Sınıfın pencerelerinden süzülen sonbahar hafifliği içimi serinletirken, tahtadan havaya karışan tebeşir tozu ışığın içinde usulca dans ediyordu. Gözlerimi tahtaya dikmiştim ama aklım derste değildi; bugün bizi neyin beklediğini merak ediyordum. Tam o sırada sınıfın köşesindeki eski bir kutu dikkatimi çekti. Üzeri tozla kaplıydı ve sanki uzun zamandır kimse ona dokunmamıştı.

Kutunun içinde eski bir saat duruyordu. Camında küçük çatlaklar vardı ama üzerindeki kırmızı yazılar hâlâ canlıydı: “Zamanı Durdur, Zamanı Keşfet.” Yanımda oturan en yakın arkadaşım Duru’ya baktım. İkimiz de aynı şeyi düşünüyorduk: Bu saat nasıl hâlâ çalışıyor olabilirdi?

Kutuyu açtığımızda sadece saat değil, parlak bir pusula ve birkaç eski fotoğraf da bulduk. Saatin arkasında yazan cümle dikkatimi çekti: “Zamanı keşfetmek için birlikte hareket et.” Saat hafifçe titreşmeye başladığında içimde garip bir heyecan hissettim. Öğretmenimizin geçmişte bu saatle ilgili uyarılarını hatırlıyordum ama içimde bir ses bunun tehlikeli bir oyuncak değil, bir yolculuk aracı olduğunu söylüyordu.

Bir anda sınıfın kapısı aralandı ve etrafımız değişti. Kendimi eski bir okul bahçesinde buldum. Taş duvarlar, sararmış yapraklar ve geçmişin kokusu her yeri sarmıştı. Yanımızda sınıf arkadaşlarımız da vardı. Mert’in zekâsı, Elif’in hızlı ve sakin kararları, Aslı’nın yardımlaşmayı hiç bırakmayan tavrı bu yolculukta hepimizi ayakta tutuyordu. Zaman zaman geleceğe ait sahneler gördük; teknolojinin insanları nasıl yalnızlaştırabildiğine tanık olduk.