KİTABIN YAZARLARI

SİDAL DURMAZ

CLAUDİA BİRGAOANU

İREM NUR DAĞLIOĞLU

MERVE ÇOLAKSEL

PINAR ALTUNDAĞ

MELİHA KEBELİ

ARION DANIELA

ANTONIA SALA

             KAĞIT        ATIKLARI

SİDAL DURMAZ

ÇÖPTE Mİ, YOKSA YENİ BİR HAYATTA MI?

Ben bir kağıt parçasıyım. Bugün çöpe atıldım ve miktarı ne kadar merak ediyorum. Elli yıl sonra iki farklı şey olabilir.

Kimse beni geri dönüştürmezse, 50 yıl sonra bile hayatta kalabiliyoruz bir çöplükte olabilirim. Çamur içinde kalabilir, yağmurda ıslanabilir, rüzgarda savrulabilirim. Küçük kesintiyi ama yine de topraktan tamamen vazgeçmem.

Ama geri dönüşmüş, geleceğim çok farklı olabilir! Yeni bir defter, bir kitap sayfası, hatta bir çocuğun oyuncağını içeren bir kutu bile olabilirim. Tekrar işe yarayabilirim; mutlu bir kağıt parçası.

Geleceğimi çöplükte yaşamak istiyorum. İnsanlara yardım eden bir gazete olmak istiyorum!

         KAĞITLARIN GİZEMLİ DÜNYASI

Yıl 2076. 10 yaşındaki Can, okul çıkışı büyükbabasının tavan arasında ilginç bir kutu buldu. 

Kutunun içinde sararmış, kenarları kıvrılmış kağıtlardan yapılmış eski bir kitap vardı. 

Can, hayatında hiç gerçek bir "kitap" görmemişti!

O günlerde okullar "Işıklı Ekranlar" ile eğitim yapıyodu. Kağıt, artık tarih olmuştu.

Can hemen büyükbabasının yanına koştu. "Dede, bak ne buldum! Bu kağıtlar neden bu kadar eski ve kirli?"

Büyükbabası gülümseyerek gözlerini düzeltti ve şöyle dedi:

"Ah evlat, o senin 'eski' dedin şey, 50 yıl önce dünyada çok yoran bir sorundu. O zamanlar insanlar defterini kullanır, sonra çöpe atar, ormanları ise kağıt yapmak için keserlerdi."

KAĞITLAR NASIL SİHİRBAZ OLDU

Can şaşkınlıkla sordu: "Peki şimdi neden kağıt çöpü yok?"

Büyükbabası, cebinden ince, ipek gibi yumuşak ve üzerinde küçük ışıklar yanan bir not kağıdı çıkardı.  "Bak Can, artık kağıtlar birer 'Sihirli Tohum' gibi. İşimizin bittiği bu kağıt bir saksıya ortaya koyuyoruz. Birkaç saat içinde kağıt, yeşilliklere karışıp gübreleniyor ve Küçük tohumlar sayesinde küçük, mis çiçekleri çiçekleri açılıyor!

Can gözlerine inanamadı.  

Artık dünyada kağıt çöpleri yoktu. Kağıdı ya bir çiçeğe dönüşüyor ya da tekrar işlenip terteniz bir enerjiye dönüşüyordu.

 Yani, 50 yıl önce bir "atık" olan şey, bugün doğayı besleyen bir "hediye" olmuştu.

O gün sonra Can, artık her şeyi geri dönüştürmenin ve doğaya iyi bakmanın, farklı dünyaya ne kadar güzelleştirilebileceği. 

Sence senin odasındaki kağıtlar da gelecekte bir gün çiçek açan bir ağaca dönüşseydi, ama nasıl bir ağaç olacaktı? Çiçeklerinin rengi ne olurdu?

Claudia BÎRGĂOANU

ÇÖPTE Mİ, YOKSA YENİ BİR HAYATTA MI?

        Salut! Numele meu este Matei și am 10 ani. Astăzi am găsit o bucată de metal ruginită pe jos. Arăta ca o jucărie stricată. Tata mi-a spus că se numește „deșeuri metalice”. Am început să mă întreb: unde va fi acest obiect peste 50 de ani?

        Închid ochii și îmi imaginez. Peste 50 de ani, voi fi bunic, cu părul alb și ochelari mari. Această bucată de metal nu va mai fi tristă pe stradă. Oamenii din viitor o vor duce la o fabrică super-inteligentă, unde roboții prietenoși o vor curăța și o vor topi. Metalul va străluci din nou, ca o stea.

