Bu benim rüyam... Yani diyorum ki şöyle kabuslar yerine ışıltılı, parlak ve görkemli yıldızları görsem. Olmaz mı? Benim gözlerim ailemin dediği gibi ışıksız olmasaydı belki yıldızları görebilirdim. Bir hırsız benim gözlerimdeki ışıltıyı çalmış. Yani en azından annem ve babam böyle söylüyor. Gözlerim açık gibi görünse bile içindeki ışıklar sönmüş, perdeleri kapalıydı. İşime yarayacak, etrafı gösterecek alet var mıydı? Varsa da haberimin olmadığı kesindi. Anneme veya babama sorarak zaman kazanır mıydım yoksa kayıp mı ederdim? 

Tabletimi aramakla ve soruyu yazmakla  100 yıl geçeceği kesindi. Bunu düşünürken de zaman kaybı olduğunu hatırlamam zaman aldı. Annee babaaa! Az gelir misiniiz? dedim. Onlardan önce tatlı köpeğim Tobias geldi. Ondan sonra ablalarım, ağabeylerim ve anne babam geldi. Onlara sorunca herkes güldü. Sonra annem: Üzgünüm... dedi. Elime çubuğumu aldım. Ve yürümeye başladım. 20 dakika sonra yatağıma yattım ve saatlerce hayal kurdum. Neyi mi? Ailemin yüzlerinin nasıl olduğunu. En merak ettiiğim şeylerden biri canlı ve cansız varlıkların nasıl göründüğüdür.

Mesela annemi böyle:

Babamı böyle:

Ağabeylerimi ve ablalarımı bu şekilde düşündüm:

Bende böyleyim:

Görememek hissedememek değildir derim hep içimden. Ama ne bileyim... Hani göremiyorsun ya sanki hiçbir şeyi hissedemiyorsun gibi geliyor. Duymasam ya da konuşamasam birşey olmaz da...  Göremeyince daha kötü bence. Saat akşam 9. Benim uyuma saatim 9 aslında. Ama uyumak istemiyorum. Yıldızları hayal etsem mi? Olur mu acaba, akşam akşam her hayal kurduğumda kabus görüyorum da... Bilmiyorum. Belki bu akşam o yıldızları görebilirim rüyamda. Kim bilebilir ki... Daha kendi istediğim rüyaları göremezken nasıl kendi karar verdiğim yani kararlaştırdığım rüyaları göreceğim? Kim bilir belki de görürüm... 

Şimdi... Hayır gerçekten şimdi uyumak istiyorum, son bir kez kalkıp annemi çağırdım ve geldiğini hissedince iyi geceler diledim.