργος Φ., Ραφαήλ  

Επιμέλεια:  Η   δασκάλα της τάξης,   Σοφία Τερζή