Ο Οκτώβρης είχε ξεκινήσει και τα κίτρινα φύλλα των δέντρων έπεφταν πάνω στην υγρή γη. Σιγά σιγά μία – μία οι σταγόνες της βροχής συναντούσαν το έδαφος. 

Η κυρία Ευδοκία μιλούσε στους μαθητές της για την έκπληξη που τους είχε ετοιμάσει. 

-Παιδιά μου, σήμερα σας έχω μία έκπληξη! 

-Τι έκπληξη κυρία; ρώτησαν όλοι οι μαθητές με απορία. 

-Σήμερα - 5 Οκτωβρίου - γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών και σκέφτηκα να καλέσω έναν δάσκαλο, τον κ. Αντώνη.  Όμως την 1η Οκτωβρίου ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων και γι΄αυτό τον λόγο ο κ. Αντώνης είναι η ιδανική επιλογή. 

Τότε στην τάξη μπήκε ένας ηλικιωμένος κύριος με άσπρα μαλλιά και βαθιές ρυτίδες στο πρόσωπο και στα χέρια. Το βλέμμα του ήταν θολό και τα μάτια του δεν εστίαζαν με ακρίβεια. Η όψη του   ήταν κουρασμένη και σχεδόν τρομαγμένη. Κρατούσε ένα λευκό μπαστούνι και περπατούσε αργά με μικρά βήματα. Δίπλα του στεκόταν ένα σκυλί λαμπραντόρ με σκούρο καφέ τρίχωμα, όρθια αυτιά και ουρά που κουνιόταν πέρα δώθε.

-Καλώς ήρθατε στην τάξη μας κ. Αντώνη, είπε η δασκάλα στον παράξενο καλεσμένο. 

-Καλημέρα, παιδιά! Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση, απάντησε ο κ. Αντώνης με αδύναμη φωνή. 

-Ο κ. Αντώνης θα μας μιλήσει για τον πόλεμο του 1940, είπε η δασκάλα στους μαθητές.

-Μη φοβάστε, παιδιά μου, δεν θέλω να σας τρομάξω αλλά να σας διηγηθώ την ιστορία μου  για να αγαπήσετε την ειρήνη περισσότερο, είπε ο ηλικιωμένος κύριος.