       Atunci metalul meu se va transforma într-o parte a unei biciclete zburătoare pentru copii! Un copil ca mine o va plimba prin cer și va râde în hohote. Poate chiar vor merge la școală în aer. Și nimeni nu va mai arunca lucruri pe jos, pentru că toată lumea va ști că fiecare obiect poate avea o a doua viață.

   Zâmbesc și pun bucata de metal în coșul de reciclare. Poate că astăzi începe aventura sa în viitor.

„Unde va fi acest obiect peste 50 de ani?”  DEȘEURI METALICE

CAMIN DÖNÜŞÜMÜ

NEŞE ARPAG

Küçük bir kasabanın kenarında, terk edilmiş bir cam atölyesi vardı. Burası bir zamanlar, ustasıyla birlikte ışıldayan bir yerdi. Usta Hasan, elleriyle şekil verdiği her cama bir ruh üflerdi. Ancak zaman geçti, Hasan yaşlandı ve atölye tozlu raflara, kırık kalıplara bırakıldı. Camların parıltısı, yerini örümcek ağlarına ve sessizliğe bıraktı.

Yıllar sonra Hasan'ın torunu Elif, dedesinin eski eşyalarını düzenlerken, atölyenin anahtarını buldu. Merakla kapı açıldığında, toz ve nostalji kokan bir dünyayla karşılaştı. Raflarda, yarım kalan vazolara, çatlamış süs aksesuarlarına bakıyordu. Sonra köşede duran, tozla kaplanmış ama sağlam olan bir fırını fark etti. Yanında, dedesinin defterini gördü.

Elif, defteri açtı. Sayfalar, rengarenk glass tozlarının tarifleri, ısı dereceleri ve “Camlar, sabırla ve sevgiyle bilgi alır” gibi notlarla doldu. O akşam bir deneme yapmaya karar verdi. Eski fırını temizledi, dedesinin yazdığı renkli glass topladı. İlk denemesi berbattı; cam eriyip şekilsiz bir kütleye dönüştü. Hayallerine uğramıştı ama pes etmemi

Her gün, ondan sonra atölyeye geliyor, defterini okuyor, küçük denemeler yapıyor. Zamanla elleri alıştı. Bir gün, dedesinin en sevdiği desen olan laleyi yapmaya karar verdi. Cami fırına yerleştirildiğinde kalbi hızla çarpıyordu. Fırından çıktığında kırmızı ve yeşil camdan, narin bir lalenin rengi vardı. Mükemmel değildi, ama gerçek bir çiçek kadar güzeldi.

Elif, bu tutkuyu bir adım öteye taşımak istedi. Atölyeyi tamamen yeniledi, sosyal medyada küçük cam çalışmaları paylaşımına başladı. İnsanlar bu el yapımı üretime ilgi gösterdi. Zaman, atölyede yeniden hayat buldu. Elif, burada sadece glass şekillendirmeyi değil, dedesinin sabrinı ve sanata olan sevgisini de öğreniyordu.

Bir gün, yaşlı bir adam atölyeye geldi. Hasan Usta'nın eski bir müşterisiydi. Elif'in yaptığı bir vazoyu gördüğünde gözleri doldu. “Camın yaşamı” dedi yumuşak bir sesle. “Sadece bir malzeme değil, bir geleneğin, bir sevginin transformation”

        PLASTİK ATIKLARI

Merhaba! Ben küçük bir      plastik şişeyim    , adım     Bobi    . Geleceğim için iki yol var:

Geri dönüşmezsem... (Kötü Yol)

Kimse beni MAVİ kutuya atmazsa, 50 yıl sonra bile ben hala bir plastik atık olacağız.   Kocaman bir çöplükte, çamur içinde yaşıyorum. Küçük parçalardan ayrılsam da ( mikroplastik    ), doğadan hiç yok olun. 50 yıl boyunca çevremizi kirletmeye, denizdeki hayvan dostlarımıza zarar uygulamalarına devam ediyoruz. Kimseye faydası olmayacak,yalnız kalacağım.

BAŞKA BİR HAYATTA PLASTİK ATık

Beni   MAVİ kutuya atarsanız, 50 yıl sonra bambaşka bir   şey!

Beni eritip temizleyecekler. Artık şişelemem! Belki bir çocuğun giydiği sıcak polar tişörtler oldum. Belki de masalda yeni bir kitabım kapağı ! İnsanlara yardım eden, mutlu ve temiz bir eşya olarak yeni bir hayat devam ediyor.

Lütfen beni çöplükte bırakmayın! Beni yeni bir hayata gönder!

Tüm plastikleri Mavi kutuya atın!